Mexico werkdagboek. Deel 2.

Mexico werkdagboek. Deel 2.

Werkdagboek uit de repetitieperiode
van de voorstelling Mexico.
Deel 2: geschreven door Michiel van Erp.

 

 

Zaterdag 10 februari
Vandaag mijn eerste dagboek-dag. ik heb me behoorlijk verzet tegen het bijhouden ervan. Daar Mexico mijn eerste theatervoorstelling is (ik kom uit de televisiewereld) wil ik mijn gedachtes bij de voorstelling houden en niet bij een website. Maar geïnspireerd door het persoonlijke verslag van Maureen, wil ik natuurlijk ook mezelf van mijn beste kant laten zien.
Deze ochtend zit ik achter mijn computer om mijn bevindingen van de doorloop van gisteren te noteren.
Het was een saaie en lange middag. Helemaal niet erg, ik zie genoeg mooie momenten of in ieder geval dingen waarvan ik nu zie hoe ze wel moeten. Maak me een beetje zorgen of de acteurs niet denken dat ik deze doorloop boeiend vind. Het blijft natuurlijk altijd spannend of de dingen die gebeuren normaal zijn in een repetitieproces of dat dat komt door mijn onervarenheid. Ik besluit om het er a.s. maandag met de groep over te hebben.

Zondag 11 februari
Vanmiddag belt Cas Enklaar me op. Hij heeft last van zijn darmen, voelt zich slecht en wil morgen wel komen op de repetitie maar kan niet spelen (blijkbaar gaat op hakken lopen en een darmprobleem niet samen). Ik zeg hem dat ie maar thuis moet blijven en naar de dokter moet gaan.
Vandaag naar een bandje gekeken van de uitzending van B&W van afgelopen vrijdag. Vanessa, was er om aan te tonen dat haar, m.b.v. van een nieuw medisch wonder, opgevulde gezicht erg mooi is en helemaal geen medische misser. De uitzending was inspirerend voor de voorstelling. Als je je van buiten dusdanig verandert dat je er anders uit gaat zien, in hoeverre klopt je oude binnenkant dan nog met die nieuwe buitenkant. Ook de aanwezige artsen brengen me op een idee: misschien dat Theo een medische verhandeling kan doen in de voorstelling wat er precies aan operaties plaats moeten vinden om van een man een vrouw te maken. Hoe uitvoeriger de details, hoe spannender. Morgen laat ik het bandje aan de groep zien.
Ben de hele avond bezig geweest om een soort monoloog voor Cas te schrijven. Hij is gebaseerd op iemand uit een van mijn televisieprogramma's, Het is belangrijk om Cas een andere richting op te laten werken: i.p.v. grotesk een ingetogen, schijnbaar onbeduidende man..... of zoiets.

Maandag 12 februari
Drama op de vroege ochtend ! Cas is opgenomen in het ziekenhuis, we weten niet waarom en kunnen hem niet bereiken. Als alleenstaande man is er niet zoiets als een echtgenoot om te raadplegen. Gelukkig meldt deze middag vriendin Elsje zich. ze weet te melden dat Cas mogelijk geopereerd moet worden en er morgen meer nieuws zal zijn.
Toch nog gerepeteerd aan de voorstelling. De Catherine scènes (letterlijk nagespeelde afleveringen van Catherine " heteroseksuele travestieten in de metamorfose" "help, ik wil geen man meer zijn") proberen we op een soort abstract niveau te krijgen. Met name de rol van Maureen (Catherine) wordt er geestiger door, i.p.v. een imitatie wordt het nu meer een actrice die haar best doet om haar rol zo goed mogelijk te spelen maar verstrikt raak in rare zinnen + het feit dat ze ook al het publiek moet spelen.
Misschien klinkt dit onduidelijk maar voor mij was het een erg plezierige "doorbraak".
Ondertussen blijf ik erg bezorgd over Cas, wat als ie lang ziek blijft?

Dinsdag 13 februari
Cas wordt vanmiddag geopereerd, waaraan is onduidelijk...
Vandaag laten de acteurs de acts zien die ze onafhankelijk van mij voorbereid hebben.
Dit doen we iedere dinsdag, soms worden de acts direct in de voorstelling gebruikt, soms gaan we ermee aan de slag om ze om te buigen, en soms zijn ze gewoon niet bruikbaar.
Maureen speelt een scène na uit Death in Venice, gekleed in jacquet en met een vrolijke snor. De uitgezochte filmmuziek (zie verslag vorige week) blijkt Mahler te zijn.
Het is een wonderschoon tafereel, voor het eerst dat Maureen echt een man speelt. Het ontroerd me diep maar zie niet een directe toepassing in de voorstelling, maar die komt er vast nog wel.
Malou heeft op mijn verzoek het boek "The Hours" van Michael Cunningham gelezen, over drie vrouwen die weg willen uit een benard leven, maar geen idee hebben wat ze willen of waar naar toe. Ze heeft een tekst uit het boek omgebogen tot een soort monoloog die gaat over haar bewondering voor Maureen (in haar rol als Catherine). Zowel de vorm als de tekst zullen bij de volgende doorloop een plek krijgen, om te kijken of het werkt.
Theo doe een over-the-top versie van een dokter over de operatie (man-vrouw). Hij gaat hem op mijn verzoek bewerken tot een gort droge verhandeling.
Halverwege de middag nog even over Cas gehad en de mogelijke gevolgen van een langer wegblijven.

Woensdag 14 februari
Vandaag zijn we wel bij elkaar gekomen. Na rijp beraad besloten om iedereen maar weer naar huis te sturen. Vanmiddag ben ik met Marjolijn (productieleidster) naar het ziekenhuis gegaan om Cas te bezoeken. Hij ligt er droevig bij. Kan niet goed praten en bewegen. Onduidelijk is het hoe lang dit gaat duren. Cas zelf denkt niet snel terug te zijn, en raad ons aan om een vervanger te zoeken.
Thuis denk ik na over de gevolgen voor de productie. Een goede vervanger zoeken voor Cas lijkt me zinloos. Hij is in de voorstelling, zoals we hem tot nu toe ontwikkeld hebben, de spil alles, degene waarover het steeds gaat. En Cas speelt zichzelf.
Morgen, donderdag, moet er toch iets besloten worden.

Donderdag 15 februari
Vannacht niet goed geslapen en een plan uitgedokterd. Als we geen garantie kunnen krijgen dat Cas binnen 2,5 week terug is, moeten we de hele productie maar stoppen. We hebben dan te weinig tijd om een goede voorstelling te maken. Het alternatief is dan om een andere voorstelling te maken. Zonder Cas dus, maar ook zonder Theo (Pont). Een goed idee voor zijn drieën heb ik niet, ook vind ik ze als drietal niet compleet. De groep heb ik indertijd bij elkaar gezocht met Cas als vertrekpunt. Een ingewikkelde beslissing, en ook een ingewikkelde om uit te leggen aan Theo. Ik denk eigenlijk alleen aan een voorstelling met twee vrouwen, geïnspireerd op het boek "The Hours", dus met Maureen en Malou.
Na overleg met Marjolijn besluit ik het morgen met de groep te bespreken. Volgens Marjolijn is een hele lekkere Chinees in het centrum van Amsterdam een goede plek daarvoor. Samen informeren we nog naar het herstel van Cas. Dat blijkt er vooralsnog niet te zijn.

Op deze site worden cookies gebruikt, wilt u hiermee akkoord gaan?