ZWAARGEWICHT in de pers

20-04-2000

Dikke pret in Bellevue door Peter Liefhebber In allerlei varianten komen ze op de tv in praatshows opdraven: mensen die de volkeren kond mogen doen van hun problemen. De groep Mug met de gouden tand er nu ook in het theater drie aan het woord, in de lunchvoorstelling 'Zwaargewicht'. Een mollig meisje, een moddervette vrouw en een buikige meneer steken hun forse gewicht niet onder stoelen of banken en leggen opgewekt uit hoe goed ze ermee omgaan, ja zich er eigenlijk niets van aantrekken. Uiteraard tot er krasjes in hun lak vallen en de verborgen treurnis zichtbaar wordt.   Hoe kort en krachtig de spitse tekst van Don Duyns, tevens de regisseur, ook is, hij roept er drie wereldjes mee op. Ricky Koole, Marcel Musters en Christine van Stralen doen de rest: met veel gevoel mensen neerzetten met hun zelfbedrog, zonder daarbij te vervallen in gemakkelijke belachelijkmakerij.   Vergeef me de voor de hand liggende woordspelen, maar het is dikke (niet grove) pret in het Amsterdamse Theater Bellevue, waar Mug met de gouden tand voor deze lunchvoorstelling is neergestreken. Onderhoudend en grappig en bovendien uitstekend gespeeld.

ZWAARGEWICHT in de pers

19-04-2000

Luchtige vertelling over dikke mensen door Marian Buijs Zwaargewicht door De Mug met de Gouden Tand Tekst en regie: Don Duyns Bellevue Amsterdam, 16 april, nog t/m 28 april, 12.30 uur Langzaam draait de vrouw haar enorme achterwerk naar ons toe. Reusachtige billen, gevat in het gespannen katoen van haar broek, wiegen zacht heen en weer - een merkwaardig model tent, opgebold door de wind. Haar tonronde buurman, gehuld in een wijde, lichtblauwe kaftan, kijkt er verbaasd naar, glimlacht en gaat vervolgens over op zijn eigen verhaal. In Zwaargewicht, een lunchvoorstelling van Mug met de gouden tand, filosoferen drie spelers, gehuld in namaakvet, over hun lichaamsgewicht en de zwaarte van levensproblemen. Alle drie torsen ze een omvangrijk lijf met zich mee en om beurten vertrouwen ze ons hun frustraties toe, hun geluksmomenten, hun verwachtingen.   Regisseur/tekstschrijver Don Duyns hanteert dit procédé vaker: drie personages met elk hun eigen verhaal zitten op een rij en richten zich rechtstreeks tot het publiek. Hun teksten, aan elkaar geklonken door één thema, zijn zorgvuldig door elkaar heen gemonteerd. Hun onderlinge contact beperkt zich tot een glimlach of een blik.   De jongste van de drie is Ricky Koole. Met haar onschuldige koppie, haar puberaal eigenwijze toontje, haar pragmatische aanpak (levensproblemen moet je oplossen anders kost het te veel energie) en de onwankelbare trouw aan haar spekvette moeder ('als ze dood is, zakt ze vast door de wolken') is ze bij vlagen hilarisch. Koole beschikt bovendien over een uitstekend, heldere zangstem, die ze keer op keer met succes in de strijd gooit.   Marcel Musters speelt een joviale Amsterdammer die het via een ongeluk in de bouw tot koning van Ghana heeft geschopt. Afrika is voor een dikkerd het paradijs, want 'dik betekent daar juist rijkdom'. Op een toon van ik-kan-het-ook-niet-helpen, rekent Musters af met het etiket van de eeuwige loser die we kennen uit Hertenkamp. Christine van Stralen zit daar wat stilletjes tussen. Tot ze droogkomisch uit de hoek komt met haar onophoudelijke verlangen naar seks.   Zwaargewicht is een luchtig, geestig niemendalletje waarin de volumineuze medemens nu eens niet op de korrel wordt genomen. Overgewicht heeft de nodige voordelen. Een dikke moeder is zacht, ze is altijd thuis en je kunt er heerlijk op zitten. Duyns' teksten zijn niet over de hele linie even sterk, maar voor lijners die de lunch liever overslaan is dit een voortreffelijk alternatief.

ZWAARGEWICHT in de pers

21-04-2000

Weer geen ruzie door Annemarie Oster Zwaargewicht, Theater Bellevue, Amsterdam, tot en met 28 april. Ik ben laaiend enthousiast over Zwaargewicht. De rollen: drie dikke mensen in een talkshow - een heel jong meisje, een middelbare vrouw en een man van onbestemde leeftijd - zijn uitmuntend bezet. Ricky Koole speelt haar niet al te snuggere dikkerdje op magistrale wijze, alsof alles wat ze zegt, doet en zingt (met een zuiver hoog stemmetje) ter plekke bij haar opkomt. Ik las dat ze haar tekst nagenoeg zelf heeft geschreven; die is nu eens kinderlijk poëtisch, dan weer een en al eigentijds platitude, maar altijd van een aandoenlijke oprechtheid. Koole speelt een puber om onder kussen te bedelven. Ook Christine van Stralen stijgt boven zichzelf en haar dikke onderlichaam uit. Prachtig is haar verhaal over hoe ze in de supermarkt uit behoefte aan liefde en lijfelijk contact zorgt dat de hand van de jongen bij de kassa de hare raakt. "Dat is ons geheimpje". Je hart breekt.   Marcel Musters speelt een gezette, oliedomme Amsterdammer; een man uit één stuk met aandoenlijk hortende woordkeus en hulpeloze motoriek. Dankzij zijn verhouding met een Ghanese vrouw is hij tot koning van een stam uitgeroepen. Het schijnt een waar gebeurd verhaal te zijn, maar dankzij Musters' genuanceerde vertolking vergeet je dat en zou het net zo goed fictie kunnen zijn. Acteurs en Don Duyns: bravo.

ZWAARGEWICHT in de pers

20-04-2000

Vermakelijke zwaargewichten in vederlicht spel door Wilfred Takken Zwaargewicht door Mug met de Gouden Tand Regie: Don Duyns Spel: Marcel Musters, Ricky Koole, Christine van Stralen Gezien: 19/4 Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 28/4. Inl. (020)5305301 De dikke mens is lelijk en ongezond. De dikke mens wordt daarom doorlopend afgewezen en beschimpt. Om dit te doorstaan, bedenkt hij een heel arsenaal aan zichzelf vrijpleitende verhalen. Waarom eet hij teveel? Omdat hij het lekker vindt? Omdat hij verslaafd is? Of is hij slachtoffer van de consumptiemaatschappij? Over overgewicht valt veel te vertellen. Theatergroep Mug met de Gouden Tand maakt een lunchvoorstelling over corpulentie in het Amsterdamse Theater Bellevue: Zwaargewicht.   Regisseur Don Duyns zet drie spelers op een rij en laat ze apart hun verhaal doen, als in een probleemshow op televisie. De spelers droegen zelf teksten aan die Duyns tot drie coherente monologen bewerkte. Een mollig meisje vertelt over de hechte band met haar dikke moeder, die zo zacht is, die altijd thuis is, en op wie je zo heerlijk kunt zitten. Een eenzame vrouw met een indrukwekkend achterwerk bekent dat ze zo naar seks verlangt. En een volslanke bouwvakker vertelt hoe hij tot Ghanese koning werd gekroond.   Dat laatste verhaal heeft slechts zijdelings met overgewicht te maken, en ook verder hebben Duyns en de spelers het thema te weinig uitgediept. De teksten zijn wat bleek en gewoon. De groep heeft geprobeerd om van de dikkerds niet al te treurige of lachwekkende wezens te maken. Op zich is dat lovenswaardig, maar nu is Zwaargewicht wel erg luchtig.   De korte voorstelling wordt gedragen door de spelers die met dikmakende pakken onder hun kleding drie mooie types neerzetten. Ricky Koole, die reeds vanaf het begin van haar loopbaan door het predikaat 'Rubensiaans' wordt achtervolgd, speelt een dom volks meisje met een verlegen haperende stem. Het onbeholpen aplomb waarmee ze haar stompzinnige wereldvisie ontvouwt is erg grappig. Koole kan goed zingen, maar ze weet toch overtuigend te acteren alsof ze dat niet kan. Marcel Musters speelt de bouwvakker-koning als een laconieke Amsterdammer, lekker onderuitgezakt, met een verbaasde glimlach, een genot om naar te kijken.   Wellicht omdat de groep zelf al aanvoelde dat Zwaargewicht wat te oppervlakkig werd, beleven de drie op het eind nog een soort nachtmerrie. De moeder van het mollige meisje krijgt een hartaanval, de Ghanese koning wordt ter verantwoording geroepen voor de honger in zijn land. Maar dit nachtmerriedeel is niet erg duidelijk en te weinig uitgewerkt om een echt ongemakkelijk gevoel op te roepen.   Zwaargewicht blijft vederlicht maar biedt, dankzij het uitstekende spel, toch een vermakelijk uur toneel. Na afloop kunnen de bezoekers met een gerust hart een broodje brie bestellen op het zonnige terras.

ZWAARGEWICHT in de pers

19-01-2002

Zwaargewicht door Marijn van der Jagt

ZWAARGEWICHT in de pers

15-09-2003

Licht theater over zwaargewicht Drie dikzakken over zichzelf, hun gewicht en hun avonturen door Nico Tillie Drie dikzakken op een rij. Met dit simpele gegeven word je in "Zwaargewicht" van toneelgroep Mugmetdegoudentand ruim een uur vermaakt. Drie acteurs vertellen bijna onafhankelijk van elkaar over zichzelf, hun gewicht en hun avonturen. Ook in het decor komt deze individualiteit naar voren: alledrie hebben ze een eigen stuk met een eigen stoel. De drie spelers zijn Ricky Koole, Marcel Musters en Christine van Stralen. Elk speelt een personage dat zich met een specifiek karakter van de anderen onderscheidt. Zo is het tienermeisje gespeeld door Koole onzeker en naïef. Tergend langzaam heeft zij het op een zeurderige toon over haar dikke moeder en de voordelen van het dik zijn. Zo is een dikke moeder vaak thuis en als je dik bent hoef je niet meer te sporten, want dat heeft toch geen zin meer. Koole wist dit personage zo goed neer te zetten, dat ik na vijf minuten de neiging kreeg het podium op te komen en haar te helpen in deze vreemde wereld. Het tegenovergestelde van haar is Musters. Hij speelt een echte zelfverzekerde Amsterdammer van gemiddelde leeftijd die in de loop van de voorstellig zijn levensverhaal verteld. Zijn fantasierijke avontuur loopt van een val van een flat tot zijn koningsschap in Ghana. Musters was energiek, en als enige droop hij na de voorstelling van het zweet. Ondanks de hoop kussens die de acteurs onder hun kleren verstopt hadden. Hij was droogkomisch ("Ja, dat is een raar verhaal, als ik dat vertel dan zou je zeggen: hè, da's een raar verhaal!") en met zijn vlotte Amsterdamse babbel bleef hij je de hele tijd vasthouden. In het midden zit van Stralen als middelbare vrouw. Dik is ze, en dat is dan ook meteen haar probleem. Ze wil een man, maar vooral seks. Tussen haar collega's leek ze weg te vallen. Dit kwam vooral doordat ze een stuk minder tekst had en daardoor steeds meer een bewegend stuk decor werd. Jammer eigenlijk, want toen ze eenmaal begon te lachen om haar eigen dikheid, en zo de hele zaal plat kreeg, had ik graag meer van haar gezien. De teksten (geschreven door Don Duyns, de regisseur) waren vaak ontzettend grappig, maar bleven dit niet de hele tijd, hierdoor zakte de voorstelling soms in. De voorstelling was vaak ook rommelig, waardoor je je aandacht er slecht bij kon houden. Al met al is Zwaargewicht een meer dan redelijke voorstelling die voor een goed uur vermaak zorgt. Een diepere boodschap moet je er niet achter zoeken, maar dat was volgens mij ook niet de bedoeling. Zwaargewichten door Mugmetdegoudentand, gezien 9 september 2003 in Frascati, Amsterdam. Tournee door het land t/m 6 november. Meer informatie: www.mugmetdegoudentand.nl

ZWAARGEWICHT in de pers

29-09-2003

Puur speelplezier met 'Mug' Voorstelling: 'Zwaargewicht' door Mugmetdegoudentand. Regie/tekstredactie: Don Duyns. Gezien: 27/9, LAKtheater, Leiden. door Wijnand Zeilstra Als lunchvoorstelling had 'Zwaargewicht' al succes. Daarom is de voorstelling 'op veler verzoek' een paar weken op herhaling en gaat daarbij op tournee. Je weet dus eigenlijk al van tevoren dat je kwaliteit krijgt voorgeschoteld. En dat blijkt ook te kloppen: het draait allemaal om puur speelplezier. Al heeft het geheel inhoudelijk niet zo bar veel om het lijf, het spel werkt aanstekelijk. Om het relaas van de drie zwaargewichten kun je je kostelijk vermaken. Marcel Musters is weer eens heel goed op dreef. Hij speelt de Amsterdammer met dito accent die door een wonderlijke samenloop van omstandigheden koning in een Afrikaans land is geworden. 'Raar, hè, roept hij met regelmaat uit om aldus met de absolute ongeloofwaardigheid van zijn eigen verhaal te spelen. Zijn lichaamsgewicht als zodanig doet eigenlijk niet ter zake. Hoogstens het feit dat door zijn onderdanen dikte als rijkdom wordt ervaren. Het lichaamsgewicht is wel een punt voor de vrouw die Christine van Stralen speelt. Door haar volumineuze omvang tobt ze met haar zelfbeeld en met haar eigenwaarde - mijn 'self-esteem', zegt ze in therapeutische vaktermen. En dat lage self-esteem groeit als het ware met haar dikte mee. De relativerende nuchterheid, waarmee ze zulke woorden uitspreekt, is uiterst komisch. Hetzelfde geldt voor haar ontboezemingen ten aanzien van haar behoefte tot lichamelijk contact. Ricky Koole heeft ook extra kilo's aangetrokken om een dik jong meisje te spelen. Zij krijgt met haar kinderlogica de lachers op haar hand. Speltechnisch jongleert ze heel fraai met de zinsbouw en timing die kindertaal eigen is. Waarom ze echter plotseling een persiflage van een lied van Barbara Steisand ten beste geeft ('Papa, can you hear me'), is een beetje raadselachtig. Het levert wel een prachtige scène op. En daar gaat het hoofdzakelijk om bij deze uiterst luchtige productie. De drie personages hebben niet veel met elkaar te maken. Er zijn als het ware drie solo's tot één geheel gemonteerd. Dat is een zwak punt in de voorstelling die toch vooral als improvisatieproduct herkenbaar blijft. Het speelplezier biedt ruimschoots compensatie.

terug

ZWAARGEWICHT