Opgefokt vrolijke quizzen en tv-therapie

Mug heeft de afgelopen weken in het Amphi Theater gestoeid met technische apparatuur en met ideeën waarvan de helft weer weggegooid is. Los van het resultaat is dat een opmerkelijke daad, omdat theatermakers weliswaar veel praten over de macht van de visuele media in de huidige maatschappij, over de zin en onzin van videoclips en over de mogelijkheden van video in het theater, maar niemand die er ook daadwerkelijk iets mee doet.

Mug doet dat wel, zigzaggend als Alice in Wonderland. Joan Nederlof, Marcel Musters, Hendrien Adams en Hans Klasema zijn de presentatoren van een tv-show voor het goede doel. De recette van de avond gaat naar Sarajevo, het noodlijdende Amphi Theater of naar het Aids Fonds, het maakt niet uit. Er worden liedjes gezongen, er wordt gedanst en gepraat over sex, doodgaan en intieme dromen. Net als op de echte televisie, All you need is love en als liefde er niet is, kun je met de camera als toeschouwer altijd nog zelfmoord plegen. De vier spelers geven zich letterlijk bloot en staan soms met hun mond vol tanden. Opgefokte vrolijkheid, quizzen en een gastoptreden van Joep Onderdelinden als Willeke Alberti worden afgewisseld met die oma die haar uitgedroogde huid laat zien en tv-therapie. Aan het eind van dit anderhalf uur durende onderzoek staan de spelers er een beetje hulpeloos bij: 'Ja mensen, wat een spulletjes hè, maar wat doe je er allemaal mee?'

Video/Games balanceert op de grens van theatraal onderzoek en artistieke aanstellerij. Uiteindelijk zal deze voorstelling leiden tot de productie Onder Controle die later door de Mug wordt uitgebracht. Intussen is de groep wel zo'n beetje de enige die het lef heeft al dit materiaal en zichzelf overhoop te halen. Wat doe ik met die oude oma die haar leven lang gewerkt heeft voor de sociale samenleving waarvan wij nu de vruchten plukken? En moeten we niet oppassen dat de vruchten gaan rotten of te vroeg geplukt worden? Of zullen we ons nergens druk over maken en ons gewoon kapot amuseren, dansen, zingen, neuken voor de camera of anderszins simpelweg onverschillig zijn?

Over dat soort vragen gaat Video/Games en gelukkig niet over de technische snufjes van een videorecorder. Over die vragen ging het ook al in Lost in Hotel Paradise, de vorige productie van de Mug. Gek genoeg kwam daar niet één videocamera aan te pas. Nederlof en Musters deden dat gewoon op eigen kracht, met die wonderlijke theatraliteit en de relativering die dit groepje zich eigen heeft gemaakt. In Video/Games doet Joan Nederlof Hermien Timmermans en Marcel Musters playbackt de megahit I will always love you. Daar hebben ze niets anders voor nodig dan zichzelf, terwijl het dieper gaat dan zo maar een parodie. Maar ze willen meer en juist dat meer moet onderzocht worden. Sterkte!