Televisie is een verslavend gif. En mensen die er naar kijken zijn in wezen junkies. Maar sinds deze week weet ik dat de mensen die bij de televisie wérken pas de echte probleemgevallen zijn. Ik was namelijk te gast bij een talkshow van TV7. Ik had me over mijn principiële bezwaren tegen televisie heen gezet, omdat ik het zo ontzettend belangrijk vind dat mijn boek 'Ik hou van mij' onder de aandacht wordt gebracht van al die mensen die zich iedere avond weer laten verleiden door dat boze blauwe oog. Juist die groep wil ik bereiken. Ik was op de bewuste opnamedag vroeg naar de studio gegaan, omdat ik in mijn kleedkamer nog rustig wat wou mediteren. Ik werd ontvangen door iemand die haar eigen lichaam wel zó ontzettend slecht bewoonde, dat ik daar echt een spirituele knauw van kreeg. En dat kreeg ik, naar later bleek, van iedereen die daar werkte! Van sommigen zag ik nog maar een schim van wat ooit hun aura geweest was, zo veel gaten, en van één iemand bleef er zelfs een flard van aan de koffie -automaat hangen. Het trieste is, zoals altijd, dat niemand zich daar bewust van lijkt te zijn. Dat kan ook niet, omdat iedereen dat gat in zijn ziel opvult met nicotine, alcohol en cafeïne. Toen in mijn kleedkamer de sprinkler afging omdat ik met brandende salie een reinigingsritueel uitvoerde, kwam ik terecht in de kleedkamer van de presentatrice. Die had haar zoontje bij zich. Nou hebben kinderen normaal gesproken een natuurlijk, aangeboren respect voor me, waardoor ze niks anders kunnen doen dan van me houden. Maar bij dit kind liep ik meteen tegen een muur op. 'Crèche' was het eerste dat door me heen flitste. En 'videobanden', 'foxkids', 'MTV', 'computerspel', en steeds weer 'crèche'. Dit kind is voor het leven verpest. Maar lieve mensen, voor úw kinderen is het nog niet te laat. Zet die televisie uit, en lees mijn boeken. Dan werken we samen, aan een betere toekomst, en aan betere kinderen. Want zijn kinderen niet de alfalfa van onze maatschappij?
Namaste!
 |
terug
TV7