Wij hebben fijn werk, Rebecca Hilarius en ik. Zo inspirerend. Het meest hou ik van onze brainstorm sessies. Urenlang zeggen wat er in je op komt. Elkaar uitdagen, aanvullen. En weet u wat nou zo grappig is? Ik weet dan op een gegeven moment echt niet meer wie wat heeft verzonnen. Rebec zegt dan wat ik denk, en ik zeg wat Rebec denkt. Geweldige chemie. Associëren, je hoofd vloeibaar voelen worden, alles loslaten en alleen maar reageren, zonder gêne. Samen aan boord van die creatieve trein stappen, en gáán. En dat heb je niet met iedereen. Met Cynthia heb ik dat bijvoorbeeld niet. Ik heb geen enkele associatie met haar. Rebec ook niet hoor. Dood spoor, gewoon een dood spoor. Iedere creatieve impuls slaat dood op die vrouw. Nee, dan Beau. Dat was direct goed, dat sloeg meteen aan. De ideeën bleven maar vloeien. Een nieuwe quiz, man vrouw, aan uit, cultuur versus natuur, goeie vragen, spanning. Tegenstellingen, het is altijd goed om in tegenstellingen te denken bij een nieuw format, dat werkt altijd. High culture en low culture samen brengen. En dan een goeie presentator erop die dat ook allebei in zich heeft, dat hoge en dat lage. Hier ook weer die tegenstelling. Intelligent en sexy. En dan associëren. Aan welk dier denk je bij een mogelijke presentator. Kleedt het dier aan, wat eet het, drinkt het. Hoe loopt het. Dat doen Rebec en ik dan altijd even aan elkaar voor. Hoe is zijn vacht, kan je hem aaien, hoe ruikt hij, komt hij bij je op schoot, wanneer valt hij je aan. Beau was bijvoorbeeld een stoere mannetjes gorilla die mij op schoot nam en van Rebecca een fruithapje kreeg. En hij viel ons allebei niet aan. Dat hadden we allebei los van elkaar geassocieerd. Er is geen agressie tussen Beau en ons. En dat voelt zo goed en inspirerend aan. Heerlijk om je weer eens helemaal te laten gaan in een cultureel format pur sang. We hopen dat u met net zo veel plezier zult kijken naar de nieuwste vrucht van ons brein: "De naakte waarheid"!
 |
terug
column Koenraad