11 oktober 2004
'Smoeder' van Maria Goos en Marcel Musters is warmbloedig zonder sentimenteel te worden
door Maartje den BreejenTHEATER Bellevue lunchtheater: Smoeder van en met Maria Goos en Marcel Musters, een coproductie met Mugmetdegoudentand, gezien: 11/10, Bellevue, daar nog t/m 24/10 (beh za/ma). Tournee.
Soms kan het na een begrafenis heel gezellig zijn. De gesprekken die worden gevoerd zijn liefdevoller en opener, omdat de liefde voor de overledene de drijvende kracht achter het contact is. Af en toe valt er een traan in de slappe koffie, of lacht iemand met zijn mond open, zodat je kruimels van de genuttigde cake kan zien. Het mag.
Zo'n gemoedelijke, prettig geladen sfeer hangt er ook in de Paloni zaal van Bellevue. Marcel Musters en Maria Goos herdenken hun moeders met de voorstelling Smoeder. De moeder van Goos is twintig jaar geleden overleden. Een jaar lang schreef ze elke dag een memoriam uit een wanhopige poging haar moeder levend te houden.
Toen Marcel Musters haar twee jaar geleden vertelde dat zijn moeder op sterven lag, adviseerde Goos hem hetzelfde te doen. Musters trok zich terug met zijn moeder in een huisje in Zeeland, en schreef e-mails, die hij als 'reddingsboeien' uitwierp naar zijn naaste omgeving. Toen Goos vervolgens voorstelde een theaterstuk te maken over de moeders, weigerde Musters. Te dichtbij was het leed nog, en ja, om dan op het toneel te gaan staan, dat zou wat pathetisch worden. Maar nu zit hij er dan toch, aan een tafel met een pot thee en een stapel papieren, tegenover Goos.
Smoeder wordt aangekondigd als een vertelvoorstelling. Dat klinkt lichtelijk saai. Maar vreest niet: Smoeder is een erg levendig en ingenieus in elkaar gezet stuk, waarbij Goos en Musters hun wekelijkse moederdagontmoetingen in de Thai op de Nieuwmarkt reconstrueren, in de huid van hun op en top Brabantse moeders kruipen, en tussen neus en lippen door hun eigen weg naar de volwassenheid beschrijven. En daarbij sparen zij zichzelf niet. Elke neiging tot sentiment wordt de kop ingedrukt. Musters tegen Goos: "Je moet nog vertellen hoe ze dood ging." Goos: "Oh ja."
Musters vertelt met bitterzoete humor hoe hij met zijn moeder de crematie voorbereidde. En over hoe het daarna dan verder moest. Moeder Musters: "Marcel wou da'k een teken zou geven." Deed ze niet. Zou Marcel alleen maar op wachten. Bovendien: Wat moest ze doen, een lichtflits?
Geen teken. Maar moeder Goos en moeder Musters zijn warmbloedig aanwezig. Op naar de koffie en cake.
© Maartje den Breejen, uit Het Parool, 11 oktober 2004
terug
SMOEDER