4 november 2004
Balanceren op grens van theater en werkelijkheid
door Peter StrienGebeurtenis: Mug met de gouden tand speelt 'Smoeder'.
Van en met: Maria Goos en Marcel Musters.
Gezien: 2/11, Grand Theatre, Groningen.
Publiek: 170 (uitverkocht).
Maria Goos en Marcel Musters zitten te praten, ieder aan een kant een tafeltje vol papieren en andere spullen. Een lieve zwarte hond loopt onbekommerd heen en weer over het speelvlak. Het publiek op de tribune roezemoest. De voorstelling is al begonnen voordat ze begonnen is. Ze begint ongemerkt en dan duurt het nog even voordat je doorkrijgt dat de twee acteurs al personages geworden zijn. Maar zelfs dat blijft telkens weer de vraag. De voorstelling Smoeder balanceert voortdurend op de grens van theater en, werkelijkheid.
Schrijfster en regisseur Maria Goos en acteur Marcel Musters hebben Smoeder gemaakt naar aanleiding van de dood van hun moeders. Het stuk geeft een indringend beeld van veel herkenbaar lief en leed. Wat voor moeders het waren, wie ze zelf waren en hoe het gekomen is dat ze zijn geworden wat ze nu zijn. Hoe een moeder haar dochter in de tang kan hebben en welke pijnlijke processen er nodig zijn om daar af te komen. Ook de rol van de vaders - ziekte, drankverslaving - komt aan bod.
Ze eren hun Brabantse moeders overigens heel liefdevol, in gesprekken met hun zoon of dochter, gevoerd in een min of meer voltooid verleden tijd, of met elkaar, samen terugblikkend vanuit een vanzelfsprekend hierna- maals. Uit een minuscuul luidsprekertje klinken authentieke opnames van gesprekken van drie nog levende tantes van Marcel. Maar naast de afdeling fijne herinneringen is er ook de andere kant. De persoonlijke verhalen waarin Maria Goos en Marcel Musters elkaar aan de tand voelen. Verhalen die je niet zo gemakkelijk vertelt.
"Sommige dingen zijn al voorbij voordat ze voorbij zijn", zegt Maria Goos ergens. Het slaat op een relatie, maar het kan eigenlijk op van alles slaan. Zo zijn er ook dingen die doorgaan als ze voorbij zijn. Deze voorstelling bijvoorbeeld. Die raak je zo gauw niet kwijt.
© Peter Strien, uit Dagblad van het Noorden, 4 november 2004
terug
SMOEDER