recensie sexappeal



mugmetdegoudentand actueel	projecten \| werkwijze \| mugweb \| te koop \| reacties \| contact

sexappeal

recensies en interviews

recensies uit de krant

Haarlems Dagblad, 3 april 2009, Marcel Musters steelt de show in 'Sexappeal', door Margriet Prinssen
De Telegraaf, 3 april 2009, De ergste jury zit in je hoofd, door Esther Kleuver
Geassocieerde Pers Diensten (GPD) 28 maart 2009, Hanneke Groenteman kilo's gelukkiger, door Carine Neefjes
De Telegraaf, 21 oktober 2008, De sexappeal van een zak patat, door Maaike Staffhorst
NRC Handelsblad, 16 oktober 2008, Seksuele attenties bij het kaasmeisje, door Kester Freriks
Volkskrant, 11 oktober 2008, Vrolijke satire met grimmige kantjes, door Hein Janssen
Parool, 11 oktober 2008, Groenteman blijft goed overeind, door Simon van den Berg

online recensies

8WEEKLY.nl 9 april 2009, Op zoek naar erkenning met Idols-achtige toestanden, door Miranda ten Wolde
moose.nl, minirecensies
ikhouvantheater.nl, 17 oktober 2008, Gedurfd, persoonlijk, experimenteel en grappig theater!, door Dasha van Amsterdam
theaterjournaal.nl, oktober 2008, Sexappeal, door Simcha Tas

interviews

ESTA nummer 7, 20 maart 2009, ‘Ik schrik nog steeds als ik mezelf in de etalageruit zie’, door Marleen Janssen
Uitkrant Amsterdam, oktober 2008, ‘Je bent een trut als je dit niet aanneemt’, door Robbert van Heuven
Volkskrant, 9 oktober 2008, ‘Niet over lijnpogingen’, door Marlies Dinjens
Volkskrantbanen, 23 september 2008, ‘Als acteur moet je geen zelfcensuur hebben’, door Roos Schlikker
Gay Krant, september 2008, "Onderzoek naar de seX-factor", door Rits de Wit
Het Parool, 29 augustus 2008, ‘Hanneke is goed, omdat ze Hanneke is’, door Maartje den Breejen

radio en tv

16 mei zijn Beppe Costa en Hanneke Groenteman te gast bij Jos Heeremans en Karin Douma in het programma Bijlage op RTV N-H. De uitzending is van 12 tot 13 uur. Herhaling: zondag 17 mei van 18 tot 19 uur en online.
25 februari was Hanneke Groenteman te gast bij Sybrand Niessen en Martine van Os in het tv programma Tijd Voor Max. Bekijk het programma via uitzendinggemist.nl
9 januari was Marcel Musters de zogenaamde Podgast in het radioprogramma Schiffers.fm. Hoeveel sexappeal heeft toneeldebutante Groenteman volgens Musters? Luister
In de nacht van 19 op 20 oktober zit Hanneke Groenteman bij Mark Stakenburg in het radioprogramma Voor 1 Nacht op Radio 1. Luister via uitzendinggemist.nl
Op 13 oktober heeft Adeline van Lier haar verslag van Sexappeal uitgezonden in 'Nacht van het Goede Leven'
Hanneke Groenteman en Marcel Musters in Opium Radio op 4 oktober in Studio Plantage, op 6 oktober op Cultura.
Op 5 oktober schoof Marcel Musters aan bij Joost Karhof in Kunststof TV. Bekijk het programma via uitzendinggemist.nl


terug		sexappeal

3 april 2009

Marcel Musters steelt de show in 'Sexappeal'

door Margriet Prinssen

Ongegeneerd krabt Marcel Musters zich een paar keer in het kruis, kijkt om zich heen in de lege wachtkamer, aarzelt even voor de deur en gaat dan zitten.
Hanneke Groenteman maakt een heel andere entree. Vastberaden loopt ze op de deur af en wil naar binnen stiefelen, maar een mannenstem beveelt haar plaats te nemen.
Het derde personage Beppe Costa begint vrijwel zonder introductie te vertellen over zijn vele vriendinnen, voor wie hij lekker kookt. Helaas gaan ze na het eten altijd weer naar hun eigen huis.

Sexappeal is een voorstelling van Mugmetdegoudentand, vorig jaar met succes uitgebracht als lunchpauzevoorstelling en nu op tournee. De voorstelling gaat over drie oudere artiesten die auditie doen. Eenzaamheid, verlangen naar liefde en een hunkering naar erkenning vormen de rode draad in de voorstelling. Telkens weer verdwijnt er iemand achter de deur om te proberen de jury te overtuigen van zijn of haar bijzondere talent.
Geestig zijn de verkleedpartijen: de slanke Hanneke Groenteman – 40 kilo afgevallen na een maagoperatie- wordt in een dikmaakpak gehesen en Marcel Musters komt op een gegeven moment op, verkleed als een zak patat. Met een vorkje.
Er wordt veel gegrapt over seks en sexappeal: wanneer hèb je het nu? Hoe komt het dat sommige mensen het hebben en anderen niet, wat ze ook aantrekken of doen? In de voorstelling wordt slim gespeeld met de overspannen verwachtingen waar de moderne mens aan moet voldoen.
De spelers zijn aan elkaar gewaagd, al is Marcel Musters verreweg de beste acteur en steelt hij absoluut de show. Groenteman en Costa bieden echter genoeg tegenwicht om de voorstelling interessant te houden. Sexappeal is een aanstekelijke appetiser, eigenlijk wat aan de lichte kant voor een avondvullende voorstelling.


terug		sexappeal

9 april 2009

Op zoek naar erkenning met Idols-achtige toestanden

door Miranda ten Wolder

Drie acteurs zitten in de wachtruimte voor een belangrijke auditie. De stem van de jury schalt genadeloos door de speakers wanneer er weer iemand aan de beurt is om zijn kunstje te vertonen. Het is een parodie op de enorme hoeveelheid talentenjachten die op tv voorbij komen, maar het gaat ook over zoeken naar erkenning en goedkeuring van anderen. Daarmee krijgt deze geestige voorstelling een diepere laag.

Sexappeal is het toneeldebuut van Hanneke Groenteman. Ze is bekend als journaliste en tv-presentatrice, maar ook door het feit dat ze flink is afgevallen. Met een tegenspeler als Marcel Musters, die juist opvalt door zijn teddybeerachtige omvang, vormen dik en dun aspecten die niet onberoerd konden worden gelaten in deze voorstelling. Het gaat over de zoektocht naar identiteit, en daarom zijn de karakters die door de drie acteurs Groenteman, Musters en Beppe Costa worden vertolkt, dicht bij hen zelf gehouden. Er wordt zelfs flinke verwarring gekweekt over de personages. Zo is er een voice-over die het publiek doodleuk vertelt dat ze hier naar Hanneke Groenteman zitten te kijken (‘daar kwam u waarschijnlijk allemaal voor'), die een Audrey Hepburn-look-a-like genaamd Audrey Kaasboer speelt, maar in het echte leven weinig meer te doen heeft en in een caravan woont.

Beppe Costa speelt Luigi Amaretto, net als hijzelf Italiaan, muzikant en vrouwenversierder, maar nog steeds niet getrouwd omdat hij teveel met zichzelf bezig is. En ten slotte Marcel Musters, die Rens Mosterd speelt die te dik is en graag leuk gevonden wil worden. Het creëert een gevoel van echtheid wat toch een beetje betwijfeld moet worden, want het blijft per slot van rekening een toneelstuk. Terwijl ze moeten wachten tot ze voor de jury mogen verschijnen, spelen de acteurs uitvergrotingen van zichzelf. Luigi Amaretto probeert Audrey Kaasboer te versieren met foute, te seksistische openingszinnen, Rens Mosterd toont zijn onzekerheid door met een handpop te spelen en Audrey Kaasboer komt halverwege op in een dikmaakpak. Het is een vreemd stelletje bij elkaar, maar het werkt wel op de lachspieren.

Normen
De teleurstellingen die de drie te verwerken krijgen wanneer ze voor de zoveelste keer worden afgewezen door de jury, monden uit van zakdoekmomentjes in gesprekken over serieuzere zaken. Ze bespreken hun onzekerheid op verschillende gebieden: seks, leeftijd, relaties met hun partners of met hun ouders en - natuurlijk - overgewicht. De teksten van Joan Nederlof weten daarbij de juiste toon te raken. Ze zijn erg grappig, maar hebben ook een diepere laag. Het komt er namelijk op neer dat iedereen aan bepaalde normen wil voldoen, die door de maatschappij worden gesteld. Maar de acteurs dagen die normen tegelijkertijd uit: door in een vaalblauw pak of een ouderwets rokje te verschijnen, door als zak patat of travestiet de jurykamer te betreden, kortom: door zich van hun slechtste kant te laten zien. En juist die slechte kant weet de sympathie van het publiek te winnen. Waaruit je alleen maar kunt concluderen dat je je niet door jury's moet laten beïnvloeden en dat je het beste gewoon jezelf kunt zijn.

Leuke kunstjes
De voorstelling moet het hebben van de acteurs; het stuk is zelfs voor hen geschreven. Die verwachtingen worden zeker waar gemaakt. Groenteman weet zich goed staande te houden tussen de door de wol geverfde mannen. Ze laat zich niet van de wijs brengen door de opmerkingen van Costa en ze overtuigt als actrice die iets te vertellen heeft. Toch is het Musters die het meest de voorstelling draagt; hij houdt het groepje bij elkaar. De verschillende verkleedpartijen dragen bij aan de hilariteit, maar er is ook ruimte voor gevoelige liedjes van Costa en andere kunstjes. Groenteman en Musters verrassen met hun leuk uitgevoerde jaren-vijftig-dansje, waarmee ze Fred Astaire en Audrey Hepburn imiteren. Het fluitconcert dat Musters op zijn vingers geeft, levert hem een welgemeend applaus op. Daarmee wordt het publiek eigenlijk de jury, want de echte jury krijgen we nooit te zien. Het is weer een voorbeeld van de verschillende lagen van een voorstelling die op het eerste gezicht alleen maar grappig lijkt, maar wel degelijk veel meer te bieden heeft.
Zo is Sexappeal een goed geslaagde komedie en een parodie op de huidige maatschappij waarin de media bepalen wanneer iemand goed en mooi is. De acteurs dragen het stuk en weten ondanks hun niet altijd even flatteuze uiterlijkheden de sympathie van het publiek te winnen. De toeschouwer verlaat de zaal met een tevreden gevoel: niet alles hoeft perfect te zijn om iemand mooi te maken.


terug		sexappeal

3 april 2009

De ergste jury zit in je hoofd

door Esther Kleuver

AMSTERDAM, vrijdag
"AIs je echt iets goeds wilt maken, dan zit het vaak ook heel dicht tegen een mislukking aan. Maar als je dat risico niet durft te nemen, maak je iets dat vlees noch vis is en er is niets erger dan dat", aldus acteur Marcel Musters over de gevaren die er schuilen in het lastige proces dat theater maken heet. Tot zijn opluchting pakte het bij de voorstelling Sexappeal van Mugmetdegoudentand weer eens goed uit. De voorstelling toert nu in een vernieuwde versie door het land.

Het was journaliste Hanneke Groenteman die de eerste aanzet gaf tot Sexappeal. Behalve in de Vagina Monologen, had ze nog nooit op het toneel gestaan, maar ze was zo onder de indruk van Smoeder (de voorstelling waarin Musters en Maria Goos over hun moeders vertellen) dat ze ook best wel eens zoiets wilde maken. "Zo aan tafel wat vertellen, dat had ze voor ogen, maar uiteindelijk is het een echt toneelstuk geworden waarin ze daadwerkelijk moest acteren. Hanneke heeft tijdens de repetities best af en toe een traantje weggepinkt. Zich af gevraagd waar ze in hemelsnaam aan begonnen was. Maar ze gaf niet op. Ik heb daar echt enorme bewondering voor. En tijdens de laatste repetities merkte ik dat ze me af en toe zelfs uitdaagde. Ze heeft de smaak echt te pakken. En ze gaat door met toneel. Volgend seizoen staat ze in De Afscheidsmonologen, een soort Vagina Monologen, maar dan over de dood", vertelt de acteur.

Marcel Musters, Hanneke Groenteman en Beppe Costa ("Ik wilde dolgraag nog eens met hem samenwerken") togen destijds ter voorbereiding van de voorstelling naar Schiermonnikoog om daar te praten over alles wat hen fascineerde. Joan Nederlof verwerkte in samenwerking met Lineke Rijxman de gesprekken tot een stuk. Een belangrijk onderwerp bleek aantrekkingskracht, oftewel de zogenaamde X-factor.

Kwetsbaar
In Sexappeal is dan ook te zien hoe drie acteurs op leeftijd komen opdraven voor een auditie. Ze hunkeren naar erkenning en leggen hun lot in handen van een jury. lets wat hen enorm kwetsbaar maakt. "Iedereen wordt tegenwoordig maar beoordeeld en het lijkt wel of iedereen dat ook wil. Kijk maar naar al die tv-programma's. Overal komt wel een jury aan te pas." Musters verbaast zich erover. "Wat mankeert al die mensen toch."

Vrijwel onmiddellijk beantwoordt hij die retorische vraag zelf. "Het gaat natuurlijk om het basale gezien willen worden. Zelf heb ik daar gelukkig een goede invulling voor gevonden, namelijk het acteervak", lacht Musters. Al bekent hij dat hij als acteur zijnde ook lange tijdgeworsteld heeft met het gegeven van de beoordeling. Naief misschien, maar toen ik naar de toneelschool ging, had ik me helemaal niet gerealiseerd dat je vervolgens ook voortdurend op je prestaties beoordeeld zou worden. Na iedere voorstelling kreeg je echt honderden meningen over je uitgestort. De een vond dit, de ander had weer commentaar op dat. Ik had geen idee wat ik daar allemaal mee aan moest, ik raakte ervan in de war."

"Pas vijf tot tien jaar na mijn afstuderen aan de toneelschool heb ik een manier gevonden om er mee om te gaan. Toen pas kon ik me er een beetje voor afsluiten. Als sommige mensen iets niet mooi vinden, jammer dan. Uiteindelijk zit de ergste jury toch altijd in je eigen hoofd. Dat is ook de conclusie die je in Sexappeal terugziet."


terug		sexappeal

28 maart 2009

Hanneke Groenteman kilo's gelukkiger

door Carine Neefjes

Ze acteert, presenteert en schaamt zich niet meer voor haar uiterlijk. Sinds de 69-jarige Hanneke Groenteman 43 kilo is afgevallen, durft ze veel meer. "Ik werd letterlijk en figuurlijk verteerd door schaamte."

Uitgerekend nu ze mooi slank is, verschijnt ze als een dikke, blote vrouw op het toneel. Gehuld in een dikmaakpak wil Hanneke Groenteman nog een keer voelen hoe het is héél dik te zijn. In het toneelstuk Sexappeal speelt ze vooral zichzelf, vertelt ze aan de keukentafel in haar huis in Amsterdam. "Ik ben zo'n type dat altijd zegt dat ze niks kan, niks voorstelt, heel minderwaardig over zichzelf doet. Dat is precies mijn irritante kant." Aanvankelijk zou het stuk, waarin zij samenspeelt met Marcel Musters en Beppe Costa, vooral gaan over dik zijn. Maar de slanke Groenteman, die drie jaar geleden 107 kilo woog en nu 64, vindt dat inmiddels een saai onderwerp. Een brainstormsessie op Schiermonnikoog mondde uit in een Idols-achtig stuk, waarin drie acteurs auditie doen voor de rol van hun leven.

Je debuteert als actrice. Toen je dik was, durfde je het toneel niet op.

"Geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht! Zelfs in het televisieprogramma De Plantage, dat ik zeven jaar heb gepresenteerd, durfde ik niet over het podium te lopen. Ik verschool me achter een tafel. Ik durfde niet te bewegen. Niemand in de televisiewereld heeft ooit gezegd dat ik te dik was. Ik ben helemaal mijn eigen politburo. Gelukkig had ik een heel goede regisseur, Ellen Jens. 'Han, ga eens een beetje zo zitten, dan zie je er leuker uit' Goddelijk, zo'n positief mens."

Waar schaamde jij je zo voor?

"Die schaamte van mij is bijna niet te ontrafelen. Die druipt als een olievlek door mijn bestaan heen. Ik vond mezelf gewoon lelijk. Ik ben klein, ik zag eruit als een soort Spongebob als ik over het podium zou lopen. Uiteindelijk ben ik om die reden ook met het programma gestopt. Ik werd letterlijk en figuurlijk verteerd door schaamte. Ik kon niet meer vernieuwen, deed steeds hetzelfde kunstje."

Op je 66e heb je door een operatie je maag laten verkleinen en viel je 43 kilo af. Waarom toen pas?

"Een goede vriendin van mij ging dat doen. Het was alsof ik toen pas toestemming kreeg voor die operatie. Jarenlang speelde dat wel door mijn hoofd, maar ik hield mezelf tegen. Totaal verkrampt door gedachtes over schuld en boete. Zo van: Je hebt geen kanker, je bent gewoon veel te dik. Daar kun je zelf wat aan doen. En: Je bent toch gestoord als je jezelf in een gezond lichaam laat snijden! Mijn vriendin gaf mij groen licht. Zingend ben ik naar België gereden om daar de operatie te ondergaan. Ik was zo blij! Er kwam een oplossing, ik wist zeker dat ik zou afvallen. Veel vrienden waren bang dat er iets mis zou gaan, anderen waren fel tegen die ingreep. 'Je bent goed zoals je bent, Han, voor ons hoeft het niet'. Maar ik had een ander criterium. Door die operatie is mijn maag verkleind en er is een darm omgelegd, zodat alles wat ik eet, direct naar mijn dikke darm gaat en eerder wordt afgevoerd. Het komt er op neer dat ik gewoon niet meer zoveel kan eten. Als ik een hap te veel neem, val ik flauw. In het begin heb ik dat vaak gehad. In je lichaam ontstaat een opstopping, een soort infarct, waardoor je een wegtrekker krijgt. Inmiddels voel ik aan hoeveel ik kan eten."

Je gruwde van je eigen lichaam: waarom stopte je niet gewoon met snoepen?

"Die aversie neemt de trek niet weg, de eetlust wint. Ik heb eindeloos veel diëten geprobeerd, maar steeds ging het mis. Maandenlang op sap geleefd, dan viel ik 20 kilo af, maar dan raakte mijn hele verbranding in de war. Voor ik het wist, kwam ik weer aan. Iedere keer als een dieet was mislukt, schaamde ik mij weer. Dat was heel deprimerend, ik werd er heel ongelukkig van. Ik heb grote bewondering voor mensen die, gestuurd door een enorme wilskracht, lijnen en blijvend afvallen. Ik kon dat niet." Ze is sentimenteel, kwetsbaar en zorgzaam. Hanneke Groenteman lijkt op haar vader. Als het aan hem had gelegen had hij toen de oorlog uitbrak zijn 2-jarig dochtertje in een deken gewikkeld en meegenomen naar het kamp, waar de Joden moesten gaan werken. Maar haar moeder, een pittige, harde dame, vertrouwde het niet. Zij besloot dat het gezin Groenteman niet naar de Hollandse Schouwburg ging, waar Joden op transport werden gezet. In een nieuw gebreid pak werd Hanneke naar een gezin gebracht waar zij kon onderduiken. Haar ouders zochten een ander heenkomen.

Je was 6 toen je ouders je weer kwamen ophalen. Wat weet je daar nog van?

"Ze kwamen een paar weken na de bevrijding. In mijn beleving had mijn moeder een bril en mijn vader niet. Bij deze twee mensen was dat precies andersom, dus ik dacht: 'dit zijn mijn ouders niet'‚ Ik rende weg, het erf op naar de bloemenkassen. Mijn vader vertelde altijd een heel ander verhaal. Hij zei dat ik direct bij hem op schoot kroop. We hebben later nooit uitgezocht wat de waarheid was. Toen ik weer bij mijn ouders woonde, had ik ontzettend heimwee naar mijn onderduikfamilie. Het was daar heel gezellig, ze hadden vijf kinderen. Bij ons thuis was er weinig aan. Mijn grootouders, die ik nauwelijks kende, woonden bij ons in. Dat klitte maar bij elkaar. Ze spraken over vrienden en kennissen die er niet meer waren. Er waren veel zorgen. Hoe komen we aan werk, aan geld? Mijn vader was door de oorlog enorm verzwakt. Uiteindelijk vond hij een baan bij een bank. Ik kreeg een broer, was erg jaloers. Ik moest al heel jong voor hem zorgen en op hem passen. Ik moest met Ruud naar zwemles, maar hij wou niet. Hij braakte en had diarree. Daar stond ik dan als 12-jarig meisje. Mijn moeder lag heel vaak op bed, ze had hoofdpijn. Toen ik ouder was, heb ik haar een keer gezegd dat ik dat allemaal niet leuk had gevonden. Ze zei: 'Maar je hebt het toch overleefd'.

Je moeder was later wel twee dagen per week oppasoma van je zoon Gijs. Wilde zij iets goedmaken?

"Mijn vader stierf in de maand dat Gijs werd geboren. Voor mijn moeder was mijn zoon de troostprijs, voor mij een godsgeschenk. Ik was alleenstaande moeder en werkte fulltime voor het radioprogramma Hoor Haar. Gijs ging drie dagen naar de crèche en twee dagen naar mijn moeder. Zij was stapelgek op hem. Ik herinner mij nog goed dat ze een keer zes weken op vakantie was naar Amerika en bij thuiskomst zei dat ze Gijs niet meer herkende. Ik vroeg of ze mij nog wel herkende toen ze me na de oorlog weer terugzag. Ze keek mij indringend aan en zei: 'Wil je dat nooit, nooit meer aan mij vragen'. Oké, haar boodschap was duidelijk. Ze gaf rood licht, niet inrijden dus. Ik heb er nooit meer naar gevraagd."

Je kinderwens was prangender dan een relatie met een man.

"Ja, ik wilde per se een kind. Ik was geen bommoeder (bewust ongehuwd, red.), maar toen ik halverwege de 30 was, begon de tijd te dringen en ik had geen vaste relatie. Ik wist niet zeker of ik die wel zou krijgen. Ik ben zwanger geworden van een vriendje, maar ik heb Gijs alleen opgevoed. Ik vind het leven met kind veel leuker, alleen is er niks aan. Een kind creëert bestaansrecht. Als jij er niet voor zorgt, verkommert het. Ik wil graag zorgen voor iemand. Nu ik zelf oma ben, ervaar ik dat opnieuw. Kobus en Olivia zijn het grote geluk in mijn leven, voor hen zet ik alles opzij. Het is fantastisch dat ik nog een keer de kans krijg mij te verdiepen in een kinderleven". Maar Groenteman, die deze zomer 70 wordt, is geen breiende oppasoma die verder niets aan haar hoofd heeft. Haar agenda zit écht vol. Ze acteert, schrijft een boek, is bezig met opnames voor het televisieprogramma Sterren op het doek van omroep Max en ze geeft interviewtraining. Wel moet ze zichzelf soms flink toespreken dat ze geen 50 meer is. "Als ik Matthijs van Nieuwkerk zie bij De Wereld Draait Door dan denk ik: Wauw, dat wil ik ook!‚ Maar dat kan ik niet meer, ik heb die uitstraling niet en bovendien ben ik daar te traag voor.' Sterren op het doek, waarin Groenteman bekende Nederlanders interviewt terwijl drie schilders hen portretteren, past nu beter bij haar. Ze is, nadat ze 43 kilo was afgevallen, zelf naar de omroep gestapt met de mededeling dat ze een boekenprogramma voor ouderen wilde maken. Aanvankelijk werd ze afgeserveerd met 'Jij bent zo grachtengordel, te elitair'‚ maar toch kreeg ze haar kunstprogramma. "Dat had ik niet gedurfd toen ik dik was. Dat zelfvertrouwen had ik niet."

Durft de slanke Hanneke alles?

"Nee. Ik heb veel dingen overwonnen, maar ik kan niet alles afschuiven op mijn uiterlijk. Het is ook lekker makkelijk je te verschuilen achter dik zijn. De schaamte is hanteerbaar geworden, maar zit nog steeds in mij. Soms schaam ik mij omdat ik oud word of omdat ik te druk ben geweest op een feestje. Of omdat ik iets verkeerds heb gezegd tegen mijn zoon. Ik ben veel afgevallen, maar ik ben wel mezelf gebleven. Toch voel ik mij gelukkiger. Als ik door de stad fiets, schrik ik niet meer als ik mezelf in een etalageruit zie."

Hanneke Groenteman

Geboren: 20 juli 1939 in Amsterdam. 1962 - 1971: journalist bij Het Parool. 1975 - 1991: Vara-radio, onder meer het programma Hoor Haar. 1994 - 2001: presenteert De Plantage bij de VPRO. 1998: presentatie Zomergasten. 2003: publiceert boek Doorzakken bij Jamin. 2006: publiceert boek De Dikke Dame. 2007: presenteert Sterren op het doek. 2009: acteur in Sexappeal van Mugmetdegoudentand, in april en mei op tournee.


terug		sexappeal

nummer 7, 20 maart 2009

'Ik schrik nog steeds als ik mezelf in de etalageruit zie'

'We beoordelen onszelf de hele dag. Het moet altijd beter, meer of juist minder.' Marcel Musters (49) verzet zich hiertegen en laat zich in zijn nieuwe toneelstuk Sexappeal schaamteloos van zijn imperfecte kant zien.

Interview: Marleen Janssen

Zoals de man op het toneel staat, een dansje doet, op zijn vingers fluit. Het is pure sex. Of zoals theatergroupies dat noemen 'hij zit goed in zijn lijf'. Het swingt inderdaad de pan uit met Marcel Musters. Voor degenen die hem niet kennen: Musters speelde de rol van popzanger (en vriend van Pup) Erik in Oud Geld. Hij was de hufterige ex in de speelfilm Tussenstand. Hij speelde in het hilarische Hertenkamp en kwam langs in tv-series als Baantjer, Flodder, Gnjpstra & de Gier, TV7 en Keyzer & De Boer Advocaten. Met Maria Goos stond hij tot 2008 in theaters met Smoeder, over hun overleden moeders. Die voorstelling komt volgende maand uit op dvd. Nu is hij op tv te zien in Vuurzee. En straks - ja, we kunnen ons alvast verheugen - zien we hem wekelijks in Gooische vrouwen, want Marcel Musters wordt de nieuwe liefde van Claire (Tjitske Reidinga).

Maar voor het zover is, zal hij dit voorjaar eerst nog te zien zijn in de nieuwe voorstelling Sexappeal. Want behalve met zijn kop op tv staat Musters toch vooral graag en in volle glorie op het toneel. Als Sexappeal begint -Musters speelt een persoon die op auditie gaat bij een Jdols-achtig programma, zijn medespelers zijn Hanneke Groenteman en acteur Beppe Costa en - komt hij op in een gruwelijk blauw pak. 100 % Polyester in de kleur van een verwassen spijkerbroek. Een turkooizen overhemd. Bruine schoenen. Het is een outfit die je de adem beneemt. Die niets verhult. Je signaleert stevige dijen, een behoorlijke kont. Een buik met machtige rollen, waar het overhemd soms van openschiet. Musters is dik. Verrukkelijk dik. Er gaat een zucht door de zaal. De zaal is direct verliefd. De zaal wil in zijn armen springen, verpletterd worden door die gulzige, geile manspersoon. Je ziet de zaal denken: wat is hij mooi! En vrij! Laten wij allemaal voortaan zo lekker in ons lijf zitten! Zelf heeft hij niet eens zo in de gaten hoe fijn het is om naar iemand te kijken die onbeschaafd zichzelf is. Laatst kreeg hij een mailtje van een vrouw die vond dat hij zijn lichaam zo elegant droeg, ondanks zijn dikte. Ja, dat was leuk om te lezen. Volgens Musters is het niet moeilijk maar heerlijk om schaamteloos te zijn op het podium. Het is zelfs noodzakelijk, want: 'Het ergste is een acteur die zich geneert. Bovendien: als je op het toneel je zwaktes durft te tonen, neem je het publiek voor je in. Mensen houden ervan andermans kwetsbaarheid te zien. En mensen zien of iets echt is of niet.'

En in het echte leven, ben je dan ook vrij van schaamte?

'O nee, o nee, dat is helaas alleen maar op het toneel. Wat ik daar durf en doe... In het gewone leven zou ik het niet in mijn hoofd halen. Ik durf in de zomer niet eens in een T-shirt te lopen. Er gaat een bloes overheen, anders voel ik me te dik. Ik zou graag een paar dingen die ik op het toneel goed kan, willen overbrengen naar mijn gewone leven. Schaamteloos naar mezelf durven laten kijken in al mijn kwetsbaarheid, grofheid, lelijkheid en mooiheid. Ik zou willen dat ik dat altijd kon toelaten. Gek genoeg kan ik dat in New York - waar ik elk jaar een paar maanden zit - veel beter. Daar loop ik rond alsof ik een knappe, slanke man ben.'

Waar ben je bang voor?

'Weet ik niet. Vroeger was ik nogal verlegen. Dat is wel ongeveer opgelost, maar van binnen voel ik me nog vaak dat kleine mannetje. Ik kan mezelf met veel bravoure presenteren. Maar kom ik binnen bij de bakker, dan kan ik ineens een vuurrood hoofd krijgen.'

Wie is dat kleine jongetje?

'Ach, een clichémannetje dat door iedereen aardig gevonden wil worden. Ik denk dat ik twee mensen ben. Een jongetje van 5 en een man van 38. Zo ervaar ik dat. Het is zo'n mooi beeld: 38, 1 meter 85 en atletisch gebouwd. Dat was ik allemaal niet op mijn 38e, maar ik heb altijd het idee dat die man in mij zit en er nog uit moet komen.'

En nu ben je 49.

Ja, en al een jaar of tien een dikke man. Vroeger was ik slank. Nadat ik op mijn 33e stopte met roken, kwam ik elk jaar vijf kilo aan. Een paar jaar geleden ben ik 22 kilo afgevallen bij een obesitaskliniek. Het zit er weer aan. Ik ben weer op mijn dikst. Het went om een dikke man te zijn. Toch schrik ik nog steeds als ik mezelf in een spiegel of etalageruit zie. Maar: dat had ik ook toen ik dun was. Dan dacht ik ook: ben ik dat? Het heeft dus niet alleen met de lelijkheid van je vormen te maken. Als ik mezelf de, zie ik eerst die onderkin en dan de buik. Daarna pas zie ik de rest. Zo zien anderen mij helemaal niet.'

Waar komen die kilo's vandaan?

'Er bestaat zoiets als emotie-eten, maar ik ben geen specifieke verdrieteter. Ik wil altijd eten. Verdrietig of niet-verdrietig. Om het leven te vieren, of als ik me niet goed voel: omdat het dan beter gaat. Ik maak in ieder geval een lunchbox. Met zes crackers, een appel, een peer en een banaan. Daar moet ik het dan mee doen tot's avonds. Dat gaat goed tot ik weer op een filmset kom of een tour doe. Mijn grootste valkuil is het onregelmatige leven dat ik leid. Het probleem is: na een voorstelling heb je zo veel energie, dan zitten we in de bus terug en dan stoppen we bij elk benzinestation en ja dan... dan liggen daar de Marsen, de Nutsen, de Twixen op je te wachten. Ik ken ze allemaal. Ik probeer het te laten. Het is moeilijk. Er is zelfs een periode geweest dat ik elke keer van die verpieterde gehaktballen at met een collega. Mijn moeder zei vroeger altijd: 'Je moet er niet over nadenken, Marcel, je moet dat eten op een dag en meer niet. Niet onderhandelen met jezelf!' Ik onderhandel altijd met mezelf, maar smoezen gebruik ik niet. Ik eet gewoon als ik wil eten. Ik doe ook niet aan geheim-eten. Ik bestel niet mìnder gehaktbellen. Dat heb ik me voorgenomen. Ik wil blijven genieten. Soms lukt dat niet. Je ziet ze denken: nu pakt-ie dat ook nog! Ik snap dat wel. Als ik een dik iemand zie, denk ik precies hetzelfde. Ik heb weinig compassie met men-sen die te dik zijn. Ik ben kritisch. Ik denk: doe er wat aan.'

En?

'Ik moet er wat aan doen. Ik moet afvallen. Hanneke Groenteman is me telkens aan het overhalen. Ze is wel dertig jaar op dieet geweest en heeft alles geprobeerd wat je maar kunt bedenken. Twee jaar geleden heeft zij zich laten opereren (ze kreeg een gastric bypass, waarbij de maag verkleind wordt en het spijsverteringskanaal wordt omgelegd, red.) en zij is zo gelukkig geworden! Ze kan weer fietsen, met gemak de trap op, de kleren kopen die ze leuk vindt. Dat is fantastisch.'

Waarom laat jij je dan ook niet opereren?

'Ik vind dat ik het zelf moet doen. Als ik over twintig jaar nog steeds veel te dik ben, dan doe ik het. Ik heb nu nog de illusie dat het kan lukken door meer balans te vinden.'

Even terug naar Sexappeal. Daarin gaat het ook over dik zijn, dun zijn, en het zoeken naar liefde. Hoe hebben jullie de voorstelling gemaakt?

'Hanneke Groenteman wilde al jaren een vertelvoorstelting met me maken. Het moest gaan over dik, daar hebben we het altijd over. Maar weer een voorstelling over dat onderwerp zag ik niet zitten: ik maakte eerder al Food Coma en Zwaargewicht. Het sudderde een paar jaar. Toen werd Hanneke dun en zei ik: 'Mooi, dan hoeven we het daar niet meer over te hebben.' 'Jawel', zei Hanneke, 'nu kunnen we het hebben over dik en dun.' Toen kwam Beppe Costa erbij. Visueel zijn we met zijn drieën natuurlijk een leuk, vreemd plaatje. We zijn een week op Schiermonnikoog gaan zitten om te praten over wat ons bezighoudt. Daar is Sexappeal uit voortgekomen. Het verhaal gaat in feite over dat je niet uniek bent en dat elk mens beperkt is. We maken allemaal toch zo'n beetje hetzelfde mee. Dat is op een bepaalde manier troostend en herkenbaar. Ik vind het fijn om troostende dingen te lezen en wil ook graag troost aan anderen geven. Dan weet je: ik ben niet alleen.'

Waar is die troost voor nodig?

'Het is toch ellendig hoe hoog de verwachtingen zijn die we onszelf de hele dag door opleggen? Daar gaat het in de voorstelling ook over: je beoordeelt jezelf de hele dag. Het moet altijd beter, meer of juist minder, dunner, strakker, knapper. We worden opgevoed met het idee dat we aan van alles moeten voldoen. Op de een of andere manier heeft tegenwoordig elk tv-programma een jury. Dat zijn de best bekeken programma's. Mensen houden ervan om te zien hoe anderen afgekraakt worden. Zelfs de mensen die worden afgekraakt, vinden het lekker. Want: je bent dan in ieder geval iemand.'

Leg jij de lat hoog voor jezelf?

'Ik werd een paar weken geleden benaderd voor een hoofdrol in een intemationale film. 'Leuk!' riep iedereen, maar ik heb het niet gedaan. Dat betekent namelijk dat ik zes a acht weken ik een hotelkamer zit en moet werken met mensen die ik niet ken. Ik wil dat niet. Ik hou van veilig. Ik ben op mijn best en durf het meest als ik vanuit een vertrouwde setting werk. Ik ben vaak mee geweest met Jeroen (Willems, zijn partner, red.) naar het buitenland als hij daar moest spelen of toe-ren. 'Tweede man' zijn is prima, maar zelf zou ik het niet willen. Dan steekt dat kind van 5 zijn kop op en zegt: wat doe je hier? Ik wil thuis zijn. Daar gedij ik.'

Ben je bang om ouder te worden?

'Ik ben nu even oud als mijn vader toen hij stierf. Hij overleed aan een hartstilstand. Hij was ook nogal gezet. Zijn dood speelt niet doorlopend door mijn hoofd, maar het zit wel ergens. Bovendien kreeg mijn oudste broer in het jaar dat hij 49 werd keelkanker. Dat is goed gekomen, maar toch. Ik ben gevoelig voor pijntjes en dingetjes. Denk: oeps, zou ik nu een hartaanval krijgen? En over de voorstelling zeggen mensen: 'Doe je wel voorzichtig?' Logisch: zit je in de zaal te kijken naar zo'n dikke, zwetende man met een rooie kop. Dan denk je toch: als hij maar geen hartaanval krijgt. Ik weet niet precies waar de scheidslijn loopt tussen realisme en hypochondrie. Ik heb de afgelopen jaren veel vrienden verloren. In 2002 stierven twee exen, drie vriendinnen en mijn moeder. En nog steeds is er dood en ziekte om me heen. Ik word er banger van dan ik zou willen. Mijn vader was erg bang voor de dood. Al tien jaar voor hij ging, had hij de zenuwen en was hij er dagelijks mee bezig. Toen hij was gestorven, vonden we hem thuis. Hij lag op zijn buik. Ik was 21 jaar. Ik dacht: man wat erg, nu ben je tien jaar lang zo bang geweest en nu ben je dood en heeft het doodgaan zelf waarschijnlijk nog korter dan een minuut geduurd. Ik nam me voor het zo niet te doen. Mijn devies is: zolang ik leef, leef ik, en als ik doodga, merk ik het wel. Ik probeer niet te anticiperen. Vorige week moest ik een onderzoek in het ziekenhuis ondergaan en kreeg ik een roesje. Het was heerlijk. Ik dacht achteraf: als ik dood was gegaan, was dat niet erg geweest. Ik zou er niks van hebben gemerkt.'

Maar je hecht wel aan het leven?

'Zeer! En ik hecht er zeer aan het leven te delen met vrienden. Ik ben trouw, dus ik heb er veel. Morgen ga ik eten met een ex van 25 jaar geleden. Die zie ik nog, net als mijn beste vrienden van vroeger uit Tilburg en Den Bosch. En er komen natuurlijk nieuwe mensen bij. Gelukkig is er mail. En als ik niet toer, eet ik's avonds bij de Thai op de Nieuw-markt. Daar spreek ik af met mensen. Ik eet standaard nummer 53. Gemengde groenten met tahoe. We eten samen, praten bij en daarna gaat ieder zijns weegs. Maar als we Sexappeal straks weer gaan spelen, is dat even voorbij. Dan gaan we op pad met de bus. Dat wordt feest. Hanneke heeft beloofd voor mijn broodtrommeltje te zorgen. Boterhammen met rauwe ham en andere gezonde dingetjes. Dat wordt echt genieten.'

Sexappeal toert nog tot 29 mei door het land, de tv-serie Vuurzee II is tot 19 april te zien op zaterdagavond om 21.30 uur. Nederland 1, de dvd Smoeder komt op 24 april uit op dvd en kost € 14,99.


terug		sexappeal

21 oktober 2008

De sexappeal van een zak patat

door Maaike Staffhorst

Hebben ze het of hebben ze het niet? In de lunchvoorstelling 'Sexappeal' doen drie artiesten auditie. In de wacht-ruimte dagen ze elkaar uit en ontdekken ze hun eigen tekortkomingen.

Programmamaakster Hanneke Groenteman staat voor het eerst als actrice op het toneel. Ze is veertig kilo afgevallen en dat is even wennen. Je vreest dat er ook een deel van haar persoonlijkheid verloren is gegaan. Wanneer ze, gekleed in een heuse petticoat, in eerste instantie vooral haar aimabele zelf lijkt te spelen, voelt haar optreden echter gauw vertrouwd. Ze heeft expressie en ze houdt zich prima staande tussen de twee echte acteurs Marcel Musters (mede-oprichter van theatergezelschap Mug) en Beppe Costa (ook muzikant), die wel de dragers van het spel zijn.

Fictie en werkelijkheid lopen op geestige wijze door elkaar heen in deze voorstelling. Groentemans rol is een uitvergroting van zichzelf. Dat lijkt ook voor de heren te gelden. Musters slaat verschillende malen volledig op tilt, Costa geeft op zeker moment een minigitaarconcert, omdat muziek nou eenmaal ook zijn ding is. En er zijn hilarische verkleedpartijen, waaronder Groenteman in een dikmaakpak. Op lichtvoetige wijze wordt er terloops wat zware kost geserveerd: over leven en dood, een oorlogskind zijn, gebrek aan erkenning, liefde en seks, en alle frustraties op dat gebied.

Hoewel het kleine uurtje lunchtheater een beetje voelt alsof drie goede bekenden graag eens met elkaar het toneel op wilden, heeft 'Sexappeal' gelukkig wel wat meer om het lijf. Het gaat vooral niet over mooi zijn en schoonheid, maar over aantrekkingskracht. Dat je die net zo goed in een zak patat kunt vinden, is uit eindelijk heerlijk ontnuchterend.


terug		sexappeal

17 oktober 2008

Gedurfd, persoonlijk, experimenteel en grappig theater!

door Dasha van Amsterdam

Sexappeal is een lunchvoorstelling, een coproductie van het productiehuis Bellevue en Mugmetdegoudentand. Hanneke Groenteman (een tv presentatrice, zij speelt voor het eerst op toneel), Beppe Costa (een acteur, componist en muzikant) en Marcel Musters (artistiek leider van mugmetdegoudentand en een gevierd acteur) zijn de acteurs. Hun persoonlijkheden vormen het uitgangspunt van de voorstelling. Deze is ontstaan uit dagenlange gesprekken van acteurs met elkaar over hun levens, obsessies en dromen. De samenvatting hiervan alsook de scènes die ze tijdens de gesprekken ontwikkeld hebben, vormen de basis. Het vierde personage in de voorstelling, is een stem die de situaties becommentarieert, de acteurs en hun obsessies introduceert en op het laatst in discussie treedt met een acteur die weigert het script te volgen.

De drie acteurs komen een voor een op en ze zijn nerveus. Al snel wordt het duidelijk dat ze voor een auditie komen. Om de beurt worden ze opgeroepen en komen ze emotioneel aangedaan en soms ook fysiek verandert, terug. Hanneke Groenteman verschijnt na een van de auditierondes in een dikmaakpak en daarna in een bruidsjurk, Marcel Musters komt de eerste keer half ontbloot uit de juryruimte, de tweede keer heeft hij een frietenpak aan. Ze komen steeds een ronde verder in de selectie, maar ook een stapje dichter bij zichzelf. De gesprekken in de wachtruimte worden steeds persoonlijker en intenser, de grens tussen het personage en de acteur wordt steeds vager. Op een gegeven moment hebben ze genoeg van deze absurde auditie en besluiten ze gezamenlijk op te stappen en bij Hanneke Groenteman te gaan eten. De enige die het weigert op te geven is Marcel Musters, hij wil die rol, hoe laag hij daarvoor ook moet zinken, hij wil die bevestiging.

Zoals wel vaker in de voorstellingen van Mugmetdegoudentand wordt er de hele voorstelling gespeeld met verschillende werkelijkheden: de gewone werkelijkheid en die van het theater. Het begint met de opkomst van Hanneke Groenteman in een roze rok uit de jaren zestig en een sjaaltje om haar nek. (- Ben jij het nou, of ben je het niet? - Wie? - Die ene vrouw van tv. God, hoe heet ze nou ook alweer? - Hanneke Groenteman? - Ja, die bedoel ik! - Nee, ik ben haar niet, maar ik lijk wel veel op haar! – Nee, je bent ook veel slanker, wat was die vrouw dik zeg!!!) Deze dialoog zet de toon voor de rest van de voorstelling.
De thema’s van de gesprekken zijn zeer uiteenlopend: het dik zijn, een slechte moeder zijn, het niet kunnen acteren, de chemie tussen mannen en vrouwen, wel of niet seksueel aantrekkelijk zijn voor de andere sekse, het maken van contact.

De combinatie van deze drie mensen op het podium is heel interessant. Het zijn stuk voor stuk persoonlijkheden en dat blijft niet onopgemerkt. De onervarenheid van Hanneke Groenteman is een onderwerp van een aantal scènes. Deze wordt niet weggemoffeld, maar juist ingezet als een theatraal gegeven. De twee mannen nemen Hanneke Groenteman liefdevol mee in het vak acteren en ondersteunen haar. Daarnaast doen ze waar zij goed is zijn: acteren, gek doen en muziek maken – Beppe Costa zingt een aantal prachtige nummers. Ieder van deze drie acteurs vormt een essentieel onderdeel van het geheel en dat maakt deze voorstelling tot een vreugdevol ervaring.

‘Sexappeal’, de titel van de voorstelling, heeft een aantal verschillende betekenissen. Het staat voor de X-factor - entertainment gehalte, waar de huidige maatschappij en de ‘idol’- verkiezingen op jagen, het staat voor de aantrekkelijkheid van iemand als seksuele partner, en daarnaast ook als levenspartner. Het staat ook voor de zelfkennis, de verzekerde uitstraling (die tijdens dergelijke auditierondes ver te zoeken is).

Deze voorstelling is een emotioneel achtbaan, zowel voor het publiek als voor de acteurs. Veel zaken passeren in en korte tijd de revue: persoonlijke geschiedenis, angsten en wensen wisselen elkaar in hoog tempo af. Inzet van de theatrale kleding - een dikmaakpak en een frietkostuum - geeft deze voorstelling een absurd tintje. De heftigheid op het toneel is af en toe iets te. Kortom, prachtig gedurfd theater voor de kenners en de fans. Ik denk alleen dat voor de toeschouwers met weinig achtergrondkennis deze voorstelling ontoegankelijk is. En toch vind ik, dat dit soort experimenteel theater waarin acteur centraal staan, absoluut een aanwinst is en zeker de moeite waard is om te bezoeken.


terug		sexappeal

16 oktober 2008

Seksuele attenties bij het kaasmeisje

door Kester Freriks

Is die vrouw in die wijd uitstaande petticoat uit de jaren vijftig met bijpassend kapsel werkelijk Audrey Hepburn of is ze misschien Hanneke Groenteman? Nee, ze heet Audrey Kaasboer. Audrey Kaasboer speelt Audrey Hepburn. De verwarring is compleet.

In Sexappeal vervullen Hanneke Groenteman, Marcel Musters en Beppe Costa door eigen ervaring geïnspireerde rollen. De verhaallijn is eenvoudig: ze bevinden zich, op van de zenuwen, in een wachtkamer alvorens auditie te moeten doen. Musters wenst een grote, dramatische toneelrol en Groenteman maakt zich op musicalster te worden. Maar Musters wordt vanwege zijn nervositeit geweigerd en Groenteman heeft het niet, maar ze kan het nog krijgen. Beppe Costa zoekt, na afwijzing, troost bij zijn gitaar.

In een eenvoudig houtjetouwtje decor ontstaat een aanstekelijke voorstelling met grimmige schaduwkanten. Costa, die een overdreven Italiaanse versierder speelt, misdraagt zich jegens het kaasmeisje en overlaadt haar met seksueel geladen attenties. Groenteman incasseert prachtig het verbale geweld. Haar Audrey zoekt vertrouwde intimiteit. Tegenover de grove Italiaan laat Musters zien hoe een man zich galant tegenover vrouwen dient te gedragen: "Luister. Geef ze het idee dat ze iets belangrijks te zeggen hebben." Musters is op vileine wijze charmant.

Zoals gebruikelijk bij Musters en Groenteman, gaat het over slank en dik. Groenteman trekt een dikmaakpak aan, Musters is zelf omvangrijk, en toch dansen ze lichtvoetig en roerend een scène uit de filmmusical Funny Face (1957), met Audrey Hepburn en Fred Astaire. In samenzang klinkt "Oh 's wonderful, 's marvelous. That she should care for me!". Aan het slot zitten Groenteman en Musters op de bank, afgewezen door de showbizz. Het hindert niet: de door Audrey zo vurig gewenste intimiteit ontstaat.


terug		sexappeal

oktober 2008

Sexappeal

door Simcha Tas
gezien: 10-10-2008 in Theater Bellevue in Amsterdam

Wat moeten acteurs doen om aan de bak te komen? Juist: veelvuldig auditeren. Bij deze voorstelling is het publiek er getuige van dat dit regelmatig een martelgang is. Of nee, eigenlijk gaat het vooral over de wachttijd voor die vele audities, maar dat is al spannend en geestig genoeg.

In dit geval is het gezegde 'schoenmaker blijf bij je leest' niet van toepassing, want hoewel Hanneke Groenteman journalist en programmamaakster is, verrast ze hier positief. De drie acteurs van deze voorstelling spelen zichzelf of wellicht de persoon die ze hadden willen zijn in het leven. De personages heten dan ook nagenoeg hetzelfde als de acteurs. Groenteman speelt Audrey Hepburn, of eigenlijk: Audrey Kaasboer. Alleen al haar outfit is erg geestig; een roze petticoat gecombineerd met een gestippeld shawltje. Haar 'poppenblik' maakt het geheel compleet. Ze hebben allemaal minstens één rariteit. Rudy Mosterd, gespeeld door Marcel Musters (Hertenkamp, An & Ergün), heeft een straatverbod te pakken, vanwege agressie tegen zijn ex. En het Italiaanse personage van Beppe Costa (muzikant en acteur van onder meer Orkater) praat voornamelijk over seks en hoopt daarmee een vrouw aan de haak te slaan- want dat is zijn grootste wens.

Swaffelen
Mosterd is een man die zichzelf een lieverd vindt. Toch kan hij ook plotseling heel agressief en seksistisch uit de hoek komen. Sowieso is seks een terugkerend thema, vooral omdat de personages daar een ernstig tekort aan hebben, of er juist überhaupt niet mee bezig zijn, zoals Audrey Kaasboer. Zij vindt seks maar overschat gedoe. Een heel leuke scène is wanneer Mosterd allerlei seksueel getinte dingen zegt die Kaasboer vervolgens moet herhalen. Omdat zij dit zo emotieloos doet raakt hij nog meer op dreef en het gesprek wordt steeds agressiever en grimmiger. Totdat hij roept: "Zal ik je even lekker swaffelen!" Audrey Kaasboer herhaalt deze zin weer monotoon en ongeïnteresseerd, waarbij ze zich tegelijkertijd vertwijfeld afvraagt wat dat eigenlijk is.

Dik
Dik zijn is ook een onderwerp dat regelmatig terugkomt in dit toneelstuk. Zo heeft Groenteman op een gegeven moment een dik-maakpak aan. De voice-over die de acteurs steeds naar binnen roept voor de audities vertelt bovendien droogjes dat Marcel Musters wederom dikker is geworden dan de vorige keer. Mosterd heeft een buikspreekpop bij zich die sprekend op hem lijkt, inclusief corpulente buik. Deze zegt de dingen die Mosterd eigenlijk zelf niet durft te zeggen. Dit is erg goed gedaan, de pop lijkt op sommige momenten echt zelf te praten. Beppe Costa speelt ondertussen virtuoos gitaar.

Hunkeren naar goedkeuring
Alles speelt zich af in een wachtruimte. De audities krijgt het publiek niet te zien. Aan de reacties van de acteurs is te merken dat ze gedurende het toneelstuk wel steeds absurder worden; ze beginnen steeds meer op medische keuringen te lijken. De acteurs lijken nog afhankelijker te worden van het oordeel dat over hen wordt geveld. Ze hunkeren naar goedkeuring. Niet alleen door de jury van wie ze steeds raardere opdrachten moeten doen, maar ook door de maatschappij en vooral: van henzelf. 'Sexappeal' is een onwaarschijnlijk geestige voorstelling en er klinkt non-stop hard gelach vanuit het publiek. Toch is er zeker ook sprake van een serieuze ondertoon, bijvoorbeeld wanneer Groenteman vertelt over haar onderduikervaringen in de Tweede Wereldoorlog. Hierdoor wordt het ondanks de vele grappen absoluut niet melig. Dat Musters en Costa goede acteurs zijn wisten we al; Groenteman blijkt zich hier naadloos bij te kunnen aansluiten. Er is slechts één nadeel: sommige voorstellingen zijn al helemaal uitverkocht, dus wees er snel bij.


terug		sexappeal

11 oktober 2008

Vrolijke satire met grimmige kantjes

door Hein Janssen

* Verrassend en hilarisch
* Groenteman acteert als stralende dilettante

AMSTERDAM Is dat leuk, Hanneke Groenteman in een dikmaakpak op toneel. Ja, dat is leuk - in de voorstelling Sexappeal van Mugmetdegoudentand althans. De journaliste/presentatrice treedt daarin min of meer als zichzelf op, maar toch ook weer helemaal niet. Dat dikmaakpak trekt ze aan op advies van de jury voor wie zij auditeert om de rol van haar leven te bemachtigen. Hanneke en dik dat hoort bij elkaar, en dat wekt vertrouwen bij het publiek - zo moet de jury hebben gedacht.

Maar Hanneke is enorm afgevallen, en dat leidde tot veel media aandacht, niet in de laatste plaats door haarzelf gegenereerd. Hoe dan ook, in Sexappeal zit zij in de aftandse wachtkamer van het gebouw waarin de audities plaatsvinden met naast haar acteur Marcel Musters en entertainer Beppe Costa, die ook auditie komen doen.

Met dit drietal als uitgangspunt schreef Joan Nederlof de tekst en regisseerde Lineke Rijxman Sexappeal. Het is aan dit tweetal te danken dat deze exercitie niet is uitgemond in tenenkrommende tussen-de-schuifdeuren-leukdoenerij van vrienden onder elkaar. Integendeel: Sexappeal is een verrassende soms ronduit hilarische maar ook grimmige voorstelling geworden, vol dubbele bodems bovendien. Over identiteit en de ontkenning daarvan, over de voortdurende strijd van de moderne mens om aan verwachtingen van anderen te voldoen.

Groenteman komt op in een vrolijk petticoat rokje en perfecte make- up als een Audrey Hepburn-lookalike. Maar dan wordt ze door Musters (Rudi Mosterd heet zijn personage) herkend als die vrouw van de tv. Vandaaruit ontstaat een verrukkelijke carrousel van verwarringen, een voortdurende comedy of errors, waarin Beppe Costa als een ongegeneerde seksist een flinke duit in het zakje doet.

De audities, die steeds meedogenlozer worden, fungeren hier als rode draad, en de drie spelers geven zich daar met volle energie aan over. Inclusief een nummertje kunstfluiten, een dansje op Funny Face en een buikspreekpop. Musters/Mosterd is geweldig als een bijna ideale karikatuur van zichzelf, evenals de prettig gestoorde Costa. En Groenteman acteert als een stralende dilettante, zeer ontwapenend ook. Op het laatst gaat Musters verkleed als zak patat, Costa als volksvrouw en Groenteman in haar dikmaakpak - the show must go on.

Misschien is Sexappeal hier en daar iets te veel incrowd theater, maar tegelijk ook een vrolijke satire op al die idiote, hysterische, kleffe en supercommerciële tv-talentenjachten waarin op zoek wordt gegaan naar de ideale kok, fotomodel, danser, zanger, Joseph en zak patat.


terug		sexappeal

11 oktober 2008

Groenteman blijft goed overeind

door Simon van den Berg (www.simber.nl)

THEATER Sexappeal.lunchpauzevoorstellingvan Mugmetdegoudentand. Gezien: 9/10 in Bellevue. Aldaar nog t/m 26/10. www.theaterbellevue.nl.

Zijn ze door of zijn ze niet door? Drie acteurs zitten in de wachtkamer bij de auditie voor de rol van hun leven. Maar gaat het nou over de personages of over de acteurs zelf? Hanneke Groenteman, Marcel Musters en Beppe Costa spelen in de aardige Bellevue Lunchtheatervoorstelling allemaal mm of meer zichzelf. Helemaal aan het begin worden ze door een voice-over nog even genadeloos neergezet als respectievelijk publiekstrekker, dikzak en ongevaarlijke vrouwengek. Alledrie de spelers voeren een tamelijk publieke strijd met overgewicht.

Het was Musters die Groenteman tijdens een etentje (wanneer anders?) vroeg om samen een voorstelling te maken, en de presentatrice maakt in Sexappeal haar acteerdebuut. Joan Nederlof maakte op basis van de acteursimprovisaties een tekst over erkenning en obsessies, en nieuw Mugmetdegoudentand-lid Lineke Rijxman regisseerde.

De drie spelen ongeveer zichzelf, met enkele uitvergrote trekjes. Costa oefent de meest vervelende openingszinnen op Groenteman die een obsessie heeft voor Audrey Hepburn, Musters speelt met een naakte handpop met een enorme bierbuik. Af en toe verdwijnt een van de drie door een deur naar 'de jury' (hoewel het soms ook een medische keuring lijkt) om even later juichend dan wel gebroken terug te keren.

De aankleding wordt steeds absurder. Groenteman begint als ouwelijke pop in een petticoat en een wit bloesje, maar krijgt later een dik blootpak aan, Costa komt op als drag queen en Musters wordt een zak patat. Groenteman blijft goed overeind naast de twee ervaren podiumdieren. Haar stoïcijnse blik is geestig en op het toneel houdt ze die speciale aantrekkingskracht (de X-factor, schijnt dat tegenwoordig te heten), die haar op televisie ook zo naturel maakt.

Af en toe is het alleen nog een beetje te gezellig op het podium. De voorstelling zal gedurende de speeltijd waarschijnlijk nog wat harder en venijniger worden, zodat de eindconclusie dat je je niet zoveel moet aantrekken van al die jury's wat beter aankomt. Met dit commentaar mogen ze zeker door naar de volgende ronde. In april en mei gaat de voorstelling avondvullend op tournee. Mugmetdegoudentand mag door naar de volgende ronde.


terug		sexappeal

9 oktober 2008

‘Niet over lijnpogingen’

door Marlies Dinjens

In Sexappeal staat Hanneke Groenteman als actrice op de planken. In een dikmaakpak. Want de veertig kilo afgevallen journaliste wilde op toneel ervaren hoe het ook alweer was om dik te zijn. 'Ik krijg het er vooral erg warm van.'

In haar 'vorige leven', veertig kilo zwaarder, had ze het misschien niet gedurfd. Maar nu staat journaliste en tv-presentatrice Hanneke Groenteman (69) voor het eerst op het toneel. Samen met toneelgroep Mugmetdegoudentand speelt ze Sexappeal, dat vanavond in première gaat.

Het idee om te gaan acteren ontstond toen ze de voorstelling Smoeder zag, waarin Marcel Musters en Maria Goos liefdevol over hun Brabantse moeders vertelden. 'Dat vond ik echt prachtig toneel', zegt Groenteman. 'Zo wilde ik het ook wel'

Ze opperde het idee bij Musters, met wie ze goed bevriend is. 'Eigenlijk leek het ons allebei leuk om een voorstelling te maken over dik zijn, een thema dat ons erg bezighoudt', zegt Groenteman. Uiteindelijk vonden ze dat saai, een voorstelling die alleen over jojoën en lijnpogingen gaat. Musters en Groenteman besloten ook andere zielenroersels te formuleren, van een obsessie voor Audrey Hepburn tot eenzaamheid en een gebrek aan seks. Lineke Rijxman en Joan Nederlof van Mugmetdegoudentand bewerkten de teksten en ideeën tot een toneelstuk, waarin ook Beppe Costa meespeelt. Een stuk 'op het lijf geschreven'. Letterlijk, want Groenteman, inmiddels slank van postuur, wilde op de planken ervaren hoe het ook alweer was om dik te zijn. Ze trekt daarom een dikmaakpak aan dat haar tientallen kilo's zwaarder maakt. 'Ik krijg het er vooral erg warm van'.

Sexappeal gaat over drie acteurs die auditie doen voor de rol van hun leven. 'Dat verwijst naar al die programma's op tv waar je door een jury wordt beoordeeld, zoals Idols en X-factor.' Maar het gaat nog een laag dieper, stelt Groenteman. 'Eigenlijk leef je altijd alsof je wordt beoordeeld. Vaak zijn mensen bang om het niet goed te doen'.

Heeft Groenteman daar nu zelf geen last van? Ze staat immers dit keer niet aan de veilige kant, die van de journalist die vragen stelt of zelfs een oordeel mag geven over de voorstelling. 'Bang voor kritiek ben ik niet echt. Waarschijnlijk realiseren critici zich ook wel dat het niet mijn vak is.'

Groenteman ziet de theaterwereld nu eens van een heel andere kant. Ontzag, voelt ze voor de acteurs en hun bestaan. In de middag je al melden bij het theater om pas 's avonds op te treden. 'Acteren is een krankzinnig vak. Het is verschrikkelijk precies en zwaar werk'

Ze ziet hoe een toneelstuk elke dag een beetje meer wordt bijgeslepen. Dat realiseerde ze zich vorige week nog, toen ze de musical Ciske de Rat ging bekijken. 'Een tijdje geleden zou ik alleen gedacht hebben, wat een mooie voorstelling. Nu ga ik nadenken over hoe dat wordt gemaakt en denk ik: wat ongelooflijk knap.'

Sexappeal, Mugmetdegoudentand, premiere 9 oktober in Theater Bellevue, Amsterdam; tournee.


terug		sexappeal

oktober 2008

‘Je bent een trut als je dit niet aanneemt’

door Robbert van Heuven

Als interviewer vroeg Hanneke Groenteman jarenlang acteurs, theatermakers en andere kunstenaars het hemd van het lijf. Nu zit ze aan de andere kant van de tafel. Om te vertellen over de voorstelling ‘Sexappeal’ van Mugmetdegoudentand, waarin ze een van de drie rollen speelt.

‘De positie van interviewer is zo’n beetje de lafste die je kunt hebben’, lacht Hanneke Groenteman. ‘Je hoeft alleen maar vragen te stellen. Je wordt niet beoordeeld. Het is veilig. Dat is wat anders dan zelf met je billen bloot te gaan op het toneel. Om zelf te spelen is best heel griezelig.’
Groenteman speelt mee met de voorstelling Sexappeal van Mugmetdegoudentand. Ze wordt daarin bijgestaan door acteur Marcel Musters en acteur/muzikant Beppe Costa. Vooral Musters coacht haar door de repetities heen. ‘Hij is een pure acteur. Hij kan me hele goede aanwijzingen geven. We doen oefeningen waarvan ik me voorstel dat ze die ook op de Toneelschool ook doen. Dan voel ik me net een student in het voorbereidingsjaar.’

Dik zijn
Musters - een van de vaste krachten van de Mugmetdegoudentand - en Groenteman zijn goede kennissen. Het idee van Sexappeal ontstond in de keuken van Groenteman tijdens een etentje. ‘We kregen een gesprek over dik zijn, over obsessies, over dingen die je hoog zitten. Het leek me leuk om die onderwerpen met meer mensen te delen. Marcel vond dat ook een leuk idee en stelde voor om Beppe erbij te vragen.’
Inmiddels gaat de voorstelling allang niet meer alleen over obsessies. Zoals in meer Mug-voorstellingen vormt de persoonlijkheid van de acteurs het uitgangspunt. Daarbij wordt dan een theatrale vorm gevonden. ‘De voorstelling gaat inmiddels ook over oud zijn, joods zijn, moeder zijn en over het feit dat ik dat laatste misschien wel niet zo goed gedaan heb.’

Heel stuk
Dagen hebben de drie acteurs gepraat over hun levens, obsessies en dromen. Ze gaven Mug-actrice Joan Nederlof en regisseuse Lineke Rijxman een samenvatting van die gesprekken en toonden hen de scènes die ze bedacht hadden.
‘Tot mijn verbijstering kwam Joan ineens met een heel stuk aanzetten. Daarin kon ik precies al die thema’s terug vinden waarover we het hadden gehad. Dat vond ik zo knap van haar. Het geeft houvast dat Joan de tekst schrijft en dat Lineke ons regisseert. We hoeven dus niet alleen met ons drieën met onze ideeën te worstelen.’
Ze heeft een grote bewondering voor de mensen met wie ze werkt. ‘Ik voel me ook echt een amateur tussen de professionals. Dat is aan de ene kant een fijne positie. Ik ben toch degene die een ander vak heeft. Dat is tegelijkertijd ook het lastige. Ik moet wel presteren, omdat iedereen anders zegt: blijf toch bij je eigen vak. Maar uiteindelijk is Sexappeal voor mij een cadeautje. Ik wilde een keer zoiets proberen. En dan krijg ik de kans dat te doen met een gezelschap op het niveau van de Mug. Je zou toch een trut zijn als je zo’n cadeau niet aan zou nemen.’


terug		sexappeal

23 september 2008

foto: Ilya van Marle

‘Als acteur moet je geen zelfcensuur hebben’

door Roos Schlikker

Acteur Marcel Musters (49) wil altijd rollen waarin hij uitbundig kan zijn: schreeuwen, huilen, lachen. Alleen zo kan hij in het dagelijks leven de controle bewaren. 'Mensen zijn kwetsbaar, hoor. Je mag blij zijn dat je niet gek wordt.'

De première van Vox Populi op het Nederlands filmfestival, wanneer is die nou ook alweer precies? Marcel Musters bladert door zijn agenda. Elke bladzijde staat volgepakt met hanenpoten waarin horizontaal en diagonaal talloze afspraken zijn genoteerd. ‘Ik weet het echt niet meer... Ik ben helemaal niet bezig met dat festival. Erg hè? Ieder jaar neem ik me voor een paar dagen vrij te nemen om lekker films te kijken in Utrecht, maar ik krijg het niet voor elkaar. Ik ben met te veel dingen tegelijk bezig.’

Hij somt op: ‘Ik ben momenteel heel hard aan het repeteren voor het toneelstuk Sexappeal. Daarnaast ben ik ook nog aan het draaien, ik zit in twee tv-series, Sterke verhalen uit Zoutvloed, een Twin Peaks-achtige jeugdserie. De tweede is een vervolg op Ik ben Willem, ook voor de jeugd. Daarbij ben ik net klaar met Taartman, een film onder regie van Annemarie van de Mond en ik ben met nog iets bezig... Wat was het nou? O wat stom! Ik weet het niet meer... Ik ben het even helemaal kwijt.’

Pas zo’n drie kwartier later, als het gesprek inmiddels heel ergens anders over gaat, schiet het hem te binnen. ‘Oooo, natuurlijk, Annie MG! Ik zit in de televisieserie over het leven van Annie M.G. Schmidt, hoe kon ik dat nou vergeten? Zo’n leuk project.’

Musters ontvangt zijn bezoek thuis, in de Amsterdamse Nieuwmarktbuurt. Een lichte bovenwoning. Aan de muur hangen talloze affiches en foto’s van voorstellingen en films waarin Musters speelde. ‘Je zou het misschien niet zeggen, maar ik probeer het hier thuis zo overzichtelijk en georganiseerd mogelijk te houden. Ik heb al zoveel chaos in mijn hoofd, als mijn huis dan ook nog rommelig is, word ik gek.’

Wie is Marcel Musters?

Geboren: 6 juni 1959, Tilburg.

Opleiding: B-Verpleegkunde en Toneelschool Amsterdam.

Carrière: 1980 - 1986 psychiatrisch verpleegkundige 1986 eindexamen toneelschool Amsterdam. Hij maakte sindsdien met theatergroep Mugmetdegoudentand, waarvan hij een van de oprichters en artistiek leiders is, talloze voorstellingen. Daarnaast speelt hij rollen in films als Tussenstand, Oeroeg, Filmpje!, Amazones, De dominee en Zwartboek en in de televisieseries Oud Geld, Hertenkamp en Vuurzee. Voor zijn rol als Max in Hertenkamp, de ‘eigen’ VPRO-serie van mugmetdegoudentand, ontving hij in 2000 een Gouden Beeld als beste acteur.

In Vox Populi, die volgende maand in première gaat, speel je de minister-president. Hoe bereid je je voor op zo’n rol?

‘Niet echt eigenlijk. Regisseur Eddy Terstall wilde graag dat ik een linkse president zou spelen, een mix tussen Wouter Bos en Jan Marijnissen. Ik heb gewoon de tekst geleerd en het vrij intuïtief aangepakt. Het moest een bourgondisch type worden. Nou, zo zie ik er sowieso wel uit. Daarnaast sprak ik met een licht Brabants accent en zo kreeg die rol al snel gestalte.’

Dat klinkt wel heel makkelijk. Moet je zo’n rol niet een beetje meer invoelen?

‘Ja, maar dat ging vanzelf. In de film word ik bijvoorbeeld geïnterviewd door Pauw en Witteman. Als je opeens strak in het pak tegenover die twee in de studio zit en zij bejegenen je als een politicus, dan bén je minister-president.’

Hoe voelt dat?

‘Het is best raar. Jeroen Pauw is volgens mij zelfs iets jonger dan ik en in die studio realiseerde ik me: ik ben tegenwoordig een middelbare man. Ik speel het niet alleen, ik bén het nu ook. Ik ben niet meer het jongetje dat ik me diep van binnen nog wel voel.’

Je valt nu in de categorie mijnheren.

‘Ja. Dat is een raar besef. Het is zo gek te zien dat mijn generatie momenteel de macht heeft. Waar je vroeger tegenaan schopte, dat ben je nu zelf. Mijn vrienden zijn directeuren of zitten in de politiek, ik ben zelf artistiek leider van een theatergezelschap.’

Valt er nog wel ergens tegenaan te schoppen? Voor je het weet schop je nu een vriendje voor zijn schenen.

‘Daar trek ik me niets van aan, denk ik. Nou jááá, ik heb ook niet echt vrienden in de politiek, hoor. Ik heb moeite met politiek, vind het een dubieus bedrijf.’

Hoe bedoel je dat?

‘Als ik naar Nova kijk, realiseer ik me telkens weer dat politiek gewoon een spel is dat je moet spelen. Ik snap best dat dat nodig is, maar ik heb er een raar gevoel bij.’

Dat spel hoort misschien bij leidinggeven. Jij zult als artistiek leider ook mensen moeten bespelen.

‘Ja, dat is zo. En daar heb ik ook geen moeite mee. Ik kan wel iets gedaan krijgen bij mensen als het moet, maar dan wel op een directe, persoonlijke manier.’

Waarom staat het je dan tegen als politici dat doen?

‘Ik doorzie het spel denk ik te goed. Ik vind het te doorzichtig.

‘Ik zou volgens mij zo de politiek in kunnen gaan. En dan zou ik het nog goed doen ook.

‘Boris van der Ham, Kamerlid van D66, was ooit acteur. Die heb ik vroeger nog zien spelen. Opeens zat hij in de politiek en toen zag ik hoe hij als politicus gebruik maakt van het besef dat hij heeft van hoe hij overkomt. Hij speelt gewoon een rol. En als híj dat doet, dan doen alle politici dat tot op zekere hoogte. Maar goed, het kan blijkbaar niet anders.’

Je bedoelt: je kijkt naar een bordkartonnen decor, het is niet echt.

‘Precies. Ik geloof niet dat iemand oprecht politicus wil worden alleen maar voor de goede zaak. Het ego speelt een enorm grote rol. Je bént iemand als je in de politiek zit, dat is een belangrijke drijfveer.’

Waarom wil iemand dan acteur worden? Vanuit overtuiging of vanwege zijn ego?

Lacht. ‘Natuurlijk speelt dat ego bij acteurs ook mee. Op het moment dat ik me als kind realiseerde dat ik ooit dood zou gaan, dacht ik: dan moet ik er in ieder geval voor zorgen dat ze me niet vergeten. Ik wilde beroemd worden, want dan zouden ze onthouden wie ik was.’

Wil je nog steeds graag zo gezien worden?

‘Nu ik op werkgebied zo’n beetje bereikt heb wat ik wilde bereiken, wordt dat minder.’

Dan moet je een tevreden mens zijn.

‘Dat weet ik niet. Weet je wat het is? Het is hartstikke mooi dat ik goede rollen krijg aangeboden, dat ik met mijn eigen theatergezelschap Mugmetdegoudentand vaak succesvolle voorstellingen maak, dat is allemaal fantastisch. Maar ik vind het wel zwaar.’

Wat is daar zwaar aan?

‘Het leven. Ik vind het leven erg zwaar. Ik heb de laatste jaren ervaren dat mensen zomaar opeens dood kunnen zijn, ook al zijn ze nog jong. Dood en ziekte hebben niets met rechtvaardigheid te maken. Ik vind het heel moeilijk daarmee te dealen. Ik ben ook bang dat die nare gebeurtenissen me veranderen.’

Hoe zou het je veranderen?

‘Als je een paar keer iets heel ergs meemaakt, loop je het risico dat je gaat denken: wat kan mij het allemaal nog schelen, we gaan toch allemaal dood. Je gaat datgene relativeren waar je als jong mens voor vecht: leven, gezien willen worden, iets neerzetten. Je moet zo oppassen dat je niet cynisch wordt. Ik wil dat het er allemaal toe doet.’

Wat moet er precies toe doen?

‘Dat is moeilijk te beantwoorden. Ik voel in me een bepaalde drive, een soort levenskracht. Je zou het ook doodsangst kunnen noemen. Als ik die drift kwijt zou zijn, ben ik verloren.’

Je koestert je drift.

‘Ergens wel, terwijl er ook een kantje aan zit dat ik helemaal niet leuk vind van mezelf.’

Wat dan?

‘Ik kan soms zo pushy zijn. Ik wil het goed doen, kan daar erg op hameren.’

Gedrevenheid wordt door veel mensen gezien als deugd. Dus wat is er mis mee?

‘Ik wil juist meer evenwicht en ontspanning. Dat is mijn grootste doel. Dat wil ik echt.’

Lig jij wakker van je werk?

‘Nee, maar ik word wel heel vroeg wakker. Dan zit ik om zes uur rechtop in mijn bed.’

Dat valt onder de categorie wakker liggen.

‘Ja, hè? En dat zijn dingen die ik helemaal niet wil. Maar ik klaag niet, hoor, want ik vind ook dat ik hartstikke leuk werk heb, ik doe het heel graag. Veel vrienden van mij kregen rond hun dertigste, veertigste twijfels over hun baan, lieten zich omscholen en zo. Dat heb ik nooit gehad.’

Jij bent toch eerst psychiatrisch verpleegkundige geweest?

‘Ja maar dat was van mijn zeventiende tot mijn tweeëntwintigste. Ik wist toen al dat ik niet mijn hele leven dat werk wilde doen.’

Waarom niet?

‘Ik denk dat die geldingsdrang een rol speelde. Ik had de fantasie dat ik een beroep zou vinden waarin ik mezelf helemaal kwijt zou kunnen. In de psychiatrie kun je heel veel leren, maar het is zwaar werk, er is weinig tijd, weinig geld. Dat is in de loop van de jaren alleen nog maar erger geworden. Overigens denk ik er tegenwoordig weleens over om weer een jaartje de psychiatrie in te gaan. Ik heb nu meer te bieden dan toen.’

Wat kun je nu beter dan als 17-jarige?

‘Ik heb meer meegemaakt en zou nu letterlijk en figuurlijk veel meer een steun voor die mensen kunnen zijn. Dat is uiteindelijk ook het enige wat je in de psychiatrie kunt betekenen: een steun zijn voor mensen die de bocht zijn uitgevlogen.

‘Je moet niet de illusie hebben dat je patiënten kunt genezen. Daarvoor is het allemaal te heftig. Mensen zijn kwetsbaar, hoor. Je mag blij zijn als je aan de goede kant van de lijn staat. Je mag blij zijn dat je niet gek wordt.’

Kun je je voorstellen dat je aan de andere kant van die lijn terecht komt?

‘Vroeger dacht ik dat me dat nooit zou overkomen. Maar nu denk ik er anders over. Ik snap best dat iemand helemaal doordraait of de brui eraan geeft. Ik heb het bijvoorbeeld nu heel druk. Het kost me ontzettend veel moeite om naast mijn werk nog gewoon te leven. Om boodschappen te doen, mensen terug te bellen, mijn rekeningen te betalen. Hele simpele dingen, die een hele klus kunnen zijn.

‘Ik ben zelf heel precies, ik hou het goed bij, maar ik kan me voorstellen dat je een paar heftige dingen meemaakt, en dat je dan denkt: fuck it, ik hou ermee op, ik doe het niet meer. Dat je de boel laat gaan en zelf ontspoort.’

Ben je zelf zo precies omdat je bang bent dat je ontspoort?

‘Ja. Ik weet hoe makkelijk dat kan gebeuren. Ik moet geordend zijn in mijn dagelijks leven. Dat heb ik nodig. Vroeger was mijn huis één grote puinhoop, tot ik me realiseerde dat ik toch echt zelf het dopje op mijn tandpasta moet doen, omdat het anders niet gebeurt. Ik moet de controle houden.’

Geldt dat ook voor je emoties?

‘Misschien. Het lukt alleen niet altijd even goed. Ik ben een aardig, harmonieus mens, maar tot op zekere hoogte. Ik kan heel gemeen uit de hoek komen, van me af slaan. Ik kan ook erg streng zijn. Bij ons op kantoor bij de Mug kan ik echt tekeer gaan als iets niet goed geregeld is. Dan zie ik de mensen gewoon bang van me worden. Ik vind dat geen prettige kant van mezelf. Ik vind het erg fijn als mensen enigszins redelijk kunnen blijven.’

Maar onredelijkheid doet het wel weer leuk op het toneel.

‘Ja, daar kan veel meer.’

Probeer je je emoties dan niet te veel te onderdrukken voor een acteur?

‘Nee, op het toneel helemaal niet. Doordat ik op het toneel sta en avond aan avond allerlei emoties kan tonen, heb ik het in mijn dagelijks leven niet meer zo nodig om daar uitdrukking aan te geven.

‘Keihard ruzie maken, iets waar ik echt een hekel aan heb, hoef ik niet meer als ik elke avond boos mag zijn in een rol. Ik zorg er ook altijd voor dat ik rollen heb waarin ik kan schreeuwen, huilen, lachen, al die uitbundigheid. Ik hoef dat in mijn leven niet meer kwijt.’

Wanneer wist je zeker dat je het acteren onder de knie had?

‘Tien jaar nadat ik van de toneelschool kwam. Met de toneelschool erbij heeft het me vijftien jaar gekost voor ik begreep waar het om gaat op het toneel.’

Wat voor inzicht kreeg je toen?

‘Ik geneerde me altijd heel erg voor van alles, waarschijnlijk vooral voor wie ik ben. Ik kwam er achter dat je als acteur geen zelfcensuur moet hebben als je speelt, je moet het met volle overgave doen en ook al je mooie en slechte kanten durven tonen. Ieder mens heeft die. Het is heel slecht als je aan een acteur ziet dat hij zich geneert, dat hij weerstand voelt om zijn lelijke kanten te laten zien.’

Ken je nu geen schaamte meer?

‘Wat ik zo leuk vind is dat het publiek juist graag je nare kanten ziet. Je krijgt er als acteur zelfs complimenten over als je heel geloofwaardig een afschuwelijk type speelt. In Sexappeal speel ik een charmante maar viezige, oversekste man. Als het lukt zullen mensen dat geweldig vinden. terwijl je als acteur een akelig kantje uit jezelf naar boven haalt, dat enorm vergroot en er iets vreselijks van maakt. Juist daar kijken mensen graag naar.

‘In het gewone leven probeer je je nare kanten vooral te maskeren. Maar bij een film of in een toneelstuk vinden mensen het fijn om echt bij een ander naar binnen te mogen kijken.’

Toneelspelen is het voortdurende overwinnen van je schaamte.

‘Ik schaam me in het dagelijks leven veel meer dan op het toneel. Daar ben ik min of meer de schaamte voorbij. Hoewel; ik zal nooit bloot op het toneel gaan staan. Dat zou ik namelijk niet zonder gêne kunnen.’

Bloot is de grens.

‘Ja. Ik ben in films wel bloot gegaan. Maar toen was ik slanker. Nu zou ik dat echt niet doen.’

Misschien is het wel je ultieme bevrijding.

‘Nou nee, ik ken mijn grenzen, ik zou er doodongelukkig van worden. En dan zou ik op het toneel dus precies datgene zijn wat ik zelf zo verschrikkelijk vind om naar te kijken: een acteur met schaamte. Erger is er niet.’

Over Mugmetdegoudentand

Theatergezelschap Mugmetdegoudentand wordt in 1985 opgericht door een aantal acteurs die net van de theateropleiding komen. Marcel Musters is een van hen. De groep maakt onconventionele voorstellingen gebaseerd op romans, krantenartikelen, documentaires, films, interviews, verhalen en persoonlijke belevenissen van de makers. Naast theatervoorstellingen heeft de ‘Mug’ ook diverse televisieseries gemaakt waaronder Hertenkamp en TV7.

Tot de harde kern van Mugmetdegoudentand behoren naast Musters onder andere documentairemaker Michiel van Erp, schrijver en acteur Frank Houtappels, schrijver en acteur Joan Nederlof en acteur en regisseur Lineke Rijxman.

Op 9 oktober gaat in Theater Bellevue in Amsterdam de nieuwste voorstelling van Mugmetdegoudentand in première: Sexappeal. Daarin is Marcel Musters te zien samen met Beppe Costa en – verrassend – tv-presentatrice Hanneke Groenteman. Musters: ‘Hanneke had een paar keer meegedaan aan De Vaginamonologen en wilde graag nog een keer iets in het theater doen. Zij benaderde mij, maar ik twijfelde erg of ik het moest doen, want Hanneke is natuurlijk geen actrice en daarbij wilde ze iets over eten maken. Dat wilde ik niet, daar was genoeg over gezegd, vond ik.’

Het stuk gaat over drie artiesten op leeftijd die auditie doen voor de rol van hun leven en hunkeren naar erkenning. ‘Ik moet zeggen dat Hanneke het vol overgave doet. Het gaat er ruig aan toe. Ik moet haar stevig vastpakken, in haar billen knijpen, haar kussen en ga maar door, maar ze vindt het allemaal prima. Ze is bijna zeventig, maar ze stort zich hier in als een jong meisje. Prachtig.’

Binnenkort is Musters te zien in de film Vox Populi van Eddy Terstall die op het Nederlands Filmfestival in Utrecht op 26 september in première gaat. De film draait vanaf 23 oktober in de bioscoop. Het verhaal gaat over Jos, een doorgewinterde politicus in een midlifecrisis, die via de schoonfamilie van zijn dochter nieuwe standpunten omarmt en daardoor stijgt in de peilingen. De film maakt onderdeel uit van een trilogie die Terstall maakt over de Nederlandse samenleving. In de film Simon (2004) komt de rol van de dood aan bod. In SEXtet (2007) behandelde Terstall de rol van seksualiteit. In dit derde deel wordt de relatie tussen politiek en burgers in de Nederlandse samenleving ontleed.


terug		sexappeal

september 2008

Onderzoek naar de seX-factor

door Rits de Wit

Je zult hem vooral kennen als de goeiige, licht depressieve vrijgezel Max in de successerie Hertenkamp, een rol waarvoor hij een Gouden Beeld voor Beste Acteur kreeg. Of als de alcoholische rocker Erik in Oud Geld. De grote constante in het werkzame leven van Marcel Musters, die binnenkort te zien zal zijn als minister-president in Vox Populi – de nieuwe film van Eddy Terstall – en de VARA-serie Vuurzee, is echter zijn aanzienlijke aandeel in theatergezelschap mugmetdegoudentand, waarvan hij in 1985 één van de oprichters was en samen met Joan Nederlof de artistieke leiding vormt. Komend seizoen speelt Musters met presentatrice/journaliste Hanneke Groenteman en ‘eenmansorkest’ Beppe Costa de voorstelling Sexappeal. Over seks, X-factoren en voorkeuren waar je niet voor kiest. En mogelijk tóch ook weer over dik zijn.

Vrolijke muziek schalt door de mugmetdegoudentand-studio in Amsterdam Oud-West. Marcel Musters (49), tot onze binnenkomst tout seul in het gebouw, haast zich naar de volumeknop van de installatie. “Ik deed nog éven een liedje”, meldt hij, licht buiten adem, uitgelaten gebarend. “En ik kan helemaal niet goed zingen.” Hoewel ook de aanstaande mug-productie Sexappeal een muzikale voorstelling wordt – ‘en god weet wat we daar allemaal in gaan doen’ –, maakt het bewuste lied deel uit van een van de vele interessante projecten die Musters naast de mug doet. Morgen wordt van hem verwacht dat hij, voor de televisieserie Annie M.G. met Annemarie Prins en Huub van der Lubbe, het lied Het is nooit te laat kan inzingen. “Ken jij het? Ik had er nog nooit van gehoord. Heel leuk, maar niet eenvoudig. Ik moet het vooral veel horen en meezingen om het te leren beheersen. En ik moet er straks nog bij dansen ook. Dat wordt nog wat.” Terwijl het bepaald niet de eerste keer is dat Musters zingt. Hij had zelfs ooit, als het personage Max uit de voorstelling CO★STAR, een bescheiden hit met Zin in jou, een Nederlandstalige versie van een nummer van de Turkse Tarkan. En als Ergün, de Turkse barkeeper uit Mug-Inn, zong hij de cd Het is nu! Alle tien goed vol met eigen persiflerende interpretaties van Turkse hits. Om nog maar te zwijgen over het muzikale programma Ann en Ergün waarmee hij deze zomer op de Parade stond. Met Marjan Luif, een doorgewinterde actrice. In tegenstelling tot de vrouw met wie hij momenteel Sexappeal maakt: toneeldebutante Hanneke Groenteman.

Hoe is het met Hannekes sex-appeal gesteld?
“Geweldig. Hanneke denkt van zichzelf dat ze geen sex-appeal heeft, nooit heeft gehad ook, terwijl ik zeker weet dat er massa’s mannen zijn die haar heel aantrekkelijk vinden. Dat ziet ze niet. Ze mist een ‘dar’, een voelspriet, daar ben ik van overtuigd. Toen ze dik was vond ik haar al zo prachtig. Hoewel ik als homo waarschijnlijk niet de aangewezen persoon ben om haar seksuele aantrekkelijkheid in te schatten. Maar wat is sex-appeal eigenlijk? Voor de voorstelling zijn we dat eerst eens gaan onderzoeken. Is het iets wat je kunt meten? Ik heb de definitie eerlijk gezegd nog niet opgezocht, maar het heeft in zijn oorspronkelijke betekenis uiteraard te maken met biologie, met het verwerven van de beste partner voor je nageslacht, met het voorbestaan van de soort. Maar daar gaat het in Sexappeal allemaal niet zozeer over: met voortplanting heeft een middelbare homo en een oude vrouw immers niet zoveel te maken. De titel Sexappeal hebben we een jaar geleden al moeten kiezen, en we vonden dat eigenlijk gewoon een leuk onderwerp en vooral een leuke titel. Terwijl we nu pas met zijn drieën aan het bekijken zijn hoe we dat gaan invullen. Hanneke, Beppe Costa – een heteroseksueel muzikaal genie – en ik zijn veel aan het praten. Materiaal aan het verzamelen. Het wordt geen ‘affe’ voorstelling, maar een compositie van scènes die moeten gaan over dingen die ons bezig houden. En ja, we hebben het vaak over seks. Of juist over geen seks. Over waar je op valt, op kickt, en dat dat eigenlijk zo’n taboe is om over te praten, terwijl het uitgerekend iets is waar je zelf geen invloed op hebt. En over beoordelen en beoordeeld worden.”

Over jezelf beoordelen?
“Ja, ook. Zelfbeeld is een interessant fenomeen. Omdat het zo ongelooflijk haaks kan staan op de werkelijkheid. Mijn vriend (acteur Jeroen Willems, red.) vindt zijn eigen stem niet om aan te horen, ik vind ‘m práchtig. Hanneke vindt mij aantrekkelijk, terwijl ik dat van mezelf helemaal niet zie. Als ik nu foto’s bekijk van mij van tien jaar geleden, denk ik: wat zag ik er toen goed uit, terwijl ik weet dat ik me toen zo dik voelde als ik nu ben. Over tien jaar denk ik dat waarschijnlijk ook bij foto’s die vandaag gemaakt zijn. Ik zie hetzelfde bij de huidige jeugd: al die jonge mensen zijn zó knap – ook al zijn ze niet knap, dan nog zijn ze knap van pure jeugdigheid – maar als hun haar niet goed zit denken ze dat ze er niet uitzien. What the fúck, denk ik dan, je moest eens weten! Zo’n negatief zelfbeeld kweekt minderwaardigheid, en daaraan gekoppelde meerderwaardigheid, neerkijken óp. Daar hebben trouwens veel acteurs last van, vind ik.”

Mugmetdegoudentand heeft ‘Het is nu’ als immer terugkerend motto. Voorstellingen behandelen de actualiteit, de waan van de dag. Sexappeal dus ook?
“Jazeker. We leven in een tijd waarin iedereen beoordeelt en beoordeeld wordt. Kijk naar al die televisieprogramma’s waarin je op je X-factor – wat dat ook moge wezen – wordt afgerekend. Het lijkt wel of de ene helft van Nederland in jury’s zit en de andere helft er vóór staat. Daar gaan we zeker iets mee doen. Maar daarnaast komt onze eigen actualiteit aan de orde, zoals die van het ouder worden. Daar zijn we alledrie nogal mee bezig. Hanneke is daarin overigens een voorbeeld voor mij. Zoals ze, eindelijk slank, in haar Marlies Dekkers-bh de schade lekker loopt in te halen. Ik ben twintig jaar jonger, maar als ik haar in de weer zie met de computer en haar iPod, waarmee ik dus helemaal niet overweg kan, denk ik: zo wil ik zijn als ik haar leeftijd heb. Ik zie een jeugdige vrouw in Hanneke. Als ze vertelt over de Tweede Wereldoorlog – voor mij zijn dat verhálen, terwijl zij hem intensief heeft meegemaakt – denk ik steeds even: hoe kan dat? Dit jonge mens?”

De belangstelling voor het ‘nu’ doet ook denken aan bepaalde spirituele stromingen die momenteel erg in opmars zijn. Zoals verwoord in het boek De kracht van het nu van Eckhart Tolle.
“Dat heb ik net gekocht, wat toevallig! Maar nee, toen we in 1985 de mug oprichtten had het motto daarmee niets te maken. We waren jonge acteurs, net afgestudeerd, en we wilden in het heden staan, midden in de maatschappij, daar deel van uitmaken. Later is belangstelling voor spiritualiteit daar wel bijgekomen. In Hertenkamp is het een belangrijk thema; Eva, Wiebe en Wies zijn er door bevangen.”

Maar daarin wordt het vooral op virtuoze wijze belachelijk gemaakt.
“Nee! Het is zeker niet alleen satire. Oké, er is goed gekeken naar hoe mensen zijn die zich er in verliezen. Die hebben inderdaad vaak iets belachelijks. Maar het is ook duidelijk dat de makers belangstelling hebben voor spiritualiteit, dat er over is nagedacht.”

Vorig jaar zei je, nadat je had nagedacht over Sexappeal: ‘Hanneke Groenteman wil een voorstelling met me maken. Leuk, maar ik wil het niet over dik hebben’. Na producties als Food Coma en Zwaargewicht – en Ergüns lied DikDik – moest je het thema maar eens láten, vonden ook jouw vrienden.
“Ha ha, ja. We doen tijdens repetities ons uiterste best om het er niet over te hebben. Maar we houden alledrie nogal van lekker eten, dus het is niet zo vreemd dat het er, zodra we bij elkaar zijn, na drie minuten alweer over gaat. Een van de eerste dingen die we voor de voorstelling uitgeprobeerd hebben is een scène met Hanneke in een dikmaakpak. Ja, daar ga je dan al weer. Geen idee of die er in komt, het was een probeersel, maar ik vrees dat we het fenomeen toch niet helemaal buiten de deur kunnen houden.”

Is Hanneke eindelijk slank, wil ze in een dikmaakpak!
“Dat is opmerkelijk, ja. Soms, zegt ze, mist ze het dikke gevoel. Het is zó aandoenlijk, zo’n vrouw van bijna zeventig die als een dikke Audrey Hepburn – van wie ze vroeger een groot fan was – een scène naspeelt uit Roman Holiday ofzo. Met een ijsje voor een kasteel. Ogen dicht. Ze vindt het dóódeng, dat spelen. ‘Waarom heb ik dit in godsnaam gewild?’ roept ze regelmatig. Ik vind het schitterend dat ze het lef heeft. Het dóet. Met het risico dat het niks wordt. Dat we snoeihard afgaan. Maar dat is altijd zo: je kunt op safe spelen met een aardig product als resultaat. Maar echt iets gewéldigs willen maken is nu eenmaal riskant. Een heel goede voorstelling ligt zó dicht bij een heel slechte. De kans dat het verkeerd uitvalt, moet je durven lopen. Zoals Grace in Hertenkamp zegt: ‘Het meervoud van lef is leven’. Gruwelijk muf natuurlijk, maar ook heel erg waar.”

Op de set van de film Kicks, zo’n drie jaar geleden, ontbrak het jou aan het lef uit te komen voor je homoseksualiteit toen een Marokkaanse medespeler in de kantine De Telegraaf las en riep: ‘Getverdemme, Gordon is een homo!’
“Dat was niet zozeer gebrek aan lef, als wel de wens deze jongen niet voor het hoofd te stoten. Ik schrok, omdat ik er van uit was gegaan dat hij dondersgoed wist dat ik ook homo ben. Niet dus. Ik wilde geen ongemakkelijke situatie creëren. Maar er is wel degelijk een grens voor mij. Nederland is zó ver gekomen, daar is hard voor gevochten. Ik ben er erg voor dat invloedrijke lieden als Plasterk en Cohen – voor Hanneke overigens een man met veel sex-appeal! – aan boord gaan tijdens de Canal Parade en ‘er’ zo gewoon over doen. Ik ben bereid om voor het behoud van deze verworvenheden op de barricade te gaan. In mijn geval zullen dat de planken zijn.”

Doe je dat ook?
“Mugmetdegoudentand schuwt homoseksualiteit als onderwerp natuurlijk alles behalve. Integendeel zelfs. Zo speelden we met het hele artistieke team – Joan, Michiel van Erp, Frank Houtappels en ik – de voorstelling Mug-Inn, waarin het feit dat we allemaal gay zijn duidelijk aan bod kwam. Dit jaar hebben we zelfs, voor het eerst, het belichten van homoseksualiteit in onze voorstellingen verwerkt in het pleidooi van onze subsidieaanvraag. En vooral de manier waarop. Zoals in Inside Out, een van onze laatste voorstellingen, waarin Joan Nederlof en Lineke Rijxman een lesbisch stel vormen zonder dat dat ook maar enigszins een issue is. De plot gaat totaal ergens anders over. Homoseksualiteit dus niet als pamflet, maar als de normaalste zaak van de wereld.”


terug		sexappeal

29 augustus 2008

Foto: Karoly Effenberger

Hanneke is goed, omdat ze Hanneke is

door Maartje den Breejen

Hanneke Groenteman gaat voor het eerst echt acteren. Bij toneelgroep Mugmetdegoudentand speelt ze in Sexappeal, een voorstelling over... Tja, waarover eigenlijk?

Het is tien uur in de ochtend. Hanneke Groenteman, Marcel Musters en Beppe Costa nemen hun dagelijkse beslommeringen door in het onderkomen van toneelgroep Mugmetdegoudentand, een voormalige snijzaal aan het Wilhelmina Gasthuisplein. Ze werken samen aan Sexappeal, een lunchvoorstelling voor theater Bellevue.

Bij de repetitie hebben ze liever geen pottenkijkers, omdat ze nog maar twee weken bezig zijn. Een script is er nog niet. Daar wordt aan gewerkt door de acteurs en Joan Nederlof, een van de vaste tekstschrijvers van Mugmetdegouden tand (kortweg de Mug). De rolverdeling is eigenlijk ook nog niet helemaal duidelijk. Er zijn vooral veel ideeën, die in gesprekken en improvisaties vorm moeten krijgen.

Op de vergadertafel ligt een naakte buikspreekpop met het gezicht en postuur van Marcel Musters. Aan de muur hangt een lijst met onderwerpen, zoals 'Flirtgesprek' en 'Audrey Hepburn' en 'Hoe vaak heb je seks?'. De pop krijgt zeker een plaats in het toneelstuk; de lijst van onderwerpen misschien ook. Of misschien ook niet.

Costa, Musters en Groenteman hebben nog nooit samen op het podium gestaan. Sterker nog, Groenteman speelde op de middelbare school eens in La malade imaginaire van Moliere; ze werkte mee aan de Vagina monologen, maar verder heeft ze geen acteerervaring.

"Bij dat rolletje in de Vagina monologen had ik wel gemerkt hoe leuk ik het vond om vanaf het podium in een zwart gat te kijken, waarbij je weet dat er mensen zitten," zegt Groenteman. "Maar het zou niet in mijn hoofd opgekomen zijn het toneel op te gaan, als ik de voorstelling Smoeder niet had gezien."

Smoeder is een succesvolle vertel-voorstelling van Marcel Musters en Maria Goos, waarin de acteur en de toneelschrijfster met opmerkelijke anekdotes en levendige verhalen een ode brengen aan hun beider overleden Brabantse moeders.

Groenteman: "Het leek me leuk om dingen die mij bezig houden, in zo'n zelfde licht theatrale vorm te gieten als Marcel en Maria deden bij Smoeder."

Musters en Groenteman kenden elkaar al uit diverse wandelgangen en koesterden 'warme gevoelens' voor elkaar. Een middagje koffiedrinken mondde uit in een idee voor een toneelstuk.

Groenteman: "Ik ben altijd op dieet. Marcel is altijd op dieet. Wat hij in de ochtend meestal doet..."

Op dat moment vist Musters uit zijn tas een boterhamtrommel vol rauwe groenten. Er volgt nog een zak wortelen. En dan nog een zakje suikervrije drop, dat hij Groenteman in handen drukt. "Speciaal voor jou meegenomen."

Groenteman legt haar eigen zakje wortelen naast dat van Musters. Beppe Costa smijt een croissant van de natuurwinkel op tafel.

"Dat bedoel ik," zegt Groenteman, gebarend naar Musters, die een rode paprika vermaalt. "Zo begint Marcel de ochtend. Hij begint altijd keurig met rauwkost kauwen. Maar zo meteen gaat de croissant naar binnen. Ik ben ook altijd met eten bezig, dus ik dacht: 'Misschien kunnen we daar wel iets mee'."

Musters: "Er was een idee voor een toneelstuk. Dus ik stelde dat voor bij de Mug. Het idee werd goed ontvangen. Maar toen ik er thuis over vertelde, zei mijn partner: 'Je gaat het toch niet weer over eten hebben, he'."

Costa verstopt de croissant: "Weg met dat eten!" Musters: "Ik heb de voorstelling Foodcoma gedaan, die ging over eten. Zwaargewicht ging over eten. En ik heb als Ergün, de zingende Turkse barkeeper van café Mug Inn, het hitliedje Dikdik gezongen. Dat lied gaat ook over eten, bedacht ik laatst tot mijn eigen verbazing."

Costa: "Volgens mij ging Zwaargewicht alleen maar zijdelings over eten."

Musters: "Eten is in ieder geval een onderwerp dat vaak terugkomt."

Groenteman: "Het leek mij een goed onderwerp voor een toneelstuk, zeker als dat in een vertelvorm is gegoten. Maar... Marcel wil het dus niet over eten hebben en we stappen steeds meer van die vertelvorm af. Straks moet ik nog echt gaan acteren!"

Musters: "Beppe kwam erbij, omdat ik altijd al eens met hem heb willen werken."

Costa: "Je had me gezien in Dogville bij het Ro theater."

Musters: "Maar daar herkende ik je helemaal niet. Ik dacht: hoe komt Pieter (Kramer, regisseur, MdB) nu aan die geweldige zwijgende vrouw. Wat een superfigurant!"

Costa: "Ik speelde Martha, erg leuk om te doen. Marcel heb ik vaak zien spelen. Ik ben een stille bewonderaar van de Mug. Ik heb bijna al hun voorstellingen gezien. En Hanneke is goed, omdat het Hanneke is. Mensen vragen me nu: 'Wat doet Hanneke dan in de voorstelling?' Dan zeg ik: 'Dat zien we nog wel'."

Groenteman: "Op die vraag antwoord ik telkens iets anders. Vandaag is het: Ik heb het idee dat ik een arena vol met stieren binnenstap. Ik moet opeens iets doen, wat ik niet kan. Ik kan me niet herinneren dat ik zo'n lange tijd achter elkaar, zo onzeker ben geweest."

Over de titel van het stuk, Sexappeal, zegt Musters: "Je moet voor de programmering nu eenmaal in een vroeg stadium een titel hebben. En het is een prikkelende titel, vind ik. De letterlijke betekenis daarvan is, geloof ik, de aantrekkingskracht tussen man en vrouw, die de voorplanting garant stelt. Wij driëen vallen buiten de boot. Ik ben homoseksueel, Hanneke is een oudere vrouw."

Costa: "En ik ben een kleine, dikke Italiaan."

Musters: "Wij dachten meer over sexappeal in de zin van de X-factor. Heel Nederland lijkt wel bezig met het niet ofwel hebben van de X-factor. De ene helft van Nederland laat zich beoordelen, en de andere helft is jury. Je ziet het terug in alle tv-pro-gramma's. Wij onderzoeken in hoeverre wij de X-factor bezitten. Of welke X-factor we zouden willen bezitten."

Costa: "Een vriend van mij vertelde dat er meer geld wordt uitgegeven aan borstimplantaten en Viagra, dan aan een onderzoek naar Alzheimer. Dat betekent, zei hij, dat in 2040, de populatie bestaat uit mannen met een constante erectie en vrouwen met hele grote borsten, die zich bij god niet herinneren wat ze daar mee moeten doen."

Groenteman: "Hoe voelen we ons in die maatschappij, vroegen we ons af. We spraken over schaamte."

Musters: "Schaamte voor wie je bent. Voor hoe je eruit ziet."

Groenteman: "Schaamte is als een olievlek die zich uitbreidt. Het begint ermee dat je jezelf te dik vindt en eindigt ermee dat je niets meer durft. Over ouder worden, hebben we het ook. We kwamen steeds uit bij het idee dat we altijd iemand anders willen zijn en ergens bij willen horen."

Costa: "Ik ben een kinderloze man van 52 jaar oud. Ik heb geen emotionele verplichtingen. Bij collega's zie ik dat ze rond mijn leeftijd een tweede leven beginnen, omdat de kinderen de deur uit gaan. Bij mij is het altijd the sky is the limit geweest. Dat is niet altijd bevredigend. Je wilt altijd iemand anders zijn, dus ik ken het verlangen naar juist die huiselijke plichten. Maar ik vind het niet interessant om te laten zien hoe zielig die 52-jarige man Beppe Costa is."

"Als je naar je eigen huis wilt kijken, moet je in het huis er tegenover gaan staan. Daarom kruip ik liever in de rol van een ander, zodat ik naar mezelf kan kijken. Ik wil in Sexappeal heel graag een vrouw spelen."

Musters gaat iets doen met zijn alter ego de naakte buikspreekpop. Groenteman, die een aantal jaar geleden veertig kilo verloor, wil graag als dikke vrouw op het toneel staan.

Lineke Rijxman regisseert Sexappeal. Zij gaf het drietal de opdracht thuis te bedenken wie en wat ze heel graag zouden willen spelen.

Groenteman: "Een grotere leegte ben ik niet tegengekomen. Wie ik heel graag zou willen spelen? Ik kon alleen maar Audrey Hepburn bedenken. Sinds dat ik een jaar of tien was, is zij voor mij een droombeeld geweest. Terwijl ik noch in uiteriijk noch in haar karakter ook maar iets van haar weg heb."

Het drietal heeft het over de vele artiesten die zowel een meerder- als minderwaardigheidscomplex hebben. Ze hebben het over Michael Jackson ('briljante muzikant, met de geest van een 25-jarige'), over hoe oud ze zich wel of niet voelen. (Groenteman: "Ik match bijna nooit met leeftijdsgenoten.") Costa zou nooit meer de man van twintig jaar geleden willen zijn.

En het gaat over muziek.

Op de vraag of Groenteman muzikaal is, antwoordt ze: "Nee, maar ik vind muziek het mooiste wat er is. En ik kan op de accordeon Het kleine cafe aan de haven spelen."

Binnen twee minuten hebben Musters en Costa een besluit genomen: "Juist Hanneke, jij neemt morgen je accordeon mee naar de repetitie."

terug

sexappeal