| |
|
| (about the company, Arbeitsweise) |
|
| mugmetdegoudentand actueel | projecten | werkwijze | mugweb | te koop | reacties | contact |
|
|
 recensies en interviews
|
Quality Time op de radio
interview met regisseur Mijke de Jong en acteurs Marcel Musters en Willem de Wolf gemaakt door Gerd de Smyter voor BNR Nieuwsradio luister naar de uitzending (ruim 3 minuten, mp3)
reportage van Jaap BootsDe Avonden, vpro radio uitgezonden donderdag 23 maart op 747AM luister naar de uitzending (ruim 21 minuten, mp3) |
 terug |
 |
 Quality Time
|
 24 maart 2006 |
 |
Het failliet van de yuppengezien: Haarlem, Toneelschuur, 22 maart door Pieter Bots Zo gauw de ouders 's avonds bij de buren naar een feestje gaan, stormen de twee kinderen de trap af, en klagen ze over hun angsten, onzekerheden en gebrek aan ouderliefde. Het zijn ook wel twee heel bijzondere kleuters in Quality time, de nieuwe voorstelling van mugmetdegoudentand. De zeer volwassen acteurs Willem de Wolf en Lineke Rijxman spelen het kroost van het succesvolle veertigers-echtpaar in het stuk. Het zijn kinderen die kleurplaten maken, bang zijn voor zwemles en een prinsessenjurkje willen dragen, maar tegelijkertijd kunnen ze scherper dan wie ook analyseren hoe ontwricht de familie is waar ze deel van uit maken. Die twee vroegrijpe kinderen zijn de slimme en verontrustende vondst van Joan Nederlof, de auteurvan Quality time en actrice van de moederrol in het stuk. Ze schreef een komisch maar ook ontluisterend gezinsdrama over een echtpaar dat zo op zichzelf gericht is, dat ze er geen enkel oog voor hebben hoe huichelachtig ze de schijn van een gelukkig gezinnetje ophouden. De kleurplaten van de kinderen verdwijnen gedachteloos in de prullenbak, of worden als wc-papier gebruikt. Joan Nederlof kan met veel humor herkenbare personages schrijven die de grachtengordel als het centrum van de wereld beschouwen, maar tegelijkertijd helemaal verstrikt zijn geraakt in hun eigen complexen en ambities. Man is netcoördinator van Nederland 3, vrouw is Tweede Kamerlid voor D66. Allebei een glanzende carrière, allebei een vat vol neurosen. Nederlof schept er veel genoegen in om te verwijzen naar bekende personen en actuele gebeurtenissen, en dat levert onder meer aardige grappen over Marijke Vos en Connie Palmen op. Joan Nederlof en Marcel Musters zijn geestig als het verzenuwde echtpaar, maar in de spelregie (van Mijke de Jong) zijn hysterische aanvallen van de vrouw en de ijdelheid van de man net iets te vet aangezet. De karikaturale invulling haalt af en toe de angel uit de voorstelling. Maar dat geeft niet, want die angel wordt er weer diep ingeplant door de twee kleuters die bijzonder schrijnend het failliet van het hedendaagse yuppengezin kunnen schetsen. |
|
terug |
|
Quality Time
|
 24 maart 2006 |
|
Quality Time: het gezin als de grote vernietigergezien: Haarlem, Toneelschuur, 22 maart door Margriet Prinssen Afgemeten aan de kale feiten, is het een geslaagd gezin: hij heeft een mooie baan bij de omroep, zij maakt carrière in de politiek. Succesvolle veertigers zijn het, met een zoon van zes en een dochter van vier. Na vijf kwartier Quality time ziet het plaatje er heel anders uit: twee totaal verknipte ouders, typische exponenten van de welvaartgeneratie: opgegroeid met zelfontplooiing als belangrijkste opdracht in het leven. Door en door egoïstische, verwende en neurotische types. Voor de kinderen is al helemaal geen aandacht. Het gezin als de grote vernietiger. Joan Nederlof schreef Quality time, haar tweede stuk na Brünnhilde 40+, en het is opnieuw een intelligente en geestige tekst, geschreven op de huid van de tijd en met veel gevoel voor timing. De dialogen zijn onnavolgbaar snel en schieten alle kanten uit. De echtelieden (Marcel Musters en Joan Nederlof) doen niet voor elkaar onder in aandachttrekkerij, om beurten slaan zij door in totale hysterie. Duidelijk wordt dat hun grenzeloos egoïsme het gevolg is van de nodige kwetsuren uit hun jeugd. De man is bang dat hij een nul is en dat is kennelijk vroeger zo vaak tegen hem gezegd dat hij nu niets anders meer hoort dan dat. De vrouw is voortdurend bang om in de steek te worden gelaten, ze is gefixeerd op haar uiterlijk en eet alleen slim fast food. Faalangst is een andere belangrijke drijfveer, haar credo luidt: alles gaat fout! Beide personages worden zo overdreven neergezet en gespeeld dat ze bijna weer geloofwaardig worden. Marcel Musters en Joan Nederlof spelen de egoïstische monsters met verve en Lineke Rijxman en Willem de Wolf zijn volstrekt overtuigend als vroegwijze kinderen. Het stuk speelt zich af op een avond en de volgende ochtend in de woonkamer. Hartverscheurend is de rol van de zoon (door Willem de Wolf fraai tragikomisch neergezet) die zijn eigen fixatie heeft: hij moet de volgende dag voor het eerst in het diepe zwemmen en hij is doodsbang. Met zijn lekgeprikte vleugeltje klampt hij zich vastberaden maar vergeefs vast aan de bank. Niemand luistert naar hem, behalve het bijdehante zusje dat op haar vierde al een pijnlijk inzicht blijkt te hebben in de emotionele huishouding van de ontredderde gezinsleden. Zij slaagt er behendig in om munt te slaan uit de totale chaos en zorgt ervoor dat zij krijgt wat ze wil en dat moeder zowaar haar belangrijke vergadering verzet om met het bange zoontje mee te gaan naar het zwembad. Zo eindigt dit inktzwart portret zowaar met een voorlopig happy end. |
|
terug |
|
Quality Time
|
 24 maart 2006 |
|
‘Quality Time’ is opgefokt, gewild cynisch en betekenisloosgezien: Haarlem, Toneelschuur door Hein Janssen ‘Wil je me likken, schat? Wil je me even lekker likken?’ Dit is de eerste zin in het nieuwe toneelstuk Quality Time van schrijfster/actrice Joan Nederlof bij Mugmetdegoudentand. De vrouw vraagt het bijna mechanisch aan haar man, die even mechanisch níet reageert. De vrouw gaat nog net niet met haar benen wijd op de bank liggen, hoewel ze dat even later wel doet, en ook aan haar tepel laat zuigen. Ietsje verderop in het stuk wil de man gepijpt worden en toch eigenlijk ook weer niet. Kuthoer, kutkankerhoer, paardenlul, neukpuist en dat alles in allerlei mogelijke variaties. Het moge duidelijk zijn: Nederlof heeft er echt zin in, wil het ergens over hebben. In Quality Time is de man netcoördinator bij de publieke omroep en de vrouw Tweede-Kamerlid voor D66. Allebei gefrustreerd. Hij omdat hij liever romans wil schrijven en zijn manuscripten stuurt aan Connie Palmen en Jessica Durlacher; zij omdat zij nooit gevraagd wordt voor parlementaire enquêtecommissies. Verzenuwde, opgeblazen etters zijn het die Nederlof hier schetst. Zelf speelt ze de vrouw met een door zuur vertrokken bekkie. Marcel Musters is de man die van ellende bijna uit elkaar barst. Als extra laag voert Nederlof de kinderen van dit beklagenswaardige stel ten tonele: een zoon van 6 (Willem de Wolf) en een dochter van 4 (Lineke Rijxman). De grap moet zijn dat de kinderen met verwondering en afgrijzen op hun pathetische ouders neerkijken en van commentaar voorzien. Maar die koters blijken al even vervelend. ‘Uiteindelijk gaat alles altijd fout’ – dat is de simpele conclusie van dit toneelstuk, dat zo opgefokt en gewild cynisch is dat het zijn doel (de egoïstische, zelfgenoegzame, cultuurminnende moderne mens een spiegel voorhouden) volledig voorbijschiet. Zeker, er valt hier en daar best wat te lachen, vooral om de fraaie manier waarop Musters de bijkans uit elkaar ploffende man speelt (bijna eng om naar te kijken). En om de Pippi Langkous-act van Lineke Rijxman, die in deze rol sterk op dreef is. Maar wat plat, betekenisloos en leeg is deze voorstelling, Mugmetdegoudentand onwaardig. Want juist dit gezelschap wil de tijd en de tijdgeest benoemen en verklaren en slaagt daar geregeld in. De Mug steekt dit keer niet, zij laat slechts haar glinsterende gouden tand zien. Zonder toe te happen, alleen om een publiek te amuseren dat overal om wil lachen. |
|
terug |
|
Quality Time
|
 25 maart 2006 |
|
Quality Time van Mug boordevol en knap gespeeldgezien: Haarlem, Toneelschuur, 22 maart door Jowi Schmitz Het stakerige jongetje met het te hoog opgetrokken joggingbroekje kijkt smekend naar zijn moeder. Hij heeft morgen zwemles maar hij durft niet. "Mijn vleugeltjes zijn zo klein." Moeder luistert niet. Zij heeft het druk met andere zaken. Zij is in diepgaande discussie verwikkeld met haar vierjarige dochter. Van zijn vader moet het jongetje het ook niet hebben. Die staart hikkend voor zich uit en beweert dat hij doodgaat. Quality Time van Mug met de Gouden Tand is het tweede stuk van actrice Joan Nederlof, die eerder voor haar gezelschap Brünhilde 40+ schreef en de drijvende kracht was achter de tv-serie Hertenkamp. In deze 'black fear comedy' heeft iedereen het moeilijk met de maatschappij. Maar ook met elkaar, met zichzelf, met angsten, onzekerheden en verlangens. "Ik wil bijzonder zijn", zegt vader Marcel Musters getergd, als zijn vrouw Joan Nederlof zich afvraagt waarom hij zo nodig zijn manuscript aan Connie Palmen wil opsturen. Zijn baan bij de Publieke Omroep is hem te ge-woontjes. Moeder Nederlof klust bij als politica, maar wordt gepasseerd door andere vrouwen. Bovendien klinkt ze niet alsof ze erg dol is op haar werk. "Lik me nou even", vraagt ze zeurderig aan haar man. Quality Time bezit twee opvallende kenmerken. Ten eerste zit het boordevol. Ieder karakter maakt zijn eigen ontwikkeling en zijn eigen mimcatharsis door. Die ontwikkelingen zijn vervlochten in een 'gridlock', zoals dat in het Engels zo mooi heet: een onontwarbare kluwen auto's. In Quality Time is die kluwen een gezin, en hun verbondenheid geeft vaart en humor aan de voorstelling. Iedereen praat door elkaar heen en heeft het, als puntje bij paaltje komt, voornamelijk over zichzelf. De tweede eigenschap van Quality Time is nog belangrijker. Het betreft de uitstekende acteurs en actrices. Vooral de kinderen zijn geweldig. Lineke Rijxman is zonder moeite een vierjarig vroegwijs meisje. De manier waarop ze met zwabberende armpjes de trap af-hupst is zeer aandoenlijk. Willem de Wolfis met zijn twee meter een overtuigend klein jongetje. In een poging de aandacht van zijn moeder te trekken, krult hij zijn grote lijf om haar heen. "Wat heb je toch een lieve voetjes", zegt zij vertederd. En dan is er nog het echtpaar Musters-Nederlof. Zij staan zij aan zij als strijdmakkers. Ze kibbelen, babbelen, geilen, hoe raar ook hun tekst is. Als in een pingpongwed-strijd slaan ze hun woorden soepeitjes heen en weer. Het extreme van de personages is ook een typisch Mug-kenmerk. Het gezin is grappig, maar erg bedacht, wat een vanzelfsprekende meeleven in de weg staat. Door de kunstmatige constructie schrijnt het uiteindelijk niet, zelfs niet als de vierjarige dochter ingenieus voor een revolutie zorgt en ten slotte zichzelf ook moet overgeven. Het wekt vooral bewondering voor de kunde van de spelers. Maar dat is een kleine smet op de anderhalf uur kwaliteit die het nieuwe Mug-stuk biedt. Een voorstelling waarin carrière, kinderen, seks en waanbeelden gebroederlijk op dezelfde bank vertoeven. |
|
terug |
|
Quality Time
|
 27 maart 2006 |
|
Scherpe satire Joan Nederlofgezien: Haarlem, Toneelschuur door Peter Liefhebber Lammelingen van ouders zijn het, die Joan Nederlof neerzet in haar tweede toneelstuk, 'Quality Time'. Ongegeneerd egocentrisch, dreinend om aandacht en erkenning, permanent hengelend naar de onmiddellijke bevrediging van hun wispelturige lusten, bang en banaal, emotioneel onvolwassen, en met een mentale controle van nul. Konden kinderen soms maar bewust ouderloos zijn, denk je dan. Maar dat is niet zo in 'Quality Time'. Het echtpaar heeft er twee, een jongetje van zes en een dochtertje van vier, de laatste uit eigen verkiezing "sterk, slim en eigenwijs". Wat haar echter niet lukt, net zo min als het broertj e, is bij de ouders iets van echte liefde of geborgenheid te vinden. Het leidende principe bij de ouderlijke probeersels om opgefokte ambitie, gefrustreerd ego en gezin te combineren is schaamteloos ikke-eerst, en de 'kwaliteitsuren' die zij tussen de bedrijven door over hebben voor hun kinderen, bestaan uit afgedwongen kruimeltjes zeer vluchtige belangstelling. Treurnis troef dus, zou je denken, behalve dat er eerder een satire uit de bus is gekomen dan iets tragisch. Wellicht verdienen ook de ouders deernis, maar dat komt er niet van, omdat ze bijna karikaturale contouren hebben. Dat hoop je althans want, bange gedachte, wat een karikatuur lijkt, ligt soms dicht bij 'normaal'. Hoe dan ook 'Quality Time' is een vermakelijke en venijnige voorstelling, die kan bogen op sterk spel. Van Nederlof en Marcel Musters bijvoorbeeld, als het afwisselend op imploderen en exploderen staande echtpaar. Van de meterslange Willem de Wolf als het timide jongetje, roerend in z'n constante paniek omdat hij naar zwemles moet. En bovenal van Lineke Rijxman, als het dappere kind dat als enige van de vier aanleg heeft voor wijheid en wijsheid: geestig en verdrietig, aannemelijkin elk aspect, feilloos van observatie en motoriek. Wie niet dol is op gekruide taal en onverhulde seksgerelateerde scènes is er wellicht niet bij op z'n gemak, maar wie tegen een stootje kan, zal zich bij mugmetdegoudentand niet bekocht voelen. |
|
terug |
|
Quality Time
|
 31 maart 2006 |
|
Vlijmscherpe satire op modern ouderschapdoor Hanny Alkema Of er asjeblieft iemand mee wil gaan naar zwemles, vraagt het zesjarig zoontje met bibberangst in zijn stem. 'Meegaan?! Met mij gaat ook niemand mee, ik moet ook alles alleen doen,' is de van bits zelfbeklag druipende reactie van zijn moeder. Het scènetje is typerend voor wat er in 'Quality Time' aan de hand is: twee kinderen die amper de kans krijgen kind te zijn en twee ouders die het zo druk hebben met hun eigen ambities, dat ze over het hoofd zien dat de kleintjes in een heel andere fase zitten. 'Quality Time' staat voor de paar uurtjes die het hele gezin thuis is en er even positieve aandacht aan elkaar besteed kan worden. Dat positieve krijgt hier een soms wel heel bizarre lading. Heeft de vader diarree, wil hij dat er medicijnen worden gehaald, zegt hij gul - het is middernacht - tegen zijn dochtertje: 'Hier, neem de auto maar.' Ik ben pas vier!' roept zij dan. Kruipen de kinderen lekker dicht tegen de moeder aan, die gaat voorlezen, houdt deze er al snel geïrriteerd mee op: Tk ben toch geen zitzak.' 'Quality Time' is het tweede toneelstuk van Mug-actrice Joan Nederlof. Zo flauw en melig haar eersteling was, 'Brünnhilde 40+', zo'n geestige en vlijmscherpe satire op modern ouderschap is dit stuk. Een echtpaar, midden veertigers, dat op oudere leeftijd kinderen heeft gekregen en dan volkomen in de stress schiet van: hoe zorg-voor en carrièredrift te verenigen, het is heel herkenbaar. Nederlof maakt daar samen met regisseuse Mijke de Jong een pracht van een groteske van. De ontevreden egotripperij van de ouders - hij coördinator bij de publieke omroep, zij kamerlid voor D66 - spettert ervan af. Speciaal voor hen gemaakte tekeningen worden ongezien aan het plakbord gehangen, andere gedachteloos in de prullenmand gegooid, terwijl zij hun gal spuwen op BN'ers die hen niet voor vol aanzien. Joan Nederlof en Marcel Musters zetten hun neurotische gedrag flink vet aan, wat de voorstelling hilarische trekken bezorgt en tegelijk een henzelf ontluisterende antithese vormt met het doen en laten van de kinderen. Tobberig bekijkt de boomlange Willem de Wolf het gedoe, op en top een zesjarige die niets meer verlangt dan wat begrip voor zijn kinderangsten. Zijn kleine zusje is Lineke Rijxman, die van die rol iets heel bijzonders maakt. Met slechts een enkele handeling - verwoed met kleurpotloden op een papier krassen of even opgewonden rondrennen - typeert zij haar persoontje als vierjarige, voor de rest is haar spel erg volwassen. Uit haar mond krijgen analyses van de gezinssituatie, gekoppeld aan een van de ouders overgenomen woordkeus daardoor een even absurde als navrante lading. In haar kinderpyjama is Lineke Rijxman de vroegwijsheid in persoon, een schrijnend commentaar op achteloos gesmoorde onschuld, zoals je niet veel ziet. Marcel Musters, Willem de Wolf, Joan Nederlof en lineke Rijxman als het moderne gezin. |
|
terug |
|
Quality Time
|
 31 maart 2006 |
|
Ikke ikke ikke en het
|
|
terug |
|
Quality Time
|
 5 april 2006 |
|
Vijf kwartier kwaliteitdoor: Ellen op de Weegh Een mooie carrière, een fijn gezin, een ongeremd seksleven en vooral voldoende ruimte voor persoonlijke ontplooiing. Zie hier het verlanglijstje van veel moderne ouders van boven de dertig. Quality Time neemt dit fijne lijstje onder de loep, en toont een avond en een ochtend in de huiskamer van een jong en hectisch gezin. Vader (Marcel Musters) werkt bij de tv, moeder (Joan Nederlof) zit in de politiek. De kinderen gaan naar school en zitten op zwemles. Er gebeurt niet zo veel bijzonders tijdens de 'quality time' van dit doorsnee gezin. De kinderen liggen in bed en komen er later stiekem even uit, wat werktelefoontjes worden nog gepleegd, er is een feestje bij de buren en een berichtje van oma. Maar de voorstelling zorgt voor een ongewone kijk op deze doordeweekse gang van zaken. Wie zorgt voor wie? Vader wil verzorgd worden, heeft last van diarree en gedraagt zich daarom als een ter dood veroordeelde. Moeder is moe, wil niet alleen zijn en verzoekt achteloos of ze niet even gelikt kan worden voor de broodnodige ontspanning. Musters en Nederlof halen hun hele repertoire van groteske gebaren uit de kast bij het neerzetten van deze carrière beluste blaaskaken. Maar door de vaart en de spitsvondigheden wordt de humor nergens flauw; de voorstelling is scherp en komisch. En hoe hilarisch ook, de overtrokken reacties zijn toch heel herkenbaar. De vraag wie een middag vrij gaat nemen om zoonlief naar zwemles te brengen ontaardt in een grimmige strijd. Tijdens je gegrinnik voel je ook schaamte, ergernis en ontzetting. Om het ontbreken van liefde en plezier en het zegevieren van nietsontziende egotripperij. Machteloos De boomlange Willem de Wolf speelt het zoontje van zes die doodsbang is voor zijn zwemles de volgende dag. Lineke Rijxman speelt het eigenzinnige dochtertje van vier die haar broertje heldhaftig bijstaat. Ze worden aangesproken met 'pikkie' en 'prinsesje'; hoe ze echt heten horen we niet. Met hun sterke spel zetten ze bijzondere, genuanceerde karakters neer die met kinderlijke helderheid soms volwassen reageren. Hun drama's worden zo verre van kinderachtig maar invoelbaar en reëel: in het diepe zwemmen is eng en voor het eerst naar school gaan ook. En het valt vooral niet mee om klein, eerlijk en empathisch te zijn, en jezelf machteloos overgeleverd te weten onder het mom van de liefde. Zwarte aanklacht Na afloop straalt Joan Nederlof je op de affiches onherkenbaar tegemoet. Ze lacht, en dat heb je haar in haar rol als moeder niet een keer zien doen. Op haar buik is een grijnzende mond getekend, een gapend verslindend gat. Quality Time duurt slechts vijf kwartier en schetst een snelle, komische, maar zwarte aanklacht tegen het moderne jachtige gezinsleven. Wat gebeurt er als er echt niemand meer de tijd en wijsheid heeft om lief te hebben en te zorgen? Van de mannen bij de tv moeten we het niet hebben, van de vrouwen in de politiek waarschijnlijk ook niet. Van de kinderen misschien? Nog maar eens goed nadenken over wat je op je verlanglijstje zet en ondertussen deze mooie voorstelling gaan zien. |
|
terug |
|
Quality Time
|
 31 maart 2006 |
|
Quality Time: Het verdelen van tijd en aandachtinterview met Willem de Wolf door Ellen de Jong in o.a. de Stad Amersfoort AMERSFOORT-Het stuk speelt zich af op een avond, nacht en ochtend uit het leven van een modern gezin met twee jonge kinderen. Hun ouders zijn goedopgeleide, hardwerkende veertigers die het beste met hen voor hebben. In deze black-fear-comedy bevindt het gezin zich middenin een crisissituatie. Willem de Wolf is actief als tekstschrijver en acteur en speelt in 'Quality Time' de rol van de zoon. Het is vreemd voor hem omdat hij na twintig jaar 'Kas & de Wolf', waarvoor hij samen met Ton Kas de tekst schreef, 'm vormgaf en erin speelde, nu voor het eerst in een tekst van iemand anders staat: "Niet zomaar een tekst maar een toneelstuk met een specifieke rol die ik moet vormgeven. Qua leeftijd staat de zesjarige zoon ver van me af, maar tegelijkertijd dichtbij omdat jezelf ook kind bent geweest. Het moeilijkste was te beoordelen hoe je een kind moet spelen als je zelf vierenveertig bent. Je moet een balans vinden tussen kinderlijk en kinderachtig en de clichés van het kinderachtige vermijden. Eigenlijk kun je dicht bij jezelf blijven en dient het kinderlijke in je mimiek te zitten en hoe je je fysiek gebruikt. Mijn vierjarig zusje (Lineke Rijxman) en ik praten als kinderen in de woorden die we zeggen, maar niet kinderlijk." Willem zet een kinderachtig stemmetje op, dus niet zó...:"We zijn geen kinderen op de poppenkast manier." Het gaat over een gezin waarvan de ouders carrière mensen zijn. De moeder (Joan Nederlof) is kamerlid voor D66, de vader (Marcel Musters) is netcoördinator bij de omroep. Het verdelen van tijd en aandacht inzake werken kinderen, vormt de kern van de voorstelling. "Dat gaat ze niet gemakkelijk af, anders zou het ook geen drama zijn. Het is een black-fear-comedy die langs alle angsten gaat die je zou kunnen hebben als je nadenkt over het opvoeden van je kinderen. Mensen die kinderen hebben kijken vaak vanuit het ouder standpunt naar het stuk en mensen zonder kroost zijn natuurlijk altijd kind geweest, dus die kijken naar het kind standpunt. Het maakt ook nog uit of je man of vrouw bent en of je een dochter of zoon hebt. Men kijkt daar dus op een verschillende manier naar. Voor degene die geen carrière ambieert blijft het dilemma, aandacht voor jezelf of aandacht voor je kinderen." Willem heeft grote bewondering voor Joan Nederlof die de moeder speelt en de tekst schreef. "Ze is een scherp observator en ik vind haar ook lef hebben, ze durft ver te gaan in het om- en beschrijven van de dilemma's. Haar dialogen zijn geestig maar bij tijd en wijle ook pijnlijk, zowel voor de kinderen als voor de ouders. 'Quality Time' heeft de suggestie van een happy-end, maar die zou ik als toeschouwer wantrouwen. Of er een boodschap inzit? Het is niet belerend maar ik vind en Joan ook, het prettig als mensen het herkenbaar vinden en bij zichzelf zeggen: laat ik eens proberen bepaalde dingen te vermijden." |
|
terug |
|
Quality Time
|
 |
|
Quality Timewoensdagochtend 5 april besprak Adeline van Lier in het radioprogramma Dolce Vita Quality Time als uittip, op de website staat haar recensie: Geschreven door Joan Nederlof en gespeeld door haarzelf en Marcel Musters, beiden van toneelgroep MugmetdegoudenTand. Zij zijn een echtpaar midden veertig, hij netmanager bij de Publieke Omroep, zij politica in Den Haag en Brussel (volgens mij D66) en samen hebben ze 2 kinderen van 6 en 4. De 6-jarige wordt gespeeld door de boomlange Willem de Wolf en die 4-jarige door Lineke Rijxman. Ik vond het weergaloos! Ik vond het vlijmscherp, hard, grof, buitengemeen geestig, buitengemeen actueel, heerlijk over-the-top en toch zo herkenbaar. Fantastisch hoe Joan Nederlof je de tijdgeest onder de neus kan wrijven, hoe ze ambitieuze, hedonistische, egocentrische, ongelukkige, moderne, maatschappelijk geslaagde mensen op papier kan krijgen en ze samen met andere echt fantastische acteurs tot leven kan laten komen. Lineke Rijxman als vierjarig wel erg vroegwijs meisje, is onnavolgbaar goed neergezet, zij analyseert haarfijn het echec van dit yuppengezin, voorziet het alcoholisme van haar broertje en speelt uiteindelijk toch de rol die ze nu eenmaal moet spelen. Nogmaals: ik vond het een fantastische voorstelling, gaat dat zien, morgen in Amersfoort, vrijdag en zaterdag in Groningen, afijn nog toernee door het hele land tot eind mei. |
|
terug |
|
Quality Time
|
 6 april 2006 |
|
Een gezin binnenste-
|
|
terug |
|
Quality Time
|
 20 april 2006 |
|
Cynisch portret van grachtengordeldierendoor Dick van Teylingen Gezien 14/3, Den Haag. Op 23/3 in het LAKtheater, Leiden. Monsters van kinderen, draken van ouders is een fijn boekje dat iedere ouder (of wie ooit aanvechtingen in die richting denkt te krijgen) zou moeten lezen. Het zou ook de titel kunnen zijn van het nieuwe stuk dat Joan Nederlof schreef en speelt bij haar theatergroep Mug met de gouden tand. Het heet nu heel ironisch Quality time. Ironisch omdat in Nederlofs portret van een grachtengordelgezin intermenselijke kwaliteit ver te zoeken is, zowel in de relatie tussen vader en moeder als in de omgang tussen de ouders en hun kinderen Vader (Marcel Musters) is netcoördinator bij de televisie, maar heeft artistieke ambities: hij zou liever schrijver zijn. Zijn manuscript ligt bij Conny Palmen. Moeder (Joan Nederlof) is tweedekamerlid voor D’66. Ook zij is gefrustreerd, omdat ze maar niet gekozen wordt voor een parlementaire enquêtecomissie. Hun kinderen (Lineke Rijxman en Willem de Wolf) zijn volgens de informatie 4 en 6. Ze gedragen zich soms ook zo, maar doorzien veel meer dan bij hun leeftijd hoort en kunnen daardoor genadeloos commentaar leveren. Ze beseffen bijvoorbeeld dat onderhandelen en subtiele chantage de enige manieren zijn om wat van hun ouders gedaan te krijgen (de zoon wil bijvoorbeeld graag dat er iemand meegaat naar zwemles). Hard roepen is nodig omdat pa en ma het veel te druk met zichzelf hebben. Hij denkt dat hij allerlei ziekten heeft, zij is geobsedeerd met hoe ze fysiek en inhoudelijk overkomt. Ze zijn zo vervuld van zichzelf, dat ze nauwelijks meer naar elkaar luisteren. Als ze iets van elkaar willen, sexuele bevredinging bijvoorbeeld, wordt ook daarover onderhandeld; wil jij iets van mij, dan wil ik iets van jou. Tot praktische actie zijn ze intussen niet in staat. Mug met de gouden tand maakt al een tijd naam met een satirische kijk op het moderne leven en zijn verzenuwde deelnemers, op televisie (TV7 en Hertenkamp) en toneel (Brünnhilde 40+). Dat lukt ook hier weer goed. De vier acteurs spelen uitstekend, hebben talent voor komedie, de teksten zijn geestig. Goed voor anderhalf uur onderhoudend toneel. Quality time is een cynisch portret. Cynisme mag dan het wapen van de machteloze zijn, het gaat te ver om dit machteloos theater te noemen. Toch is het een nadeel dat de personages heel extreem zijn en vanaf het begin vastliggen. Voor ontwikkeling is geen plaats, je krijgt hooguit nog maffere (en vermakelijkere) voorbeelden van doorgeslagen egoïsme te verwerken. Intussen kun je door de groteske vorm heenkijken en vaststellen dat de ouders te kinderachtig zijn, en de kinderen te volwassen. Dat zegt toch iets over onze wereld. |
|
terug |
|
Quality Time
|
 wijbrandschaap.punt.nl 18 mei 2006 |
|
De hel, dat zijn de kinderendoor Wijbrand Schaap Amsterdam - Arme ouders. Neem je een kind omdat dat hoort, is het alleen. Doe je der een kind bij. Kunnen ze samen spelen. En dan helpt dat niet. Vechten ze elkaar de tent uit. Ook al spreek je ze nog zo wijs en volwassen toe. Maakt die keukentafelfilosofie waarmee je die o zo zelfstandige kleuters het bos in stuurt het allemaal nog erger. Ik wist dat al, proefondervindelijk. Natuurlijk niet met levende mensen. Hier doen wij dierproeven. Hannus van vijf heeft bijvoorbeeld last van bindingsangst sinds Schopenhauer in zijn leven kwam en Joop van vijf wordt agressief van GTA San Andreas. En dat zonder balletjes. Dat het kindertechnisch vaak misgaat met carrièremensen is dus een feit, en wie nog twijfelt bezoeke Quality Time. Het tweede toneelstuk van de hand van Joan Nederlof is een buitengewoon geslaagd portret geworden van grachtengordelgezinsellende. Joan zelf, bekend van Hertenkamp en TV7, speelt samen met Marcel Musters een ouderpaar. Zij is een anorectisch kamerlid van een verdwijnende partij, hij een hypochondrische netmanager, die zijn schrijfambities vooral koestert omdat je er zo interessant van in memorecorders gaat praten. Zo met zijn tweeën maken ze er een klucht van die helemaal over het vaste Mugmetdegoudentandpubliek gaat, en dat is al best nieuw. Voor kluchten moesten wij vroeger tenslotte bij de kleinburgers zijn die in de streekschouwburgen het Theater van de Lach bezochten. Nu mogen wij ook. Gelukkig blijft het niet bij die klucht. Nederlof is een van de beste satiremaaktsers die we hebben, zoals ze ook al aantoonde met Brünnhilde 40+, twee jaar geleden. En die satire bedrijft ze in Quality Time nog beter, omdat ze de rollen van de kinderen laat spelen door volwassen acteurs die volwassen teksten spreken maar kleuterzielen hebben. Dat werkt prachtig pijnlijk en als je dan ook nog Lineke Rijxman hebt, die er overigens met iedere productie die ze doet beter uit gaat zien, kan er weinig meer misgaan. En dus is er ook helemaal niks mis mee. Quality time is ook geselecteerd voor TF1, het nieuwe theaterfestival van Amsterdam. |
|
|
|
terug |
|
Quality Time
|
