17-05-2000
Theatrale filmset op Frederiksplein
door: Anne van Driel
Point of View: Germaine Kruip i.s.m. Mug met de Gouden Tand
Tentoonstelling t/m 11 juni in Reuten Galerie, Fokke Simonszstraat 49, Amsterdam. Do t/m za, 13-18u. 'Unguided tour': za 20 en 27 mei en 3 juni, doorlopend van 14 tot 17u.
Eigenlijk moet je het niet verklappen, gewoon je mond erover houden. Maar daarvoor gebeuren er op en rond het Frederiksplein in Amsterdam tè rare dingen.
Neem nou het roodharige meisje dat met bungelende benen op de brug over de Reguliersgracht zit. Niets bijzonders natuurlijk: die geniet gewoon van de warme zomerzon. En dus sla je geen acht op haar.
Tot je, even verder, de Falckstraat inloopt. Want verdomd, daar zit ze opnieuw. Precíes hetzelfde meisje, met dezelfde rode lokken en met identieke kleren, op een bankje, verdiept in haar boek. Terwijl je toch zou zweren dat ze je op je korte tocht niet heeft ingehaald.
Pas op het Frederiksplein slaat de argwaan toe. Eigenaardige types lopen daar rond, in het parkje dat drie jaar geleden nog werd schoongeveegd voor de Eurotop. Een man met een telelens staat naast de struiken, een agressief ogende Ajax-supporter hangt verveeld bij een hekje. En ligt het aan jou, of klopt je vermoeden dat je al minutenlang wordt achtervolgd?
Het ligt aan Germaine Kruip (1970). In de Reuten Galerie, niet ver van het Frederiksplein, richtte de kunstenares die vorig jaar de tweede prijs van de Prix de Rome won, de tentoonstelling Point of View in. Ze toont er stills uit video's die ze op het Frederiksplein maakte. Foto's van doodnormale mensen en situaties - een voetballend kleutertje in het park, een tweeling in hetzelfde trainingspak - die door hun grofkorrelige karakter en het suggestieve standpunt (geschoten vanachter een boom of door een hekje) druipen van de suspense.
Na bezoek van de tentoonstelling krijg je een plattegrondje mee voor een 'unguided tour' naar datzelfde Frederiksplein. En deze minimale mededeling: dat daar 'dingen zijn geënsceneerd' door Kruip en theatergroep Mug met de gouden tand. Zoals het 'inhuren' van de roodharige tweeling, op de bank en op de brug.
Met theatrale ingrepen de grenzen tussen kunst en werkelijkheid slechten - het is een veel beproefde methode. Alicia Framis deed het, met haar levende toren van Spaanse acrobaten op de Dam; Cees Krijnen onlangs door de echtscheidingsprocedure van zijn ouders tot performance te uit te roepen. Maar waar de verwarring tussen echt en onecht bij hen beperkt bleef tot dat ene project, overschrijdt die bij Kruip haar eigen ingrepen.
Zo subtiel schurken haar ensceneringen tegen de werkelijkheid aan, dat ze niet of nauwelijks van echt zijn te onderscheiden. En dus wordt 'iedere onschuldige voorbijganger verdacht. Loer je enigszins gegeneerd naar die tussen geparkeerde auto's gehurkte meneer. Kijk je nogmaals, en kijk je beter: naar het weggedoken, in elkaar verstrengelde stelletje, naar de volwassenen die pootjebaden in de fontein.
Op een gewone zaterdagmiddag verandert het Frederiksplein in een theatrale filmset, waarvan je tegelijkertijd weet dat het alle zaterdagmiddagen niet veel anders was. Het is je eigen theatrale verbeeldingskracht die de lokatie verandert. Kruip geeft daartoe slechts speldenprikjes. De wetenschap dàt er iets aan de hand is (zonder te weten wàt precies) is genoeg om je waarneming aan te scherpen. Dus vertel het door, maar verklap niet te veel.
terug
Point of view