mugmetdegoudentand actueel	projecten | werkwijze | mugweb | te koop | reacties | contact

----- Original Message ----- > Subject: Finale naakte feiten > Sender: mgh > > > > lieve X & L, > > het is volbracht: het negenvoudige ei is gelegd! > ik vond het een hartstikke mooi project, maar zal eerst even vertellen wat > ik zondagmiddag heb gedaan en gezien tussen 16.00 en 17.30 uur. > > door omstandigheden heb ik eerst zaal 2, toen 3 en uiteindelijk 1 gezien. > het feit dat er voortdurend overal iets te doen was had op mij het effect > dat daardoor het cafe, het hart van de middag werd: de looplijnen, de gesprekken, de innames; ze bleven > in het teken staan van het feit dat er > intussen dichtbij iets te zien was. > de Verbeelding kon in deze continu-dienst niet meer beperkt blijven tot die > plek, die tijd en die persoon en de barkrukkers belandden uiteindelijk in zaal 1 op het speelvlak! > de vrijheid zelf een volgorde te kunnen kiezen waarbij ik ook de lengte kon > bepalen bij 2 van de 3 stukken gaf mij als bezoeker een veel leidender rol dan gewoonlijk. > > in zaal 2 werd het verhaal van Lee verteld. > alle licht was rood en variëerde voortdurend in intensiteit. > in een donkere hoek hing haar foto, onopvallend. > in het midden van het speelvlak stond Lee, schaars gekleed, in zichzelf > gekeerd, in trance(?). > ze bewoog voortdurend traag, maar kwam nauwelijks van haar plaats. > in de schaduw stond Leon als adjudant-zwarte-draad (Marcel stond immers deze > maal zelf in de schijnwerper van zaal 1 en kon niet seconderen); ik kreeg bij Leon meer de associatie > van een misdienaar bij een sjamane. > op de achtergrond was ontspannen neuriën te horen; daar over heen kwam het > verhaal. > dat verhaal versterkte bij mij het idee dat ik me in een droom bevond: naast > een fictieve verhaallijn over hoe het allemaal zo gekomen was met Lee ook 2 dromen waarbij ze in de ene > een dertig jarige boer is en in de andere een leeuwin. en al die bizarre verhaalelementen werden in een > rood totaal geweven! > bij deze voorstelling kon je steeds in en uit lopen; toen ik aan het eind > nog even ging kijken lag Lee op de grond, de misdienaar hing wat > beteuterd op een kruk, het verhaal werd weer verteld ..... > > in zaal 3 (ik wist niet dat Frascati dat in zich had!) opereerde Brunhilde. > dat was niet continu, maar op gezette tijden werd de zaal geopend voor een > nieuwe voorstelling en dan kon je je een weg in het donker banen en een plek langs de muur, of waar dan > ook innemen. er waren geen stoelen, de zaal was leeg. > grappig hoe dat dan werkt: de meesten gaan tegen de muur hangen, slechts 2 > mensen bleven in het midden staan. > toen kwam Brunhilde op en ze had haar schaduwtje meegenomen: een mini-versie > van zichzelf! > statig schreed ze binnen, het kleine meisje aan de hand, als het middelpunt > van een verrassingsfeestje dat ter harer ere was georganiseerd. > de meeste mensen gingen op de grond zitten; Brunhilde bleef staan, het > meisje ging (nieuwsgierig) rondlopen en regelmatig zitten om > vervolgens weer op te springen en door te gaan met haar onderzoek, > voortdurend met de ogen gevolgd door Brunhilde. > en onderwijl was daar natuurlijk weer Het Verhaal! afwisselend verteld door > een volwassen vrouw of meisje, afhankelijk van het onderwerp of de herinnering. op de achtergrond > geneurie (wat een raar woord, eigenlijk!). > het eerste deel van het verhaal was hoopvol, wonderlijk en verrassend over rode herfstbladeren achter > gelaten door een niet-groetende buurman. daarna leek het mij een poosje te gaan over favoriete > boeken en hoe verschillend je die kunt waard eren bij herlezing (ik vond het erg mooi zoals dit > onderwerp verteld werd) en tenslotte leefde de vertelster zich uit in fantasiën over mogelijke > bestemmingen voor haar zolder die ze meteen weer neersabelde met een serie negatieve gedachtes. > aan het einde ging het weer over de buurman, maar nu was (conform hoe het met de boeken was gegaan) > de glans en het wonder verdwenen. > ik hing tegen de muur, anderen ook, sommigen zaten op de kale vloer. > het licht was gedempt, nu eens heller, dan weer zwakker. > Brunhilde liep zo nu en dan statig rond, steeds het meisje in het oog > houdend; soms ging ze ook op de grond zitten. > daar waren we dan met zijn allen in het ondermaanse terwijl boven onze > hoofden zich het verhaal ontvouwde .... > > in zaal 1 waren de rollen tenslotte helemaal omgedraaid: het speelvlak was > aan de bezoekers om te betreden terwijl Marcel (Vince in het programma) als zwarte schaduw daarvan > verbannen was en gevangen leek op de publiekstribune. > op de houten vloer bevonden zich de grote afdrukken van de 9 naaktfoto's op > enige afstand van elkaar zodat je er tussendoor kon lopen (de bezoekers konden zich tussen "de spelers" > begeven). witte schijnwerpers belichtten afwisselend het vlak, vooral op de plek waar Marcel's foto lag. > boven over de speakers werd een verhaal verteld dat ik niet heb gevolgd; uit > bijspeakertjes kwamen andere berichten. > ik denk dat ik me niet ontspannen genoeg voelde om goed naar het verhaal te > kunnen luisteren: op een speelvlak staan en vanaf de tribune > bekeken te kunnen worden vind ik veel te confronterend! petje af voor de > acteurs, maar vooral de niet-acteurs van de 9 voorstellingen die daar zomaar zijn gaan staan. brrrrr! > terwijl ik zaal 2 en 3 met open vizier betreden had, benaderde ik zaal 1 > niet onbevangen: want daar zou Marcel zich zitten te ontknopen na in al die andere voorstellingen > meegedaan te hebben als zwarte schaduw. En God! wat zijn daar corny oplossingen voor te verzinnen! > maar "Ha, wat een opluchting!" toen ik hem daar als een gekooide tijger, nog > steeds in hetzelfde kloffie, op de tribune zag. geweldig! Nix geen moraal van het verhaal of misschien > toch? gewoon zoals het in mijn dagelijks leven voortdurend en mysterieus toegaat: ik begrijp er niets > van maar het ruikt zinvol. > > tsja! en nu is het voorbij en heb ik ze alle 9 gezien. > een 3-maal-3-luik. > ik merk dat ik er een verhaal in wil zien en dan is Marcel de meest in het > oog springende verbindende schakel. > naast het element van de verhalen en het gebruik van de foto's. > > het moge duidelijk zijn dat ik de voorrang die aan het verhaal werd gegeven > erg gewaardeerd heb. ik vond veel verhalen erg mooi en steeds leken andere verhaalstructuren gebruikt > te worden, vaak heel ingenieus. > ik heb me vaak net zo betoverd gevoeld als toen ik vroeger als kind werd > (!?!) voorgelezen. > > de rol van de foto's als decor, als aanleiding voor deze voorstellingen, > soms ook als focuspunt. > ik had van jullie het verslag gehoord van de reis naar de studio en van het > zoeken naar een vorm om die foto's te gebruiken. > daardoor hadden ze voor mij al bij voorbaat veel betekenis meegekregen, maar > ik vraag me af wat een Marsman, niet belast met enige Muggenkennis, van de foto's gemaakt zou hebben. > > ik vond het op de een of andere manier erg prettig dat alle voorstellingen > slechts eennmaal opgevoerd werden. > ik houd van doorlopen en try-outs waarbij het zoeken nog centraal staat, ook > voor de toeschouwer. > de link met de dagelijkse realiteit is zoveel korter en het effect op mij is > vaak dat ik de zaal uitloop terwijl ik op dezelfde manier blijf kijken naar wat er om me heen > gebeurt. ook hierbij. > > doordat Marcel in vrijwel alle stukken aanwezig was ben ik geneigd al die > stukken om hem heen te draperen. > de mensen waar hij mee samen werkt; hij heeft ze de Bühne gegeven terwijl > hij er weggekleurd als fotonegatief zwijgend bij aanwezig was. > tenslotte heeft hij zelfs het speelvlak afgestaan aan zijn publiek. en is > hij zwart gebleven. > kreeg sterk de indruk dat het niet zijn makkelijkste rol was, dat hij bruist > van energie om niet zwart, zwijgzaam en marginaal te zijn. > daarmee blijft wat mij betreft de nieuwsgierigheid naar een veel mysterieuzere zwarte schaduw. > > (flauw cijfervraagje: waren deze voorstellingen Marcel's 8 1/2 ?) > > tot zover mijn verslag van wat ik heb gezien op deze 3 middagen. > ik vond het zeer de moeite waard om er bij te zijn, maar ook om mezelf te > dwingen iets op papier te zetten. > het was als met tekenen: pas op het moment dat ik iets teken zie ik wat ik > zie. > groetje, > > mgh > > p.s. het weer is op alle voorstellingsdagen voortreffelijk geweest! > > > ================================================================================ >

terug

naar boven

nu(e)