M/V in de pers
 

29 maart 2002

Jongetje ontpopt zich als hoerenloper in dun verhaaltje


Door JOWI SCHMITZ

Voorstelling: M/V terug naar af door Mugmetdegoudentand.
Begeleiding: Jeroen Willems.
Gezien 16/4 Toneelschuur, Haarlem. Aldaar t/m 18/4. Tournee t/m 8/6.

"Zes. Hij vin' haar mooi. Ze heeft mooie bruine haren." Bedeesd kijkt acteur Marcel Musters op van het verfrommelde dagboek in zijn hand. Hij leest over een jongetje dat eerst heel klein is en dan zestien, maar nog niet weet waar hij zijn handen moet laten. Over de ontmaagding later -"ze bloedde maar een klein beetje"- en de twijfel of hij wel van haar houdt. "Mijn vrienden zeggen dat dat niet hoeft."

M/V terug naar af van Mugmetdegoudentand, lijkt heel simpel te beginnen bij de eerste seksuele ervaringen van een verlegen jongetje dat langzaam ontspoort tot fervent hoerenloper. Het publiek grinnikt hoopvol, omdat het waarschijnlijk wacht op de typische Mug-humor die bekend werd door televisieseries als Hertenkamp en het huidige TV7. Maar die komt niet. De voorstelling van Marcel Musters en Maureen Teeuwen, twee oprichters van Mugmetdegoudentand, ontpopt zich als een opeenvolging van kleine ideetjes van wisselende kwaliteit, bijeengehouden door een dun rood draadje. Belangrijkste elementen zijn bloed, lust, een bed, een camera en de moord op president Kennedy.

Musters is gekleed in een kamerjas, merk Marco Polo, Teeuwen draagt een bontjas, doorschijnend zwart jurkje en scherpe pumps. Wie ze moeten voorstellen wordt niet duidelijk. Het zou kunnen dat hij de hoerenloper is en zij een chique callgirl. Maar misschien is het wel een stelletje dat voor de opwinding een beroemde moord naspeelt omdat zij daar vroeger al over fantaseerde.

Mooie momenten zijn er wel. Als Teeuwen ietwat verveeld begint te vertellen over een autoritje met haar man en opeens blijkt dat ze onder vuur ligt en de hersenen van haar echtgenoot van de bank druipen. Half hysterisch vertelt Teeuwen van haar paniek en haar poging om te vluchten uit de bebloede auto, om even plotseling weer
uit die rol te stappen en te vertellen hoe ze thuis als kind die moordscène altijd naspeelde. Knap is ook het verhaal van Musters over zijn zoveelste hoerenbezoek, maar dan volgestopt met antidepressiva. Opeens valt hem op dat de borsten van het meisje een stuk minder vol zijn dan ze aanvankelijk leken en dat de kamer ruikt naar zijn voorgangers.

Het zijn kleine, ontluisterende verhaaltjes, geplaatst in een kader dat met te weinig lijm bijeen wordt gehouden. De momenten tussen de verschillende scènes door zijn dikwijls saai en er is nauwelijks moeite gedaan om dat gebrek op te poetsen. Het is ook vreemd dat Musters en Teeuwen bijna los van elkaar spelen. Geen dialogen, maar om beurten een eigen verhaaltje, alsof improvisaties zonder zelfkritiek uit de oefenruimte het toneel op mochten.

Gelukkig dansen Teeuwen en Musters tegen het einde een krampachtige wals -hij op sokken, zij op die scherpe pumps- die eindigt op het bed in een kluwen van armen en benen en een steeds opduikend, angstig kijkend hoofd van Musters. Dat is weer zo leuk dat het de moeite loont om door de nonchalance heen te kijken.

 
M/V in de pers
 

17 april 2002

De Mug durft kwetsbaar te zijn


Marcel Musters en Maureen Teeuwen spelen zichzelf in 'M/V'


Door Richard Stuivenberg

Voorstelling: M/V terug naar af door Mugmetdegoudentand.
Gezien op 16 april in De Toneelschuur in Haarlem.
Duur voorstelling: 75 minuten.

Op de dag dat Kok II valt, speelt Mugmetdegoudentand, kortweg De Mug, de moord op John F. Kennedy na, ook al zo'n gebeurtenis van wereldformaat. Maar daarover gaat M/V natuurlijk niet. Terug naar af is de ondertitel. Een man en een vrouw vragen zich af: hoe was het ook alweer? En durven daarin kwetsbaar te zijn. Zoals we van De Mug gewend zijn.
Laat ik het maar direct bekennen: ik heb een zwak voor De Mug. Zo'n twaalf jaar geleden zag ik ze voor het eerst. M versus M heette de voorstelling toen. Ik zag hem twee keer achter elkaar, twee keer voor een zo goed als lege zaal. Nog steeds behoort die voorstelling tot mijn mooiste theaterherinneringen, al weet ik nauwelijks meer waar het over ging. Na een serieuze bestaanscrisis door een subsidiestop van het ministerie vond De Mug zijn draai met de populaire televisieserie Hertenkamp, inmiddels opgevolgd door TV7. Het theater is nu voor de meer intieme projecten, zoals M/V terug naar af. Tot stand gekomen met subsidie van het ministerie, meldt het persbericht trots. En dankzij de televisie niet meer voor lege zalen.
M/V is een oefening in kwetsbaarheid. Een boerse, ontroerende, dikkige jongeman (Marcel Musters) vertelt in een Fries accent over zijn verslaving aan de hoeren. Eerst gaat dat nog voorzichtigjes, verlegen voorlezend uit zijn dagboek, maar hij wordt steeds openhartiger, geholpen door de anonieme camera waartegen hij zijn verhaal mag doen. De plek waar de camera bovenhangt, een matrasje met een kussen, wordt zo een veilige haven waar Musters zich terug kan trekken. Het zijn ook momenten waarop hij het contact dreigt kwijt te raken met Maureen Teeuwen als... Tja, als wat. Als oudere hoer? Moeten we het zo letterlijk zien?
Teeuwen ondertussen speelt ondertussen zo'n beetje de mooiste rol van haar leven. Al is 'speelt' niet het juiste woord. Want een van de mooiste eigenschappen van het Nederlandse theater is dat er steeds minder wordt gespeeld. Acteurs zíjn. Door de tekst en de situatie zijn ze iemand anders, maar ze zijn toch vooral zichzelf. Het is de hardnekkigheid van de traditionele wens tot acteren die acteurs als Marcel Musters en Maureen Teeuwen nooit een Louis of Theo d'Or-nominatie zal opleveren. Waarmee met M/V een einde aan zou moeten komen. Want wat vooral Teeuwen laat zien is nogal bijzonder. In zijn kwetsbaarheid en oprechtheid.
Zelfs de moord op Kennedy, waarin Teeuwen natuurlijk de in bontmantel gehulde Jacky speelt, is geen spel. Steeds schuift hier de wrange werkelijkheid van beide personages doorheen. Steeds voelen we iedere wending mee van de onhandige man en de nerveuze, lichamelijke vrouw. Het is alsof ze een koevoet plaatsen tussen hun gevoelswereld en onze blik, zodat wij van ieder detail mogen meegenieten. Ze nemen de tijd en durven stil te zijn. De voorstelling heeft een prettig ritme, waarin Musters en Teeuwen geholpen zijn door Jeroen Willems, zelf een van de beste acteurs van Nederland.
Jammer alleen van het einde. De voorstelling vervliegt in een raar soort leegte. Op papier klinkt dat nog wel aardig. Maar het is wat onbevredigend om naar te kijken.

 
M/V in de pers
 

19 april 2002

Waar gaat het over?


door MERIJN HENFLING

M/V terug naar af door Mugmetdegoudentand. Gemaakt door: Marcel Musters en Maureen Teeuwen. Begeleiding: Jeroen Willems. Gezien: 16/4, Toneelschuur, Haarlem. Tournee t/m 8/6; 4/6 t/m 8/6 in Frascati Amsterdam.

Fascinerend, zo'n opblaasbed midden op het toneel. Als de voorstelling vijf minuten bezig is, begint het ding zichzelf op te blazen: een hoopje witte doeken verandert langzaam in een comfortabel tweepersoonsbed. En kijk, wie hebben we daar?
Maureen Teeuwen komt tussen de lakens mee omhoog. In bontjas en op naaldhakken stapt ze slaperig onder de dekens vandaan.

Sterke beelden. Daar moet M/V terug naar af het vooral van hebben. Een meeslepend relaas over het misverstand tussen man en vrouw hoeven we niet te verwachten. Dialogen eigenlijk ook niet. M/V is een fragmentarische geschiedenis, waaraan Teeuwen en Marcel Musters om beurten een hoofdstukje toevoegen.

Mugmetdegoudentand is sterk in het neerzetten van typetjes. Dat bewezen ze op de televisie (TV7), maar ook afgelopen seizoen in de voorstelling Zwaargewicht waarin Musters overtuigend een gewone Amsterdamse jongen neerzette. Nu staat hij in een ochtendjas op het toneel. Bij de Mug weet je: dit is een triest type. Inderdaad, Musters speelt een sneue boerenkinkel die verslaafd is geraakt aan betaalde seks. Staccato leest hij ontboezemingen uit zijn dagboek voor.

Zijn tegenspeelster heeft al jaren geen seks meer gehad. "Voorzichtig heb ik mijn tuintje bewaakt. Denk maar niet dat er nu bloemetjes groeien." Teeuwen speelt een weduwe, cynisch geworden na de vele slippertjes van haar inmiddels overleden echtgenoot. Maar wie ze precies is, blijft onduidelijk. Ze is twee vrouwen ineen: Jackie Kennedy, maar tegelijkertijd een anonieme vrouw die grote bewondering heeft voor de presidentsvrouwe.

De hoerenloper en de weduwe die droogstaat. We zien ze omzichtig kussen, dansen en vrijen. Met telkens ongemakkelijke grimassen en verkeerde bewegingen. Ze proberen nader tot elkaar te komen, maar het loopt uit op veel gedoe. Als hij te plastisch wordt over zijn `vrij lange commerciële relatie met een Oekraïens meisje', begint zij een langdradig verhaal over winegums, Rangetjes en Mentosjes.

Prachtig is de scène waarin Musters en Teeuwen onhandig aan het walsen slaan. En knap is de nabootsing van de moord op Kennedy, die Teeuwen in slowmotion ensceneert op het opblaasbed.

Maar toch, als de lucht uit het bed is gelopen en je na 75 minuten weer buiten staat, rest de vrijblijvendheid. Om zo'n ander M/V-koppel, Theo en Thea, te citeren: waar gaat het eigenlijk over?

 
M/V in de pers
 

19 april 2002

Mugmetdegoudentand stelt teleur


Door HEIN JANSSEN

M/V/ (terug naar af) door Mugmetdegoudentand.
In Toneelschuur Haarlem 16/4/02.

Theatergroep mugmetdegoudentand heeft na een gouden periode in het theater ook zijn tanden gezet in televisie. De serie Hertenkamp werd na een aarzelende start een cult-hit. En momenteel is de groep te zien in TV7, een lichtabsurde parodie op de commerciële televisie. Terugkerend element in het werk van de Mug is de gewaagde mengeling tussen fictie en werkelijkheid. Zo lopen personages uit Hertenkamp rond in TV7, alsof ze echt bestaan.

Mugmetdegoudentand verloochent het theater niet. De laatste jaren wordt er af en toe een kleine productie gemaakt, waarin acteur Marcel Musters meestal het voortouw neemt. PlayBack, de meest recente voorstelling, was een aangename ontmoeting tussen Musters en Ricky Koole, uitmondend in een prachtig relaas over hoge en lage cultuur.

In de nieuwe productie M/V (terug naar af) treft Musters zijn collega Maureen Teeuwen -onvergetelijk in Hertenkamp als Patty Paltier en nu in TV7 als Trude Hurk.
Op papier zou M/V moeten gaan over vrouwen en mannen en 'het onuitstaanbare verlangen en de eindeloze pogingen de ander te doorgronden'.

Als altijd heeft de Mug gewerkt vanuit het niets en is de voorstelling tijdens het repetitieproces ontstaan. Acteur/regisseur Jeroen Willems heeft daar als begeleider bijgezeten. Het resultaat is eerlijk gezegd bedroevend, zowel inhoudelijk als wat uitvoering betreft.

Musters speelt weer eens een type waaraan een steekje los zit, dit keer een seksueel geobsedeerde dan wel gefrustreerde hoerenloper. Hij leest uit een notitieboekje passages voor die gaan over seks, klaarkomen en hoeren. Soms doet hij dat tergend langzaam vlak voor het publiek, soms gaat hij op een bed liggen en toont een videocamera zijn gezicht.

Uit een ander, veel groter, opblaasbed komt Maureen Teeuwen als De Vrouw tevoorschijn -als een vlinder die te laat is ontpopt. Gekleed in een opzichtige bontjas, pumps aan de voeten en af en toe zo'n Sofia Loren-zonnebril op. Na het uitwisselen van wat algemeenheden kruipt Teeuwen ineens in de huid van Jackie Kennedy en doet minutieus verslag van de moord op haar man, tot aan diens uiteenspattende hersens aan toe.

Bloed en Liefde -dat moet het thema zijn van M/V, bloed van de ontmaagding en bloed van de dood. Daarom ook hangen er twee hagelwitte doeken op het podium met grote rode vlekken. Verder doen de acteurs een aantal losse nummers: een mal dansje, de Kennedy-moord wordt ook nog eens gemimed, af en toe duiken ze op elkaar. Aan het begin van de voorstelling is er de poging tot een kus, aan het eind lijkt die kus te lukken. Al die losse elementen hoeven niet eens een onderling verband te hebben (associatief theater kan, indien goed gemaakt, ook leuk zijn), maar hier is al het getoonde flauw, onbegrijpelijk en soms tenenkrommend slecht.

 
M/V in de pers
 

22 april 2002

BLOED AAN DE MUUR IN
'M/V TERUG NAAR AF'

Hereniging Musters en Teeuwen redelijk geslaagd


door Marco Weijers

Voorstelling: 'M/V terug naar af' door Mugmetdegoudentand;
Spel: Marcel Musters, Maureen Teeuwen;
BegeIeiding: Jeroen Willems;
Vormgeving: Xander Vervoort, Leon van Boxtel;
Styling: Marjolijn Rosendaal;
Gezien: De Toneelschuur, Haarlem

Zo'n tien jaar geleden stonden Marcel Musters en Maureen Teeuwen voor het laatst met elkaar op de planken. Sindsdien kruisten hun paden zich slechts publiekelijk in de tv-series 'Hertenkamp' en 'TV7'. Mugmetdegoudentand- de groep die zij in 1985 hielpen oprichten - brengt hen nu opnieuw samen in het theater, als twee eenzame zielen die stuntelend zoeken naar raakvlakken.

Er kleeft bloed aan de muur in hun voorstelling 'M/V terug naar af', al blijft de herkomst daarvan geruime tij d een raadsel. Musters speelt in de losjes gemonteerde reeks van scènes een notoire hoerenloper, verslaafd aan betaalde seks. Zijn grootste hoop -en tevens zijn grootste angst- 'is dat de betoonde aanhankelijkheid en het genot van de vrouwen die hij bezoekt, persoonlijk en gemeend is. Hij verlangt naar echte liefde en is tegelijkertijd Spaans benauwd voor de intimiteit die zo'n verhouding zou scheppen. Toch is zijn favoriete herinnering die aan een hoertje met een ingewikkelde naam (door hem Jackie genoemd), omdat zij hem er ooit kreunend van verzekerde dat hij over gouden handen beschikte.

De gestamelde bekentenissen van Musters' personage staan in schril contrast met de zelfverzekerde uitstraling van Maureen Teeuwen, die na een verrassende entree met veel aplomb de femme fatale uithangt. Kortgerokt en in bontjas is zij 'dressed to thrill'. Achter die mondaine façade en een stortvloed van nietszeggendheden, schuilt echter iemand die even radeloos hunkert naar contact als de man die zij tegenover zich heeft.

Terwijl hij zijn hitsige dromen droomt, geeft zij zich over aan haar herinneringen aan de moord op John F. Kennedy. Daarbij verwisselt zij haar rol van toeschouwer al snel voor die van presidentsvrouw Jackie Kennedy. In die hoedanigheid getuigt zij van JFK's voortdurende ontrouw en beschrijft zij tot in de misselijkmakende details welk effect de op hem afgevuurde kogels hadden. Waardoor de bloederige vlekken op de achterwand plotseling op hun plaats lijken.

Zoals bij dit gezelschap gebruikelijk is, ontstond ook deze voorstelling van mugmetdegoudentand grotendeels tijdens de repetities. Die aanpak geeft de spelers veel vrijheid. Ze buiten die uit door hun persoonlijke fascinaties en hun scherpe, vaak geestige observaties van menselijk gedrag in de voorstelling te verwerken. Dat levert (pijnlijk) herkenbare en tegelijkertijd soms ook absurdistische scènes op, die meestal een uitvergroting van de werkelijkheid vormen. Zo zijn de schuchtere, tot mislukken gedoemde toenaderingspogingen van Musters en Teeuwen raak en grappig.

Het ontbreken van een dwingende structuur blijkt echter ook een risico in zich
mee te dragen. Soms spinnen de makers hun vondsten teveel uit en raakt het ritme verstoord, waarbij vooral het fysieke spel wel eens de beeldende kracht mist om minutenlang te blijven boeien. Toch bevat 'M/V terug naar af' genoeg aardige elementen om over die tekortkomingen heen te stappen. Daardoor is de toneelhereniging van Marcel Musters en Maureen Teeuwen op z'n minst redelijk geslaagd te noemen.

 
M/V in de pers
 

             ed. Alkmaarse Courant, 22 april 2002

Lust met een vette knipoog


door AAD SONNEVELD

Voorstelling: M/V, terug naar af.
Gespeeld door theatergroep Mugmetdegoudentand.
Gezien in een zeer goed bezet Provadja Theater te ALKMAAR op 19 april.
Spel: Marcel Musters, Maureen Teeuwen.
Regiebegeleiding: Jeroen Willems.

Een dik opblaasbaar bed, een tafeltje met daarop een gemonteerde videocamera en daaronder een dun matras en een kussen zijn zowat de enige attributen in deze één uur durende productie waarin seksuele verlangens de toon zetten. In dat steriele beeld manoeuvreren een vrouw en een man vrijwel constant om elkaar heen, soms is het even behoorlijke close dan weer ligt de man onder het tafeltje met gezicht richting camera en loopt de vrouw al hunkerend rond het witte dekbed.

De twee hebben zo hun eigen verhaal betreffende verlangens en het willen doorgronden van de ander. Ook hebben beiden hun eigen fantasieën. Zij blijkt een uit haar jeugd vreemde naspeeldrift te hebben aangaande de moord op wijlen president Kennedy en hij filosofeert over zijn betrekkingen met allerlei dames uit de lichte hoek. Eigenlijk zitten de twee ieder op een eiland met daar omheen gelardeerd enkele passionele confrontaties die meer iets afstandelijks hebben dan iets hechts. De tekst in al die losjes aan elkaar gekoppelde scènes maakt ook constant duidelijk dat deze twee personages het in hun eigen wereldje nu niet bepaald voor elkaar hebben. Kortom, alles voelt wat wiebelig aan en pretendeert een schijnbare zekerheid te hebben, gelijk het leven zelve. Een uitgeknepen, uitgeperst en nooit uitgedroogd thema, dat gelukkig door Maureen Teeuwen en Marcel Musters met een vette knipoog op de planken wordt gezet.

Hier staat een goeie lobbes met brave, tedere uitstraling naast een genadeloze, volop hunkerende femme fatale. Hier is de tegenstelling zo groot als die maar zijn kan, maar toch zorgvuldig afgebakend. Musters heeft voortdurend een zelfde bescheidenheid, Teeuwen daarentegen gaat af en toe behoorlijk uit haar dak. Soms bezit ze de allure van een comédienne, dan weer loopt ze soepel als een diva over het podium. Met haar doorschijnende, zwarte jurkje en hoge hakken stuurt ze ondubbelzinnig deze voorstelling naar een slot met een knipoog. Ze verdwijnt in de
dikke matras, die als een pudding in elkaar zakt. Gelukkig geldt dat laatste beeld niet voor de voorstelling, alhoewel al die schuivende gedachten en gevoelens over driften, lusten en lasten bij de uitgang al in de vergeethoek zitten.

 
pijltje links terug  pijltje naar boven  ga verder M/V