| |
|
| |
|
| mugmetdegoudentand actueel | projecten | werkwijze | mugweb | te koop | reacties | contact |
|
|
SEXAPPEALMijn vriend, de acteur Marcel Musters, en ik hebben het heel vaak over eten, niet eten, dik zijn en afvallen. Ons beider haat/liefde-thema. Het lag eigenlijk voor de hand dat het woord ‘voorstelling maken’ een keer over tafel ging. Marcel (van het theatergezelschap Mug met de Gouden Tand) is altijd aan het denken over mogelijke stukken.Oké, we gingen een voorstelling maken. Maar toch niet weer over dik zijn en diëten?! Wordt dat niet een uitgekauwd onderwerp zo langzamerhand? Ja, vonden wij allebei, alhoewel wij er zelf nog lang niet op uitgekauwd waren. Theatraal konden we er niets mee, toch te mager. Toen kwamen we te praten over sexappeal. Wat is dat eigenlijk? Wie heeft het? En hoe ziet dat eruit? Is het iets wat je hebt of iets wat je doet? (Ik: "Ik heb het gewoon niet." M: "Je wil het niet hebben. Je bent liever een stoer wijf dan een sexobject. Daar ben je gewoon bang voor.") Toen we de voorstellling gingen maken, werd de titel al gauw SEXAPPEAL. Het werd uiteindelijk een lunchvoorstelling van een uur. Met drie spelers: Marcel Musters, Beppe Costa, Hanneke Groenteman. We waren een wonderlijk trio: twee goede mannelijke acteurs met lieve bolle buiken en een mager oud vrouwtje, dat nog nooit echt toneel had gespeeld. Dat werd praten praten praten, over mannen, vrouwen, sex en sexappeal, ambities, dromen. Na veel brainstorms, spanningen en gelach kwamen we eruit: het moest gaan over oordelen en beoordeeld worden, over de externe en interne jury’s waarvoor we altijd denken te moeten optreden, over de hardvochtigheid waarmee we elkaar beoordelen, over het eeuwige Idols-scenario waarin we onszelf manoeuvreren. Maar ja, toen hadden we wel ideeën, maar nog geen stuk. Maar wat een geluk: Joan Nederlof was bereid het te schrijven, Lineke Rijxman om het te regisseren, beter kun je niet hebben. Dat bleek ook zo te zijn: een leuk en interessant stuk en de professionele precieze regie leidden tot groot succes. Het stuk ging over drie derderangs artiesten die auditie komen doen voor een jury (die je nooit ziet, alleen maar hoort), je komt nooit te weten waarvoor ze auditeren (weten ze zelf ook niet); in feite doen ze auditie voor hun leven. We hadden alledrie een klein verlanglijstje voor de schrijfster. Marcel wilde graag 'iets met een grote handpop' en een liedje van Toon Hermans en 'iets als friteszak.' Beppe, rasmuzikant, had vooral muzikale wensen en ik? Ik wilde eigenlijk niks, behalve dit avontuur aangaan. Nou ja, als ik toch iets moest bedenken: ik wou wel op de planken staan als mijn idool Audrey Hepburn en ik wou graag nog eens héél erg dik zijn. We werden op onze wenken bediend. Er waren een pop, een liedje van Toon Hermans en een megafriteszak voor Marcel, Beppe acteerde, componeerde en zong, en ik kwam op als Audrey Hepburn, in een cirkelrok met petticoat. Later in het stuk had ik een enorm bloot dikmaakpak aan. Voor mij was dit toneeldebuut één groot feest, met twee topacteurs in een goed op onze maat geschreven stuk, strak geregisseerd voor een (overwegend) enthousiast publiek. Altijd uitverkocht, altijd groot applaus. Wat wil je nog meer als goedwillende amateur? Twéé grote onvergetelijke sensaties heb ik mogen beleven. De ene was de Audrey Hepburn-outfit. Al sinds mijn veertiende dwepend en vergeefs proberend op haar te lijken, was er nu het moment dat styliste Maartje mijn kleding uitpakte. Wat had ze goed naar Roman Holiday gekeken, wat had ze precies getroffen hoe Audrey, op haar prinses-vrije dag in Rome, zich had gekleed! En voor het eerst van mijn leven voelde ik me, 56 jaar na dato, echt Audrey, met de petticoat, de wijde rok, het bloesje en het sjaaltje. En elke voorstelling weer had ik dat gevoel: jullie denken dat ik Hanneke ben, maar ik ben eigenlijk Audrey (ik heette in het stuk ook Audrey Kaasboer)! Later in het verhaal moest ik razendsnel de Audrey-kleren verwisselen voor een dikmaakpak. En ook daarmee ging een wens in vervulling. Allereerst was er het vertrouwde gevoel nog eenmaal de ongemakkelijke last van een grote buik, zware tieten en schurende bovenbenen te voelen, zij het van watten. Maar de ware sensatie zat hem toch in het moment dat ik, na het laatste applaus, de rits naar beneden kon trekken en het pak op de grond kon laten zakken. Dan voelde ik me ranker dan ik in feite was, heerlijk! Alsof ik de film van de afgelopen drie jaar elke avond even heel versneld kon afspelen. 'Ga je dit nu vaker doen?' wordt me af en toe gevraagd. Ach, zeg nooit nooit, dat heb ik zo langzamerhand wel geleerd. Maar welk toneel ik wellicht ooit nog zal beklimmen: de ervaring van Sexappeal kan nooit overtroffen worden. Lieve Marcel, Beppe, Lineke, Joan, Mug, en lief publiek: applaus en bedankt! Applaus en bedankt! © 2009 Hanneke Groenteman |