| |
|
| (English summary) |
|
| mugmetdegoudentand actueel | projecten | werkwijze | mugweb | te koop | reacties | links | contact |
|
|
recensies en interviews
MUG INN (on tour) |
|
MUG INN |
|
 terug |
 |
 MUG INN
|
 Leidsch Dagblad 7 april 2007 |
 |
Mug speelt personages en ook zichzelfDoor Dick van Teylingen Gezien: 6/4, LAKtheater, Leiden De voorstelling is nog niet begonnen of de eerste kat is al gevallen. De voice over presenteert Mug Inn als een coproductie met de VPRO, maar die omroep heeft geen geld meer voor Nederlands drama en geen zin meer in experimenten. Vandaar deze pilot van een aflevering. Als het duidelijk is dat dit een hit wordt, overweegt de VPRO voortzetting van het project. De werkelijkheid komt vaker de voorstelling binnen. Mug Inn is het buurtcafe van de joviale, aangepaste, zij het nog steeds impulsieve Turk Ergün (Marcel Musters). De rest van het Mug-kader zijn daar stamgasten: de tobbende alleenstaande moeder Merel (Joan Nederlof), de ik-gerichte nicht Bertie (Frank Houtappels) en de neo-conservatieve homoseksueel Diederik (Michiel van Erp). Kortom, de ingredienten zijn er voor een alternatieve versie van 'Het schaap met de vijf poten'. Amusant, met goeie acteurs die fijne conversatie in de mond gelegd krijgen door schrijfster Joan Nederlof. Ze tobben over hun leven en over de wereld, over de kinderen die ze hebben of juist niet, over geld en over de verwoestende kracht van de tand des tijds. De Amsterdamse theater-groep mugmetdegoudentand kan dat heel goed, weten we sinds veel mooie voorstellingen en het televisiefeuilleton Hertenkamp. Maar de groep wil ook meer: de wereld van nu ter discussie stellen, de politiek bevragen, een groot publiek bereiken en dat uitdagen en stelling laten nemen. 'Het is nu!' is niet alleen het motto van de voorstelling, maar van de groep in het algemeen. Om de werkelijkheid in de theatersituatie binnen te halen, stappen ze uit hun rollen en spelen ze zichzelf. Van Erp maakt reclame voor zijn documentaires en regies (Pretpark Nederland bijvoorbeeld), Musters prijst de kwaliteiten van Houtappels (auteur van veel toneel- en tv-werk) en Nederlof, en heeft zelf een cd gemaakt, maar dan weer als de verlichte Turkse kastelein. Ze krijgen ook levensecht ruzie met elkaar, maar spelen dat, snapt u wel? Tussendoor verschijnen stellingen uit het script op een scherm, zoals 'Niemand is illegaal' en 'Wat voor de een een terrorist is, is voor de ander een vrijheidsstrijder'. Het publiek mag stemmen en wordt daarbij gefilmd. Die gelaagdheid en het schakelen tussen toneel en quasi-wekelijkheid werkt ook komisch. Maar wat bereikt de groep ermee? Reflectie op de werkelijkheid? De vorige voorstelling, Quality time, had tanden, maar het lijkt me sterk dat Mug Inn iemand tot diepere inzichten brengt. Maar amusant is de voorstelling zeker. |
 31 maart 2007 |
|
Mug Inn door MugmetdegoudentandDoor Barbara Klomp Gezien: theater Kikker Utrecht, 19 maart 2007 De voice-over vertelt waar we naar kijken, een nieuwe televisiekomedie, of de eerste aflevering van deze nieuwe serie, waar maar één aflevering van gemaakt wordt, omdat de VPRO geen geld meer had. We kunnen deze serie, deze aflevering ook niet op tv zien. Hij speelt alleen in theaters. Wij zijn in een café, een bruin buurtcafé met vaste stamgasten. Ergün, een liberale Amsterdamse Turk staat achter de bar. De vaste stamgasten worden een voor een aan ons voorgesteld. Bertie, overtuigd kosmopoliet, Diederik, neo-conservatieve homo en Merel, een alleenstaande moeder met twee puberzonen. De voorstelling begint en we voelen ons meteen thuis in dit Cheers van de polder, of het Multiculturele Schaep. Dan stapt Michiel van Erp uit zijn rol van Diederik. “Ik speel nu even mijzelf, omdat ik vind dat hun personages te veel afdwalen.” Hij vertelt over hoe hij met Gretta Duijsenberg in Nablus was, voor een documentaire die hij over haar maakte. Marcel Musters stelt maar even iedereen voor, “wij met zijn vieren zijn de artistieke leiding van de Mugmetdegoudentand”. En alsof we tussen twee voorstellingen zappen, kijken we nu afwisselend naar de fictieve personages uit deze kroeg en naar de acteurs in dit theater. Een paar noten van de begintune en het aanpassen van het licht brengt ons weer in de tv serie, maar net zo snel stappen de acteurs daar weer uit. “Praat normaal! Je bent een verzonnen Turk, geen echte Turk!” krijgt Marcel (Ergün) te horen. Joan (Merel) voegt daaraan toe: “Je moet wel wat aan dat accent doen, want volgens mij is dat Marokkaans.” De acteurs bekijken en bekritiseren hun eigen personages. Ondertussen worden we af en toe getrakteerd op een heldere ‘pling’. Op het achterscherm krijgen we een stelling te zien, die net nog door een acteur of personage gezegd werd. Stellingen als: “Wat voor de één een terrorist is, is voor de ander een vrijheidsstrijder”, “Ik ben juist blij met die talpanisering.” of “In mijn hoofd ben ik vrij, daar bestaan geen wij en zij”. Clichéstellingen uit de jaren zestig en zeventig, of citaten van huidige denkers. Want waarom zou je niet gebruiken, wat door een ander al bedacht is. Er wordt besloten dat de kroeg een homokroeg moet zijn. Dat scoort, dat is hip. Alleen Joan (Merel) is het er niet mee eens. Mokkend zit zij aan de bar, terwijl de regenboogvlaggen uit de kast komen. Marcel transformeert van Turk naar leernicht en zingt “I am happy, I am gay!” Het is een minivariant van de gayparade waarbij de vlaggen zwaaien, de mannen dansen en zingen en alleen Joan in haar rol blijft. Of, is ze juist uit haar rol en speelt ze geen Merel, maar is zij de schrijfster van dit stuk, die haar creatie onder haar ogen ziet veranderen? “Ik ga gewoon door met die homokroeg hoor!” zegt Diederik tegen Bertie, of is het Michiel tegen Frank. Dan blijken de stellingen niet van voorbijgaande aard. Wanneer Joan en Michiel elkaar met woorden bestrijden, krijgen wij van Marcel en Frank de stellingen nog eenmaal te horen. Het zaallicht is aan. “Wie is het daarmee eens?” vragen ze na elke stelling. Marcel filmt de opgestoken handen. “’De ander dat ben jij.’ Wie is het daarmee eens?” En omdat we toch al lastig kunnen zeggen wie de ander is, steek ik mijn hand op. De volgende dag staat het filmpje op de site van de Mug. Nagenietend bekijk ik op youtube ook nog eens naar een videoclip van Ergün (zie onder), of was het Marcel? En tegen beter weten in, hoop ik dat er snel een nieuwe aflevering van deze televisiekomedie komt. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 29 maart 2007 |
|
De fictie van stellingnameDoor Marijn Lems Gezien in: Theater De NWE Vorst “We beseffen gewoon niet dat de media onze waarheid produceren.” In een even intelligente als hilarische voorstelling laat mugmetdegoudentand zien wat een hachelijke onderneming het is om voor je mening uit te komen. MUG INN on tour speelt zich af in het café uit de titel. Dagelijks raken de stamgasten en de Turkse barkeep hier met elkaar in gesprek over hun persoonlijke beslommeringen tegen de achtergrond van de moderne multiculturele samenleving. De personages worden vantevoren met behulp van een diashow aan ons voorgesteld: het zijn schematische karakters die het hele spectrum van politieke en levensbeschouwelijke overtuigingen beslaan. Als dit allemaal nogal sitcommerig klinkt, heb je gelijk: de bekende voice-over van de VPRO legt aan het publiek uit dat MUG INN eigenlijk een televisieserie had moeten worden, maar dat de omroep de onderhandelingen af heeft laten ketsen uit angst voor tegenvallende kijkcijfers. Lang blijft de voorstelling echter niet in de pasvorm van de tv-komedie gevangen zitten: als Michiel van Erp, die de neoconservatieve Diederik speelt, ineens begint op te scheppen over zijn documentairewerk, blijkt dat hij uit zijn rol is gestapt. Het is het begin van een uitermate slim geconstrueerd gevecht tussen fictie en “realiteit”: de rest van de cast, die bestaat uit de artistieke leiding van mugmetdegoudentand, mengt zich in de discussie, hoewel de spelers zelf als eerste toegeven dat ook die teksten niet door henzelf geschreven zijn. Het thema van deze aflevering van MUG INN is “wij en zij”. Om de discussie over dit beladen onderwerp in goede banen te leiden verschijnt er af en toe, onder begeleiding van een belletje, een stelling op het scherm boven het toneel. Het publiek mag aan het eind van de voorstelling haar mening geven over de aannemelijkheid van deze stellingen, waarmee publieke discussieprogramma’s als Het Lagerhuis op de hak worden genomen. Vóór het zover is zijn de spelers elkaar al zo genadeloos in de haren gevlogen dat je al lang blij bent dat er niet naar jouw mening wordt gevraagd. De kracht van het script van Joan Nederlof (die zelf ook meespeelt) is dat het niet alleen laat zien dát de media voor een groot deel de moraal en meningsvorming in een land bepalen, maar ook hoe ze met die verantwoordelijkheid omspringen. De eerdergenoemde nep-democratie van Het Lagerhuis, maar ook de mooi-weer oppervlakkigheid van Talpa-programma’s wordt getoond. Het typisch Nederlandse sentimentele moralisme komt aan bod in een liedje: “In mijn hoofd daar ben ik vrij / daar bestaan geen wij en zij.” Eigenlijk, wil Nederlof maar zeggen, lepelen wij in discussies net zo goed andermans teksten op als haar medespelers in de voorstelling. Uiteindelijk zitten we vast aan onze media, want op eigen houtje kun je je natuurlijk ook geen mening vormen. Juist het besef van die afhankelijkheid is echter cruciaal. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 29 maart 2007 |
|
Snelle en scherpe satire op de samenlevingDoor Pien Koome Grotesk en geniaal: Mug Inn van de eigenzinnige theatergroep Mug met de Gouden Tand zit razend knap in elkaar. In de buurtkroeg van Turk Ergün bespreken karikaturale stamgasten hun eigen leed, ze hakken op elkaar in en nemen en passant de toestand in de wereld door. De vorm die Marcel Musters, Joan Nederlof, Frank Houtappels en Michiel van Erp hebben gekozen, levert een snelle en scherpe satire op de samenleving op. Door op onverwachte momenten uit hun rol te stappen, spreken de acteurs van tijd tot tijd rechtstreeks het publiek aan. Dat zorgt niet alleen voor hilarische momenten, maar dwingt ook tot nadenken. Ergün (Marcel Musters) is een tweede generatie Turk. Merel (Joan Nederlof) is een linkse, alleenstaande moeder, Bertie (Frank Houtappels) een extraverte homo, terwijl Diederik (Michiel van Erp) juist als conservatieve en materialistische nicht door het leven wandelt. In een eikenhouten decor ontmoeten de vier elkaar aan de toog. Met afwisselend bijtend sarcasme, vlijmscherpe humor en melige nichtenlol worden beladen thema's ontleed. Zelf worden Ergün en zijn kroegtijgers met regelmaat geconfronteerd met intolerantie en de angst voor alles wat vreemd is. Homohaat, Geert Wilders, de Talpanisering van de samenleving en de macht van de media komen in hoog tempo aan bod. Het gebruik van een videoscherm, waarop stellingen en rake uitspraken worden geprojecteerd, is een mooie vondst. Maar net als die maffe types mensen van vlees en bloed dreigen te worden, schakelen de spelers over naar de realiteit. Van Erp spreekt het publiek toe over zijn documentaires, Musters vraagt zich af of zijn Turk wel geloofwaardig is en Nederlof en Houtappels bemoeien zich vervolgens luidkeels met hun getwijfel. Ook het publiek wordt bij de voorstelling betrokken en moet zijn mening geven over de stellingen. De meerdere lagen als gevolg van de snelle wisselingen zorgen voor een weergaloos uurtje actualiteit. Mug Inn werd eind vorig jaar in eerste instantie als lunchvoorstelling in het Amsterdamse theater Bellevue vertoond. Goddank reist het illustere gezelschap nu met deze productie door het land. Voor liefhebbers van intelligente satire een heerlijke herkansing. In een voorstelling die nauwelijks een uur duurt, zit alles wat theater de moeite waard maakt. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 online recensie 28 maart 2007 |
|
Hit of shit: Ergün - Dik Dikdoor Herman Roggeveen Er was eens een zingende barkeeper uit de Mug Inn. die barkeeper genoot van het optreden voor volle kroegen, maar had meer ambities. Want zingen voor een volgepakte kroeg is niet hetzelfde als zingen voor een popzaal. En dus ging Ergün, zoals deze barkeeper heet, de hort op met zijn vocale kwaliteiten. Dat heeft geleid tot de debuutsingle Dik Dik. Dik Dik is afkomstig van een hele cd (Het is nu: alle 10 goed) met tien nummers, waarbij Ergün gebruik maakt van Turkse melodieën. De teksten schrijft hij zelf. Dik Dik zal dan ook meteen herinneringen oproepen aan Simarik van Tarkan, halverwege jaren '90 een grote hit in Europa. In Dik Dik bezingt Ergün zijn extra kilootjes waar hij, in tegenstelling tot zo ongeveer de rest van Nederland, eigenlijk heel blij mee is. "Smul er maar lekker goed van", zingt hij over ijsjes, chocolade, toffees en andere calorierijke producten. Het resultaat is een geinig liedje, maar ook niet meer dan dat. Simarik van Tarkan klonk, ondanks dat ik er niets van verstond, heel wat beter. Het is moeilijk in te schatten of Ergün met dit project een nieuwe markt aanspreekt, of toch voor een select gezelschap zal blijven zingen. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 24 maart 2007 |
|
Wij en zij aan de borreldoor Joris van der Meer Bruiner dan het decor van de voorstelling Mug Inn kan een buurtcafé haast niet zijn. Een wand met eikenhouten kastdeurtjes domineert het toneelbeeld. Daarvoor zien we de twee haaks opgestelde en al even bruine barelementen. Hoge houten krukken, een wagenwiel met rustieke lampenkapjes en het onvermijdelijke Perzische tapijt complementeren het geheel. Met een videoprojectie wordt de voorstelling ingeleid. We kijken naar de pilot van een tv-serie die vanwege gebrek aan interesse uit Hilversum nu in theaters wordt gespeeld. Vier mensen treffen elkaar in hun stamcafé De Mug Inn. Bertie is een volledig op zichzelf gerichte maar beslist niet in zichzelf gekeerde homo van 33. Diederik, tien jaar ouder, ook homo maar dan van het rechts-conservatieve soort, vreest moreel verval en zoekt vergeefs de liefde. Merel is de door armoede gedeprimeerde moeder van twee apathische tienerzonen. Ergun, tot slot, is de naieve maar volledig geïntegreerde Turkse cafe-eigenaar. Gespeeld door respectievelijk Frank Houtappels, Michiel van Erp, Joan Nederlof en Marcel Musters staat hiermee het hele artistieke team van Mugmetdegoudentand op de vloer. De tijd is, zoals altijd bij 'de mug', het nu. Na deze introductie gaat de voorstelling verder als een lekker vet aangezette, op de actualiteit gestoelde sitcom met snedige dia- logen. Maar na tien minuten gaat het opeens mis. Want de uitgangssituatie mag dan herkenbaar zijn, is zij ook geloofwaardig? De acteurs vallen uit hun rol en bespreken hardop hoe het nu verder moet. Documentairefilmer Van Erp houdt —in wat naar later blijkt een cameo van zichzelf— een monoloog over echt versus onecht in documentaires. De acteurs hernemen zich en hervatten het stuk. Maar steeds opnieuw vallen ze uit hun rol. Waarbij langzaamaan blijkt dat alle teksten, ook die teksten die ze als 'zichzelf' uitspreken, door Nederlof geschreven zijn. Naarmate de verwarring toeneemt, wordt de voorstelling steeds hilarischer. Hoogtepunten zijn de momenten waarop de manlijke personages zich (lijken te) ontworstelen aan het gezag van Nederlofs tekst. Vertwijfeld door zo'n groot gebrek aan respect vraagt Merel/Nederlof uiteindelijk of haar medespelers haar personage wel eens vragen hebben gesteld. Of ze zich wel eens hebben afgevraagd hoe Merel/Nederlof zich voelt? En waarom? Onder de humor van dit mo- ment ligt een serieuze vraag verborgen. Want hoe lang is het geleden dat wij ons in alle ernst hebben afgevraagd waarom wij zijn wie wij zijn en waarom de ander is wie hij is? Misschien dat inzicht in de achtergrond van onze medemens, zo suggereert de voorstelling, kan helpen om ons te verweren tegen het wij-zij denken dat onze maatschappij zo dreigt te verlammen. Joan Nederlofs tekst en Lineke Rijxmans regie zijn misschien met altijd even subtiel, trefzeker is het allemaal wel. Zoals bijvoorbeeld de oranje klompjes die Merel/Nederlof draagt, een verwijzing naar een verdraagzamer Holland uit het verleden. Of de wanhoop die Musters/Ergün ertoe drijft met zijn neus aan de kapstok te gaan hangen. Diederiks voorliefde voor Geert Wilders had gratuit kunnen zijn, maar stelt een interessante vraag. Want waarvoor moet een homoseksuele man banger zijn: moslimfundamentalisme of nationalisme van het conservatiefste soort? Onder Nederlofs wat hoekige verteltrant zit een ingenieus spel met feit en fictie verborgen. Een spel dat naadloos aansluit bij het thema van de voorstelling: het onderscheid tussen wij en zij. Want langzaamaan vervagen in de voorstelling de grenzen tussen echt en onecht. En net zoals de personages nu eens dan alter ego's zijn, dan weer extensies van de acteurs of acteur, personage en prive-persoon tegelijk, zo geeft Nederlof aan dat ook het onderscheid tussen wij en zij uiteindelijk arbitrair is. Je bent altijd de ander voor de ander. Wij zijn wij én zij. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 22 maart 2007 in de rubriek Opmerkelijk op www.wijblijvenhier.nl |
|
Dik Dik - Hollandse Tarkandoor Umar Mirza Dames en heren, wederom een primeur op Wijblijvenhier.nl! Kaasetend Nederland infiltreert nu ook de humormarkt van belastingonderduikend Nederland. Jawel, de oerhollanders weten nu ook de gevoelloze lachspieren van die rotbuitenlanders te raken. En waar heb je het over om mensen, die de helft van hun paspoortcollectie misschien moet gaan missen, aan het lachen te krijgen...? Uiteraard, over eten! Altijd als ik baklava ruik raakt mijn zelfbeheersing zoek Turkse fruit vergeef mij Allah doe een moord voor rozenkoek Tanden op elkaahahahaar Bloeddruk in gevaahahahaar Dokter zegt: "te zwaahahahaar!" Want ik ben te dik dik De artiest is Marcel Muster en hij heeft een heel CD weten vol te krijgen met Turkse klaagzang... check it out! |
|
terug |
|
MUG INN
|
 22 maart 2007 |
|
Elke mening telt in Mug Inn
|
|
terug |
|
MUG INN
|
 online recensie 21 maart 2007 |
|
Mug-Inn Arnhem 21-3-2007
|
|
terug |
|
MUG INN
|
 online recensie 14 maart 2007 |
|
Mug Inn: VPRO-serie op toneeldoor Sanne Wiltink ‘De VPRO heeft geen budget meer voor een nieuwe dramaserie die geen kijkcijfers garandeert’, schalt uit de boxen. Dus dan maar het toneelstuk Mug Inn, een pilot op de theatervloer. Als het erg aanslaat, zou De Mug met de gouden tand, bekend van Hertenkamp en TV7, er eventueel een serie van kunnen maken. Reality café Vier karakters worden door middel van een slideshow op de beamer gepresenteerd: een nagelvijlende homo (Frank Houtappels), een autoritaire, in zandkleurige pak gestoken intellectueel (Michiel van Erp), een ingeburgerde Turk (Marcel Musters) en een bewuste bijstandsmoeder (Joan Nederhof). Samen zitten ze in het café Mug Inn en kibbelen over het wel een wee van ieder. Totdat er chaos uitbreekt. De acteurs worden zichzelf en we bevinden ons in de realiteit. Ze zijn het niet eens met hoe het spel nu verloopt. Op scherp Uitgebreid worden de acteurs voorgesteld en verhitte discussies worden gevoerd. Zo vindt Joan Michiel eigenlijk een manipulerende documentairemaker, en worden de verhoudingen tussen de leden van het gezelschap Mug met de Gouden Tand flink op scherp gesteld. Wanneer enigszins orde op zaken is gesteld keren de spelers in no time terug in hun rol en gaan ze weer verder in hun caféscène. Hilarisch kritisch Tijdens de gesprekken lichten af en toe stellingen op op de achterkant van het podium. ‘Journalistiek over de Arabische wereld is per definitie onmogelijk’ of ‘Oordelen is beschaving’. De voorstelling is doorspekt van mediakritische uitlatingen en ze zijn zoekende naar de huidige tijdsgeest. Wordt het nou een Multiculti-fictie café? Of een homocafé? Alles wordt hilarisch uitgeprobeerd en de Turkse barman steekt zich in een leren broek met roze bretels. Uitzenden! Mug Inn is een veelzeggend, komisch toneelstuk, waar pittige discussies worden gevoerd over hedendaagse onderwerpen. Ook het publiek kan zijn mening geven, handen mogen omhoog wanneer ze het met de stelling eens zijn. Respect voor het zeer natuurlijke spel. Ze zijn in Mug Inn heel dichtbij zichzelf gebleven en dat is te voelen, de discussies worden op het scherp van de snede gevoerd. Ik zeg: VPRO, zend het uit! Mug Inn door Mug met de Gouden Tand. Gezien: 7 maart in Toneelschuur, Haarlem. Nog te zien t/m 29 april en 11 t/m 15 september 2007. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 12 maart 2007 |
|
Mug Inn: een 'sure hit'door Margriet Prinssen Helaas kan er geen budget worden vrijgemaakt voor een hele serie afleveringen zoals de bedoeling was, vertelt de voice-over voor aanvang. De voorstelling Mug-Inn begint met een aflevering waarin de hoofdpersonen worden voorgesteld:Ergün (Marcel Musters), de , geïntegreerde Turkse eigenaar van het café Mug Inn; de eenzame oudere Diederik (Michiel van Erp); Bertie, de supernicht (Frank Houtappels) en de alleenstaande moeder Merel (Joan Nederlof). Samen vormen zij een eigentijds soort Schaep met vijf poten, als stamgasten aan de eikenhouten toog van gastheer Ergün. Mug Inn (on tour) is een reprise van de succesvolle lunchvoorstelling die in november in première is gegaan en waarmee mugmetdegoudentand nog een week in de Toneelschuur staat, om daarna op reis te gaan in het land. Mug Inn is een veellagige komedie waarin naast het wel en vooral wee van de stamgasten ook de actualiteit ruimschoots aan bod komt. De speler schakelen razendsnel van hun personage terug naar hun eigen rol als speler of ze geven commentaar op de tekst die Joan Nederlof schreef. Mooie uitspraken worden met een 'pling'!'onmiddellijk op het projectiescherm geprojecteerd en aan het eind kunnen de toeschouwers stemmen naar aanleiding van stellingen zoals: 'Wat voor de één een terrorist is, is voor de ander een vrijheidsstrijder' of 'Geen mens is illegaal'. Een belangrijk thema is dat van de 'talpanisering van de wereld' en dan in eerste instantie van de media. Alles moet meteen succesvol zijn, scoren, kijkcijfers zijn doorslaggevend en een idee krijgt alleen nog kans als het een 'sure hit' oplevert. Mugmetdegoudentand heeft de nodige ervaring met succesvolle series als Hertenkamp en TV7 en zeker Michiel van Erp, documentairemaker en inmiddels opgenomen in het artistieke team van het gezelschap, kan meepraten over de steeds beperktere mogelijkheden om bij de omroepen kwaliteitsdrama of bijzondere documentaires te maken. Integratie is een ander, steeds opduikend thema, net als homoseksualiteit. Er worden harde grappen gemaakt over en weer waarbij de spelers zichzelf en elkaar bepaald niet ontzien. Na afloop werd op de première zaterdagavond de cd HET IS NU, alle 10 goed, gepresenteerd, gezongen door Marcel Musters en onder andere Ricky Koole. Originele Turkse popmuziek, met Nederlandstalige teksten. Een vrolijke en geestige cd die net als de voorstelling Mug Inn een groot publiek verdient. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 ANP Kunstredactie, 12 maart 2007 |
|
Mugmetdegoudentand wil
|
|
terug |
|
MUG INN
|
 2 december 2006 |
|
Tv-werkelijkheid op toneeldoor Marijn van der Jagt De nieuwe voorstelling van Mugmetdegoudentand begint met een stukje televisie. Een donkerbruine presentatorstem kondigt de vier figuren aan uit het verhaal dat we gaan aanschouwen. In snapshots zien we Bertie, Diederik, Merel en Ergün, terwijl de stem over hen vertelt. Vervolgens zien we de gevel van een bruin café, dat verdacht veel doet denken aan de locatie van de televisiekomedie Cheers. Als de lichten aangaan op het podium en we de personages van Mug Inn aan een bar zien hangen, blijft het gevoel aanwezig dat we in een tv-serie zitten: het cafédecor is zo gedetailleerd afgewerkt dat het wel een filmset lijkt. Eigenlijk wilde de Mug ook een tv-serie maken, zegt de stem aan het begin van de voorstelling. Maar wegens bezuinigingen in omroepland en een VPRO die geen experimenten meer aandurft, zou het idee zijn afgeschoten. Dat hoeft in het geval van Mugmetdegoudentand geen bluf te zijn. De groep maakte de afgelopen jaren de tv-series Hertenkamp en TV7. En sinds documentairemaker Michiel van Erp tot de artistieke leiding van de groep is aangetreden, is het nog aannemelijker dat deze makers de optie van een tv-programma overwegen. Maar deze nieuwe caféserie kan ook best een verzinsel zijn, want fictie en werkelijkheid zijn zoals gewoonlijk in het werk van de Mug - aangenaam met elkaar verweven. Hier staan niet alleen vier bartypes op het toneel, maar ook de nieuwe artistieke leiders van de groep. Marcel Musters, Joan Nederlof, Frank Houtappels en Michiel van Erp springen in en uit hun personage alsof ze inderdaad op een filmset zijn en we hen tussen opnamen door met elkaar zien discussieren. Maar als tekstschrijfster Joan Nederlof wordt aangesproken op de woorden die zij de artistiek leiders in de mond heeft gelegd, blijkt dat ook hun 'werkelijkheid' een constructie is. Snel probeert Michiel van Erp de uitgedeelde folders van EenNL bij de toeschouwers weg te grissen als blijkt dat ze weer in de 'echte' werkelijkheid zitten. Het ijzersterke, persoonlijke theater wordt hier lekker gevaarlijk: alle vier de Muggers proberen zichzelf te laten zien terwijl ze elkaar ontmaskeren. Een strijd waarbij het publiek medeplichtig wordt gemaakt. Dat wordt uitgedaagd om partij te kiezen en moet zelfs letterlijk stemmen over de stellingen die de figuren op het toneel achteloos in hun teksten verwerken. 'Mug Inn': lekker gevaarlijk persoonlijke theater |
|
terug |
|
MUG INN
|
  Volkskrant Magazine 25 november 2006, pagina 50 |
|
Andere ogendoor Wim de Jong Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week acteur Marcel Musters (47), tot 3 december te zien in de voorstelling Mug Inn van mugmetdegoudentand, in Theater Bellevue, Amsterdam.  Waarom heeft u zichzelf zo getekend?"Zo ongeveer voel ik mezelf: een lange, redelijk sportieve, beweeglijke man. Daarom schrik ik ook nog altijd even als ik toevallig in de weerspiegeling van een etalageruit mijn lang geleden overleden vader zie: een rondborstige man van middelbare leeftijd. Ik besef intussen wel dat de meeste mensen zich van binnen anders voelen dan ze eruitzien, en dat te weten relativeert. Als je je lichaam loskoppelt van het - vaak te negatieve - beeld dat je van jezelf hebt en het als een soort voertuig ziet, is het allemaal heel goed draaglijk." Kunt u zich, behalve met een zelfportret, ook in een paar steekwoorden neerzetten? "Ik weet nooit of ik nou een optimist ben of juist een pessimist. Ik zal een optimistische pessimist zijn, of een pessimistische optimist. Er is een Britse theatergroep die Desperate Optimists heet, en in die woorden herken ik mezelf. Ik heb iets positiefs, energieks en doe dat tegelijk 'tegen de klippen op' en 'tegen beter weten in'." Welke plaats neemt u in het Nederlandse artistieke landschap in? "Een leuke kleine plek, maar groot genoeg hoor. Met Mugmetdegoudentand, de theater- en tv-groep die ik mede heb opgericht, maken we al 21 jaar vaak mooie, interessante, prikkelende producties. Ik ben blij dat ik anderen heb gevonden met wie ik die groep heb kunnen opzetten. Met Mug kunnen we voor ons wezenlijke dingen doen, die ook nog eens worden erkend. En ik krijg daarbuiten genoeg kansen om me ook op film- en tv-gebied te ontwikkelen." Hoe zal het castingbureau u bij buitenlandse regisseurs aanprijzen? "Zo ongeveer als een stevige, veelzijdige, een beetje volkse acteur, die het beste is als de tragiek en de humor van het leven samenkomen in een rol." Hoe denkt u dat collega's u zien? "Als een wel leuke en aardige acteur, en een loyale collega." Wat vindt men aantrekkelijk aan u? "De een zal mijn karakter aantrekkelijk vinden, de ander mijn goddelijke lichaam. En misschien zijn er ook mensen die door allebei worden aangetrokken." Met welk verwijt wordt u regelmatig geconfronteerd? "Door mijn directe collega's en geliefde: dat ik te veel hooi op mijn vork neem en dat ik daarover klaag. Maar dat wordt al wel minder met de jaren. " Wat is het grootste compliment dat men u kan toevoegen? "Dat ik leuk/lief/betrouwbaar/grappig/sexy/mooi/slim ben en dat mensen ontroerd door me raken als ze me op het toneel zien." En wat beschouwt u als de grootste belediging? "Dat ik niet te vertrouwen zou zijn." Bent u thuis anders dan op uw werk? "Ja, daar ben ik veel rustiger. Ik ben graag thuis. En graag rustig." In welke situatie bent u zichzelf niet? "Ik weet eerlijk gezegd nog steeds niet precies wat mijn 'mezelf' is. Voor elke andere situatie is er een andere 'mezelf'." Wat gebeurt er als u ergens binnenkomt? "Dat ligt eraan waar ik binnenkom. Als het een omgeving is die me bekend is, ben ik snel druk en aanwezig. Als het een nieuwe of 'onveilige' plek is, kan ik erg timide en terughoudend en soms verlegen zijn." Wanneer zag iemand u voor het laatst blozen? "Dat gebeurt zeer regelmatig op de meest onverwachte momenten. Zoals bij de bakker, bij het bestellen van het brood. Ik heb het niet in de hand helaas." Hoe blijft u het liefst herinnerd? "Als een aardig, betrokken, slim mens met humor, doorzettingsvermogen en talent in zijn vak. Beetje veel, he?" |
|
terug |
|
MUG INN
|
 16 november 2006 |
|
De Mug dolt en bijt aan een eikenhouten tooggezien: Bellevue, Amsterdam, 12 november door Anneriek de Jong Naar "willekeurige Nederlanders" gaan wij kijken, volgens toneelgroep Mug met de Gouden Tand. Maar de personages in het toneelstuk Mug Inn zijn zo gewoontjes niet. Bertie is een kroegtijger met vrouwenkrullen en een babyface, Diederik is ook al van de verkeerde kant, en de afgetobde alleenstaande moeder Merel behoort al net zo min tot de Hollandse doorsnee-burgerij als de Turkse horeca-ondernemer Ergün. Zij ontmoeten elkaar in een door Ergün gerund café, met een eikenhouten toog. Aan de vooravond van de verkiezingen domineren moslimangst en integratie het gesprek aan de bar. Vooral Merel en Diederik verschillen nogal eens van mening. Terwijl hij de islam de oorlog verklaart, wenstzij in een multicultureel paradijs te leven, wat haar zichtbaar niet lukt. "Wacht jij maar tot je gestenigd wordt", zegt hij tegen haar, verwijzend naar een toekomstige polder-sharia. Soms vallen de spelers uit hun rol, of van de ene rol in de andere: dan spelen ze zichzelf. Ook onder de Mug-leden botsen de opinies heftig. Actrice Joan Nederlof, die ook de tekst schreef, staat als enige vrouw tegenover drie mannen, die van het brave buurtcafé een ondeugende homobar willen maken. Steeds wordt het script omgegooid. In een hilarische scene krijgen de heren hun zin. Marcel Musters trekt een leren broek aan, Frank Houtappels maakt zich flamboyant op, en Michiel van Erp flirt links en rechts. De acteur die zo even nog een Turkse huisvader speelde is ineens een leernicht en daarmee wordt het islamitische taboe op homoseksualiteit op een speelse manier doorbroken. Op een videoscherm flitsen stellingen voorbij: van het "Geen mens is illegaal" tot en met "Journalistiek over de Arabische wereld is per definitie onmogelijk." Aan het eind van de voorstelling mag het publiek over de thesen stemmen maar dan is er in de kroeg al totale chaos uitgebroken. Joan Nederlof schreef een bijwijlen scherpe tekst met bijtende dialogen. Nu nog de flauwe grappen over BN'ers eruit en Mug Inn staat als een huis. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 16 november 2006 |
|
Moralisme om te lachengezien: Bellevue, Amsterdam, 12 november door Sophie Janssen Een bruin café met een Turkse eigenaar en een handjevol stamgasten, genaamd Mug Inn. Dat is het uitgangspunt voor de nieuwe voorstelling van mugmetdegoudentand. Aanvankelijk was het de bedoeling een televisieserie te maken rond dit gegeven, maar de VPRO haakte af uit angst voor tegenvallende kijkcijfers. Wat overbleef is een eenmalige aflevering in de vorm van de nieuwe lunchtheatervoorstelling in Theater Bellevue. Tijdgeest Mug Inn is een voorstelling over de tijdgeest die bepaald wordt door de angst voor het vreemde; de wij-zij mentaliteit. Allerlei kwesties passeren de revue en worden van commentaar voorzien. De oorlog in Afghanistan, de invloed van de media, het belang van de kijkcijfers, problemen binnen het gezin en ga zo maar door. In eerste instantie lijkt dit allemaal erg moraliserend, maar dit beeld verdwijnt al snel naar de achtergrond. De tekst heeft namelijk geen belerende toon. Belangrijke thema's worden behandeld zonder erover te oordelen. Sterke cast De voorstelling wordt gespeeld door de artistieke leiding van mugmetdegoudentand. De Turkse kroegeigenaar wordt gespeeld door Marcel Musters. Compleet met snor en kussen onder de gebreide trui speelt hij het prototype tweede-generatie Turk. Zijn accent is bovendien ijzersterk. Joan Nederlof zet een verlegen en idealistische moeder van twee puberzonen neer, een heel ander type dan de neurotische karakters die ze vaker gespeeld heeft, maar daardoor niet minder overtuigend. Ze is enorm aandoenlijk naast de andere twee stamgasten. Die worden gespeeld door Michiel van Erp en Frank Houtappels. Van Erp is van huis uit geen acteur maar televisiemaker. In het begin komt hij dan ook wat onwennig over maar al snel voelt hij zich als een vis in het water als de neoconservatieve Geert Wilders-stemmer. Houtappels speelt een echte dramaqueen. Hij steekt zijn liefde voor de mannen niet onder stoelen of banken en dost zich graag uit met pruik en make-up. Publiekparticipatie De karakters zijn uitvergroot maar toch nog overtuigend en erg herkenbaar. Dat komt ook door de vorm die is gekozen voor het toneelstuk. Tijdens de voorstelling stappen de acteurs namelijk zogenaamd uit hun rol. De hilarische tekst van Joan Nederlof zit zo in elkaar dat we het ene moment een afspiegeling van de samenleving zien in de vorm van de kroeggangers en het volgende moment de vier acteurs als zichzelf die commentaar geven op de tekst van de personages. Deze extra laag biedt de mogelijkheid om het publiek te betrekken bij de voorstelling. Want ook de toeschouwers wordt om hun mening gevraagd over allerlei morele kwesties. De acteurs leggen een aantal stellingen voor en wie het ermee eens is mag zijn hand opsteken. Deze publieksparticipatie is heel ongedwongen en past bovendien uitstekend bij de setting. De tribune staat dicht op het decor waardoor een echt cafésfeer ontstaat, zelf tijdens de lunchpauze. Op de site van mugmetdegoudentand zijn veel extra's en achtergronden bij de voorstelling te vinden. De personages worden uitgebreid voorgesteld en delen van de tekst zijn er te lezen. Er worden veel citaten gebruikt in de voorstelling en het is interessant om na te lezen van wie die afkomstig zijn. Het plaatst de voorstelling in een context. Want ook al is Mug Inn in de eerste plaats een voorstelling om je dood te lachen, het gaat ook nog eens ergens over. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 14 november 2006 |
|
Razendsnelle scan van de actualiteit met veel humorgezien: Bellevue, Amsterdam, 12 november door Celia Noordegraaf Een representatieve doorsnee van de bevolking vormen ze niet, de stamgasten van buurtcafé ‘Mug Inn’. Maar ze slagen er wel in alle thema’s van dit moment op een humoristische en indringende manier de revue te laten passeren. De vier acteurs in deze eigentijdse comedy steken met alles en iedereen de draak, inclusief zichzelf. De nieuwe wervelende lunchvoorstelling van theatergezelschap Mugmetdegoudentand is een echte aanrader. Aan het begin van de voorstelling worden de personages die een rol spelen in ‘Mug Inn’ aan het publiek voorgesteld. De Turkse horeca-ondernemer Ergün, een meesterlijke rol van Marcel Musters, is eigenaar van het café. Hij is het toonbeeld van een geïntegreerde allochtoon, al kun je aan zijn accent nog wel heel goed horen waar hij vandaan komt. De gasten zijn: Diederik, een wat oudere homo die vroeger heel knap geweest is, maar nu moet betalen voor de liefde; Bertie, iets jonger en ook homo met weinig interesse in politiek; en Jo, een alleenstaande bijstandsmoeder met twee puberzonen. De toeschouwers krijgen te horen, dat het de bedoeling is een tv-serie van de voorstelling te maken, mìts het publiek positief reageert uiteraard, want kijkcijfers zijn tegenwoordig alles. In het café worden grappen gemaakt en wordt fel gediscussieerd over van alles en nog wat. Michiel van Erp zet met zijn personage Diederik een overtuigend reactionair type neer, wiens anti-islamitische grappen de grenzen van Ergüns tolerantie raken. De toneelillusie wordt regelmatig op scherp gezet wat ook voor een humoristisch effect zorgt. Zo doorbreekt Bertie als Frank Houtappels de toneelwerkelijkheid door uit zijn rol te stappen en zijn medespelers aan te spreken op de manier waarop ze hun rol invullen. Hij betrekt daar ook het publiek bij: “Dan kunt u meteen even zeggen of u dit geloofwaardig vindt, want we willen heel graag weten wat scoort en wat niet. Vanwege de eventuele kijkcijfers”. Waarop Jo vuur spuugt, omdat ze niet mee wil gaan in een mogelijke verplatting om de kijkcijfers. Het grappige is, dat de personages ook als ze ‘zichzelf’ spelen heel consequent vanuit een bepaald karakter reageren, waardoor een humoristisch spel met verschillende werkelijkheden ontstaat. Zo vraagt Jo op een gegeven moment verontwaardigd aan Michiel of hij wel eens bij haar personage thuis geweest is, als hij in haar ogen te weinig besef van de werkelijkheid vertoont. De tekst van de voorstelling is van Joan Nederlof, die in de voorstelling Jo speelt. Zij heeft een stuk geschreven vol rake uitspraken en met veel ironie. Het decor, ontworpen door X en L, bevat tal van kleine details die de sfeer van een bruin café helemaal treffen, zoals de ansichten bij de bar, het tapijtje op de grond en het grote voetbalscherm tegen de wand. Ergün drinkt uiteraard cola, en Diederik een whisky. Het stuk heeft veel vaart en zit vol verwijzingen naar de actualiteit waardoor de toeschouwer zich geen moment verveelt. Een bezoek aan deze lunchvoorstelling is ideaal om even afstand te nemen van alle novembermaandhectiek en het eigen leven ironisch te beschouwen. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 14 november 2006 |
|
Vrijblijvende actualiteitenIn de Mug Inn is er vermakelijk, venijnig theatergezien: Bellevue, Amsterdam, 12 november door Maartje den Breejen Het wordt kouder buiten. De verkiezingen zijn op komst. Aan de onrust in het Midden-Oosten komt geen eind. De multiculturele samenleving wil ook maar geen feit worden. En er is steeds minder geld beschikbaar voor cultuur binnen het omroepstelsel. Theatergroep Mugmetdegoudentand maakt voorstellingen onder het motto: 'Het is nu.' De groep put voor elke voorstelling uit bronnen die op dat moment actueel zijn, van krantenkoppen tot persoonlijke beslommeringen of het weer van vandaag en morgen. Nu het kouder wordt, zorgt de groep voor gezelligheid. De titel van de nieuwste lunchvoorstelling Mug Inn (Engels voor Kroeg de Mug) mogen we letterlijk nemen. Op het toneel is een bruine kroeg ingericht met zware eikenhouten meubelen en tegeltjes van Beatrix aan de wand. Vier personages hangen daar aan de bar: een vernederlandste Turk, een bijstandsmoeder, een eenzame rijke en rechtse homo en een dommige homo. En wat bespreken deze types van de hak op de tak? De verkiezingen, de toestand in het Midden-Oosten, het omroepstelsel, de multiculturele samenleving, de EU, hun persoonlijke beslommeringen maar ook het songfestival. Vermakelijk is het in de Mug Inn wel, maar net als in elke andere bruine stamkroeg, zijn niet alle verhalen, meningen en anekdotes het aanhoren waard. De acteurs kunnen hun ei blijkbaar ook nog niet helemaal kwijt in hun personages, want ze stappen voortdurend uit hun rol om het toneelstuk als geheel of elkaars spel te bekritiseren en dat gaat er niet altijd even zachtzinnig, zeg maar gerust venijnig, aan toe. Zo zet Mugmetdegoudentand zichzelf moedig te kijk. Joan Nederlof komt door de opmerkingen van de anderen uit de verf als zurige moralistische drammer, Michiel van Erp als ijdeltuit, Frank Houtappels als schijtluis en Marcel Musters als overgevoelige vredebewaarder. Tussendoor verandert het café ook nog in een homotent, waarbij de drie mannelijk acteurs joelend uit hun bol gaan. Een vrolijk intermezzo, maar ook een redelijk overbodige scene. Het publiek mag overigens tot slot ook nog meedoen. Het krijgt zo'n tien stellingen voorgeschoteld waar het voor of tegen kan stemmen. Voorbeeld: Wat voor de een een terrorist is, is voor de ander een vrijheidsstrijder. Eens of oneens? Meestemmen is niet verplicht, zoals niets in de Mug lnn verplicht is. Dwingend is de voorstelling geen moment. Dat is prettig vrijblijvend, alsof het inderdaad een bezoekje aan de kroeg betreft, maar het is ook enigszins teleurstellend om er met zo weinig vragen weer uit te komen. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 13 november 2006 |
|
'Mug Inn' lekker ontregelendgezien: Bellevue, Amsterdam, 12 november door Karin Veraart 'Flyeren voor de Groep Wilders', antwoordt Diederik (Michiel van Erp) op de vraag wat hij in hemelsnaam aan het doen is; met een stapeltje roze pamfletten staat hij tussen het theaterpubliek. Hou toch op, zeggen de anderen vanaf de vloer, we spelen allang niet meer. Van Erp grist een paar folders terug, en laat zijn personage voor wat het is. Welkom bij Mug Inn, nieuwe voorstelling van Mugmetdegoudentand waarin de gehele (vierkoppige) artistieke leiding aantreedt. Het ene moment zitten ze helemaal in hun rol, het volgende stappen ze er soepel uit, om zich eens even lekker druk te maken over de inhoud van het stuk en/of de toestand in de wereld. Dan zijn ze dus even 'zichzelf - nou ja, spelen ze zichzelf. Dat klinkt mogelijk erg bedacht, maar zo pakt het op de speelvloer niet uit; zeker in het begin is het soms redelijk ontregelend, zoals ze 'als zichzelf' elkaar de huid vol kunnen scheiden. Vervolgens komen de verschillende lijnen mooi samen en zien we een slim geconstrueerd en vaak geestig geheel. Mug Inn uit de titel is een kroeg, die wordt gerund door Ergün, een joviale Turk (Marcel Musters). Zijn wat droevige clièntele bestaat uit Bertie (Frank Houtappels), een theatraal menneke dat soms scherp uit de hoek kan komen; Diederik, homoseksueel met Wilders-sympathieën en geld waarmee hij liefde koopt; en Merel (Joan Nederlof), alleenstaande moeder van twee lethargische puberzonen. Gevieren nemen zij hun levens en het dagelijks nieuws onder de loep. Nederlof schreef het stuk, en kan daarvoor op gezette tijden credits zowel als kritiek verwachten van haar medespelers, zoals die zelf ook af en toe worden aangesproken op wat zij doen naast Mug Inn, in het 'echte' bestaan: Van Erp de 'manipulatieve' documentairema-ker, Houtappels de toneelschrijver die zelf in geen jaren op het toneel stond en nu moet 'overgeven' van de zenuwen; en Musters, die dan alweer de rol van het invoelende type op zich neemt. Deze zijstappen relativeren en illustreren de andere kant van het stuk, dat een geëngageerde (zo niet moraliserende) toon heeft, en voor een deel ook media- en boekcitaten bevat. Verkiezingen, Afghanistan, de rol van de media, vervlakking: er is zelfs sprake van een aantal stellingen waarover ook het publiek zich kan uitspreken. Gekkigheid, en toch ook weer niet helemaal. Tegelijkertijd is het gewoon gezellig in Mug Inn, worden er moppen getapt, onnavolgbare dansjes opgevoerd, is er drank en troost. Fictie, met betrokkenheid bij de werkelijkheid, zegt iemand. De Muggers zouden er een hele tv-serie van hebben willen maken. Het werd een voorstelling. Maar om in omroepjargon te blijven' een 'sure hit. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 13 november 2006 |
|
Perspectiefwisselingen zet stereotiepen op de hellinggezien: Bellevue, Amsterdam, 12 november door Anneriek De Jong Naar 'willekeurige Nederlanders' gaan wij volgens de makers van Mug Inn kijken - maar de personages die dan hun entree maken zijn zo gewoontjes niet. Bertie is een barfly met vrouwenkrullen en een babyface, Diederik is ook al van de verkeerde kant en de afgetobde alleenstaande moeder Merel behoort al net zo min tot de Hollandse doorsneeburgerij als de Turkse horeca-ondernemer Ergün. Zij ontmoeten elkaar in een door Ergün gerund café, met een zeer aan de Nederlandse smaak aangepaste eikenhouten toog. Tijd: nu, aan de vooravond van de verkiezingen. Thema's als moslimangst en integratie domineren het gesprek aan de bar - en vooral Merel en Diederik verschillen nogal eens van mening. Soms vallen de spelers uit hun rol, of van de ene rol in de andere. Ook onder de leden van de theatergroep Mugmetdegoudentand botsen de opinies heftig. Actrice Joan Nederlof staat als enige vrouw tegenover drie mannen, die van het brave buurtcafé een ondeugende homobar willen maken. Steeds wordt het script omgegooid en in een hilarische scene hebben de heren hun zin gekregen. Door zulke perspectiefwisselingen gaan de stereotiepen op de helling. De acteur die zo even nog een Turkse huisvader speelde is ineens een leernicht en daarmee wordt het taboe van homoseksualiteit en islam op een speelse manier doorbroken. Aan het eind van de voorstelling mag het publiek over de thesen stemmen - maar dan is er in de kroeg al de totale chaos uitgebroken. Nederlof schreef een bijwijlen scherpe tekst met bijtende dialogen. Nu nog de flauwe grappen over BN'ers eruit en Mug Jnn staat als een huis. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 13 november 2006 |
|
Mug met snugger lunchtoneelgezien: Bellevue, Amsterdam door Peter Liefhebber Dik twintig jaar gaat Mugmetdegoudentand al weer mee, het theatergroepje rond Joan Nederlof en Marcel Musters. Maar van sleet is nog niets te merken. Zeker niet in de scherpzinnige satire 'Mug Inn' die ze nu als lunchpauzetoneel brengen in het Amsterdamse Theater Bellevue. Nog geen uur duurt 'Mug Inn', maar het spelerskwartet (behalve Nederlof en Musters ook Michiel van Erp en Frank Houtappels) haalt er het halve land in overhoop. Pogingen tot reconstructie zijn vrijwel gedoemd te mislukken, zo veel lagen en sublagen telt de voorstelling en zo vaak en zo snel wordt er geschakeld tussen de rollen die ze spelen en de individuen die ze zelf (zo'n beetje) zijn. Duidelijk is wel, dat de geraffineerd over, door en langs elkaar heen buitelende dialogen een beeld proberen te geven van mensen en een samenleving in heftige verwarring over de eigen identiteit. Naderende verkiezingen, kijkcijferpaniek, opvoedingsgetob, de rol van de jaren zestig, media-invloed, de moeizame coëxistentie van allochtoon en autochtoon, de afbladderende waarde van de opinies van een twijfelende en wankelende elite versus de heiligverkla-ring van de mening van 'de gewone man': 'MugInn' speelt er allemaal een doortrapt vermakelijk spel mee. Joan Nederlof, die voor de intelligent geschreven tekst zorgde, vermijdt saaie dogmatiek en prekerij, al moet je dovig zijn om niet op te pikken dat de voorstelling geen stemadvies inhoudt op bijvoorbeeld Wilders. Wendbaar geregisseerd door Lineke Rijxman en met prima acteerwerk (heerlijke pseudo-Turk van Marcel Musters) is 'Mug Inn' een aanrader voor iedereen die houdt van snugger toneel waar je je hoofd bij moet houden. |
|
terug |
|
MUG INN
|
 KRO radio, 13 november 2006 Luister ook naar het enthousiaste verslag van Adeline van Lier dat online te beluisteren is op de website van de Nacht van het goede leven. |
|
draaiboek radiorecensiedoor Adeline van Lier *02.10 DAL Gong* * PRES * Mmdgt 'Mug Inn' Een van mijn favoriete toneelgroepen is Mugmetdegoudentand. Al jaren volg ik ze en vooral acteur Marcel Musters heeft mijn hart gestolen. Hij is een van de oprichters van het gezelschap, alweer ruim 20 jaar geleden en Joan Nederlof die er ook in het begin al bij was is na een afwezigheid van een aantal jaar gelukkig weer teruggekeerd op het nest. Vorig seizoen maakten ze samen met Willem de Wolf en Lieneke Ryxman de waanzinnige voorstelling 'Quality time', het beste stuk dat ik vorig jaar zag. Gaat gelukkig in mei en juni 2007 weer in reprise De artistieke kern bestaat op dit moment uit Marcel, Joan en regisseur Michiel van Erp en toneelschrijver Frank Houtappels. Nu hebben ze met z'n 4-en een stuk gemaakt en ik vond het weer helemaal fantastisch. Een stuk over hier en nu, over wie en wat wij zijn en wat we er allemaal van vinden. Het heet 'Mug Inn' en speelt zich af in een mooi bruin café. De ideale plek om in een intieme sfeer je ongecensureerde mening over de wereld te spuien. Het licht dooft, een groot scherm licht op en een stem klinkt. *02.11 DAL Mug Inn 1 [5.37]* *02.16 PRES * Bertie, de eigenwijze barfly - Diederik, de eenzame powerhomo - Merel, de alleenstaande moeder van 2 puberzonen - en Ergün, de Turkse kroegbaas. Ze spelen er lustig op los, totdat Michiel van Erp, de powerhomo, opeens uit zijn rol stapt en begint te vertellen over een documentaire die hij ooit maakte met Gretta Duisenberg. *02.16 DAL Mug Inn 2 [8.25]* * * *02.25 PRES* U hoort het, misschien wat lastig te onderscheiden zonder plaatje erbij, maar het is een kakofonie aan stemmen, meningen, discussies, gekissebis van 4 theatermakers die voortdurend schakelen tussen hun toneelrol en zichzelf. Nou ja, zichzelf, ook díe teksten zijn allemaal geschreven door Joan Nederlof. En dan komen ook nog al die stellingen langs, vaak gehaald uit uitspraken van opiniemakers uit bladen, zoals Bas Heijne en Theodore Dalrymple. Aan het eind passeren ze nog eens allemaal de revue, terwijl Marcel het publiek filmt: wie is het waar mee eens? 'Geen mens is illegaal', 'Oordelen is beschaving', 'De ander dat ben jij' enz. Op de website www.mugmetdegoudentand.nl kan je dan de volgende dag terugzien hoe je zelf stemde. En natuurlijk hoe er bij andere voorstellingen gereageerd werd. Erg leuk. Al met al een boordevolle spannende voorstelling van een dik uur, waarbij je op het puntje van je stoel zit om niets te missen. Hilarisch en scherp en helemaal van NU. Gaat dat zien. Ze spelen het tot en met 3 december in theater Bellevue in Amsterdam steeds om half één 's middags en in maart volgt dan een uitgewerkte versie als avondvoorstelling die door het land gaat toeren tot mei. Tijdens de voorstelling draaiden ze een bijzondere uitvoering van 'Amsterdam huilt' , dat bekende lied van van Kees Manders, maar dan in een uitvoering van Dhroeh Nankoe & Indiaas ensemble . Dhroeh Nankoe is *dé zanger/componist* voor wat betreft de klassieke- en licht klassieke Indiase muziek en dat klinkt zo *02.27 CD PLAAT 3* * */'Amsterdam huilt' Dhroah Nankoe & Indiaas ensemble /(7.15) |
|
|
|
terug |
|
MUG INN
|
lees ook de minirecensies bij moose.nl