mugmetdegoudentand
(English summary)  
 
mugmetdegoudentand actueel projecten | werkwijze | mugweb | te koop | reacties | contact
niks
zondag 27 november 2005
fotografie: Jan Giliam van Arkel
tekst: Yolanda Entius
go lees ook haar verslag van 13 en 20 november


 

DE LAATSTE KEER

Zondagmiddag 27 november 2005. Dit is de laatste Mug Inn. Ik heb geen moeder, geen schoonmoeder, geen opa of oma, dus wat moet ik in godsnaam met de zondagmiddagen die nog gaan komen. De laatste drie weken was ik onder de pannen, maar na vandaag is het dus afgelopen. Voor de schommelende pinguïns, de openingsscène van de eerste twee Mug Inns viel vorige week al het doek. Niet omdat de lach ontbrak (vermoed ik), maar omdat aan deze laatste Mug Inn een nieuwe scène vooraf gaat.

Over een meer dan levensgrote zwart-wit dia van Marcel (met baard), de man uit Food Coma, wordt een schokkerige video-opname van junks getoond. Vanuit een keukenraam heeft de filmer zicht op het gescharrel van verkreukelde jongens rondom de geparkeerde auto’s beneden op straat. Ze zitten, ze hangen, ze binden hun arm af, ze spuiten. Een stem spreekt van 46, en dus over de helft zijn. Het zal wel, denk ik. Deze scène is niet voor mij gemaakt.

Ik kijk naar de plaatjes die op de binnenkant van de bar geprikt zijn: een fotootje van Jeroen Willems (toevallig ook de stem), een kindertekening, een ansicht, een lijst met als kopje ‘Jaspers spullen’. Op de grond ligt een stapel papieren servetjes, een kratje chocomelk, een toren van in elkaar geschoven plastic bekertjes. Ik kijk naar het publiek. Ik heb geen idee wat zij van de junks en de off screen teksten vinden. Het woord ‘badwill’ komt in mij op. Zoals je goodwill kweken kunt, zo kun je misschien ook wel badwill kweken. Ik maak me zorgen: straks vinden ze niks aan de échte Mug Inn (als doorwinterde bezoeker beschouw ik mijzelf als een echte Mug Inn-kenner en wat er niet in past sluit ik buiten, dit, de videobeelden horen er dus niet bij, besluit ik).

Ik moet denken aan mijn vriendin K. die, sinds ze mij de toegang tot haar voorstellingen heeft verboden, mijn vriendin K. niet meer is. Ik had op haar première te negatief gekeken. Daar had ze last van gehad en dat had de voorstelling verprutst. Ik was mij van geen kwaad bewust. Ik vond de voorstelling weliswaar nogal saai, maar ik had juist heel ‘licht’ en ontspannen gekeken omdat ik me er wel van bewust was dat mijn vriendin K. nog al eens werd beïnvloed door donkere blikken uit de zaal. Blijkbaar was ik, die van huis uit toch actrice is en tot zoiets eenvoudigs als ‘kijken alsof je je amuseert’ in staat mag worden geacht, daar niet in geslaagd. De discussie die volgde koste ons de vriendschap. Of liever: mijn voorstelling van een vriendschap sloot niet aan bij de hare. Ik vond dat het er ofwel iets toe deed dat ik me had verveeld (en waarom zou ik dat eigenlijk onder stoelen of banken steken) ofwel het deed er niets toe (het kan haar niet schelen wat ik vind, zij staat immers als een rots achter haar werk en er zijn genoeg anderen om haar de nodige bevestiging te geven), in beide gevallen vond ik dat ik als vriend in de zaal mocht, misschien zelfs wel moest, zitten. Zij vond van niet. Einde vriendschap verdomme.

Ik wil maar zeggen: naar een voorstelling gaan is niet zonder gevaar. Zomaar iets voor een voorstelling plakken ook niet. Gelukkig pakte het allemaal goed uit (behalve dan voor de pinguïns die verruild waren voor junks), zo’n laatste keer moet toch een beetje een feestje zijn. Opgelucht constateerde ik dat het publiek vast van plan was het leuk te hebben. En toen de échte Mug Inn dan eindelijk begon, lachte het. Het luisterde en gniffelde, en gaf de spelers (het artistieke team en hun geweten Bas) de vleugels, die ik mijn vriendin K. destijds niet had kunnen geven. En na afloop kreeg ik van het ondersteunend team Marjolijn, een cadeaubon omdat ik deze stukjes schrijf en om een boek te kopen om de komende zondagmiddagen mee stuk te slaan.

Yolanda Entius



pijltje links terug  pijltje naar boven  ga verder Mug Inn