 Winnaars
dvd Tussenstand
juni 2008
De opdracht: Beschrijf waarom jij deze dvd wil winnen: ben je bijvoorbeeld kind van gescheiden ouders of van ouders die eigenlijk hadden moeten scheiden? Of wil je je geliefde duidelijk maken dat je nooit in een relatieoorlog terecht wil komen, stuur dan voor 9 juni je verhaal naar publiciteit-at-mugmetdegoudentand.nl en maak kans op een door Marcel Musters en regisseuse Mijke de Jonge gesigneerd exemplaar van de dvd Tussenstand.
Lees de verhalen van de winnaars: Petterson Landvreugd, Sander Ritman, Resa Dodemont, Marjan Luif en Jan Giliam.
Gescheiden ouders
door Pettersson Landvreugd, 14 jaar
Gelukkig zijn mijn ouders uit elkaar gegaan toen ik net was geboren, dan heb je niet zo’n drama. Want je bent zo klein dat je het nog niet begrijpt. Gescheiden ouders heeft nadelen. Gesjouw met spullen, soms moet je naar een andere school, of zie je je papa of mama bijna niet meer omdat je ouders hele erge ruzie hebben. Dat is bij mij gelukkig niet zo, mijn ouders kunnen het nog goed met elkaar vinden. Gescheiden ouders hebben kan ook leuk zijn. Je hebt bijvoorbeeld twee kamers, je viert twee keer je verjaardag, je viert soms wel twee keer Sinterklaas of kerst.
Je hebt ouders die nooit meer met elkaar praten, maar je hebt ook ouders die nog gewoon goed contact met elkaar hebben.
Na veertien jaar hoop ik nog steeds dat ze bij elkaar komen. Maar ik weet nu al dat het fout zal gaan. Mijn vader zou gek worden van de slordigheid van mijn moeder, en mijn moeder zou gek worden van die eeuwige klassieke muziek van mijn vader. Toch hoop ik dat ze we bij elkaar komen.
Ik denk toch dat iedereen wil dat zijn ouders voor altijd bij elkaar blijven.
Liefdesroes
door Sander Ritman
Ik zit nu al weken in een roes, en ik wil er niet meer uit. Het overviel me, net als de lente die in één klap de winter verwarmt met haar levensenergie. Ik had het zo koud deze winter, en voelde me opgesloten door het leven die plotseling over mij leek te regeren in plaats van andersom. Maar ineens sloeg het om, ik kan het nog steeds niet bevatten, maar sinds dat keerpunt voel ik me zo vrij. Ik zweef tussen hemel en aarde, heb mezelf ontdekt en heb er meer dan vrede mee. Natuurlijk wist ik diep van binnen altijd wel wie ik was, maar bleef ik toch altijd een beetje bang om mezelf aan de wereld te laten zien. Ik voelde me plotseling zo intens voldaan, en geloofde echt dat er iets magisch aan het gebeuren was. Na twee weken rondzweven bleek het ongelovige het geval te zijn, mijn wederhelft verkeerde in dezelfde levensfase als ik en was naar me opzoek, net zoals ik altijd naar haar opzoek ben geweest. Mijn geluksroes verhevigde alsof een hittegolf zich plotseling bedacht en niet kon wachten tot de zomer. Nu zweef ik samen met haar als twee engelen, waar mensen alleen maar naar kunnen lachen als ze onze aanwezigheid voelen, of ons niet zien omdat ze te diep verankerd liggen in het aardse leven. Verslaafd aan elkaar, aan ‘ons’ het geheel dat wij zijn, blijven we op onze roze wolk. We weten dat we hetzelfde waren, slechts van elkaar gescheiden en nu weer bij elkaar gebracht, om weer te beseffen dat wij één zijn en dat in de toekomst altijd zullen blijven. Wij zijn nergens bang voor, we hebben geleefd als geen ander, leven nu als een bliksemschicht die hemel en aarde verlichten en zullen in de toekomst leven zoals het leven bedoeld is om te leven. Oorlog is een term die op onze frequentie niet te horen is, op aarde slachten mensen elkaar af terwijl wij onsterfelijk zijn. Mensen denken dat wij een relatie hebben, maar beseffen niet dat deze aanduiding voor ‘ons’ de lading nooit kan dekken voor wat wij zijn. Om toch naar de buitenwereld toe te kunnen communiceren hebben wij er vrede mee, zoals wij vrede met alles hebben en altijd zullen hebben. Om in aardse termen te kunnen bedenken dat wij ooit in een relatieoorlog terecht zullen komen, is net zo onvoorstelbaar als dat de zon plotseling ophoudt te bestaan. Mensen kunnen nog zo hard roepen dat relatieconflicten onvermijdelijk zijn, aangezien de ervaring ons dat leert. Wij weten wel beter en stijgen boven alle rationele menselijkheid uit. Wij voelen, en geloven in ‘ons’, twee prachtige vormen van leven die altijd één waren, één zijn en voor altijd als één prachtig harmonieus muziekstuk zullen klinken.
Sanne
door Resa Dodemont
Mijn stiefdochter Sanne, de dochter van mijn man, woont sinds augustus vorig jaar bij ons. Haar ouders zijn gescheiden toen zij 7 was. Een half jaar daarna leerde ik haar vader kennen. Zij had en heeft het nog steeds moeilijk met die scheiding en vond het ook heel moeilijk dat haar vader een nieuwe relatie kreeg. Ze heeft er desondanks toch voor gekozen om bij haar vader en mij te komen wonen. Vorig jaar juli is Sanne 12 geworden en kort daarvoor sprak ze de wens uit naar ons toe te willen.
Sinds een tijdje praat ze iets meer over hoe heftig ze het vindt dat haar ouders niet meer bij elkaar zijn. Terwijl ze het wel tof vindt dat ze mij kent en dat ze een halfzus- en broertje heeft. Naast deze twee heeft ze ook nog twee broertjes die nog wel bij hun moeder wonen. Dit is een tweeling van 7. Ze heeft behoorlijk moeite met het feit dat haar ouders niet of nauwelijks met elkaar praten.
Het maffe is dat ik zelf ook kind ben van gescheiden ouders en ik het juist niet erg vond. Ik was blij dat ze uiteindelijk uit elkaar gingen. Mijn ouders maakten elkaar het leven zuur en ze bleven maar getrouwd. Dus als ze dan eens samen thuis waren was er altijd bonje. Ik was 17/18 toen ze nog uit elkaar gingen. Dat maakt dat de gesprekken tussen Sanne en mij heel boeiend zijn over dit onderwerp. Onze beleving is zo anders. Terwijl haar ouders ook vaak ruzie hadden en de scheiding toch eigenlijk ook niet onverwacht voor haar kwam. Zij was natuurlijk wel stukken jonger, dus in hoeverre zij dat allemaal heeft begrepen is de vraag.
Afgelopen week vertelde ze me dat haar dramadocent de klas liet kiezen tussen de film Tussenstand of een optreden van Jochem Meyer. De klas koos voor Jochem Meyer die natuurlijk erg grappig is, maar zij had toch wel graag Tussenstand willen zien. Haar dramadocent raadde de film ook aan.
Mijn man en ik hebben Tussenstand gezien en ik vind 'm geweldig. Alleen al omdat Elsie de Brauw één van de hoofdrollen vervult, ik ben een enorme fan! Natuurlijk vond ik Marcel Musters en Stijn Koomen ook top, maar deze acteurs ken ik niet zo goed.
Al met al is Tussenstand een film die absoluut voor Sanne bedoelt is!
Echtscheiding
door Marjan luif
Zelf ga ik al heel lang met één meneer, meer dan 30 jaar.
Mijn ouders zijn ook hun hele leven getrouwd geweest, maar die had ik nou weer liever gescheiden gezien. Ze waren totaal verschillend en hadden veel ruzies en spanningen. Ofschoon (om met Johan Cruyff te spreken) scheiden voor mij misschien ook wel weer heel shocking was geweest, omdat mijn ouders in hun te beschermende opvoeding alle scheidingen van familie en kennissen voor ons verzwegen en ik daarom dacht (toen, nu niet meer), dat scheiden alleen voorkwam bij filmsterren, maar niet bij gewone mensen, zoals mijn ouders.
Tussenstand
door Jan Giliam
Wat was nou ook' weer de tussenstand? Wat gebeurde er in de broodnodige pauze in het conflict tussen Marcel en Elsie? Was die time-out nodig? En, hoe bepaal je de tussenstand na zo'n stortvloed van woorden, immer meedogenloos en routineus ontwijkend? – Dvd, I need you.
Dan komt de camera zo dichtbij dat ik, voor ik het weet, gespreksgenoot ben.
Heerlijk voyeuristisch meeliften op andermans frustraties. Meeschelden.
En dan plots beseffen dat alles als een holle spiegel werkt. Elk detail vergroot. De gêne die me overvalt is de kracht van de film. Intimiderend? Ja, maar ook inspirerend. Het kan.
"Laissez fair".
Ineens zit ík daar. Marcel.
Zwetend voel ik m'n hart kloppen. Ik doe het goed.
Zij lacht.
Ik blijf mezelf. Ik weet hoe je ze écht laat gaan. Ik heb ballen.
Het is alweer 1 - 0.
|
terug