13 februari 2004, © Veluws Dagblad
Marcel Musters eet zich terug in zijn herinnering
Door: Sandra Bos
Of je vindt het niks, en dan loop je na een drie kwartier de zaal uit. Dan is het verzadigpunt bereikt voor een aanzienlijk deel van het publiek bij de voorstelling FOOD COMA. De plaspauze van de protagonist is een min of meer 'beschaafd' moment om dan de zaal te verlaten. Tot ergernis van de acteur, die zijn technicus vraagt om een muziekje zodat iedereen die dat wil nu de zaal kan verlaten.
Of je vindt het fascinerend. En dan blijf je tot het eind toe zitten. In FOOD COMA wordt het publiek getrakteerd op de eet-manie van de 44-jarige Marcel uit Wavrin, een klein dorpje onder de rook van Lille.
Je hoort de monotone stem van Marcel en je ziet een man, dan weer op z'n bed, dan weer aan tafel. De voorstelling heeft een bijna documentaire-achtig karakter. En al snel heb je in de gaten: dit is geen 'gewone' obsessie voor eten. Dit is een manie die verder gaat, véél verder.
De intensiteit waarmee Marcel met eten bezig is, doet denken aan die van de hoofdpersoon Grenouille uit de roman Het parfum van Süskind. Geen geur, maar eten. Van de eenwording met de koe als je een biefstukje eet tot en met het spijsverteringsproces en het klepje van de slokdarm.
Met een autistisch aandoende precisie herinnert hij zich tot op de dag wat hij heeft gegeten. Terwijl hij met zijn dikke buik speelt verhaalt hij niet alleen van lekker eten zoals u en ik dat appreciëren, maar ook van experimenten met de bereidingstijd - van rauw tot zwartgeblakerd -, van het effect van een eetlepel zout en van het doorslikken van een gloeiend hete aardappel. Kotsen, dat is iets wat je moet vieren. Niet met je hand voor je mond boven een teiltje maar uit volle borst. De opsoming van kaassoorten op alfabet is hilarisch.
Opmerkelijk is dat Marcel zijn mond amper beweegt tijdens het praten, maar dat die mond uitermate aanwezig is in de vorm van boeren, smak- en slikgeluiden.
Van achter de techniektafel op het podium zit Ton Kas van tijd tot tijd plaatjes te draaien en bedient hij de videobeelden, die deels real time zijn, en deel zijn opgenomen. Zo zien we Marcel van dichtbij praten, dan weer in een foetushouding liggen als hij zich de smaak van moedermelk herinnert. Dan wordt er iets van zijn noodzaak om te eten duidelijk. 'Ik eet me een weg terug.'
Maar Marcel lijdt niet in deze gedeeltelijk autobiografische voorstelling. Daardoor identificeert het publiek zich ook niet met het personage.
Als nagerecht krijgt het publiek het fancy tijdschrift Re-Magazine uitgereikt. Waarin de monologen gedeeltelijk terug te lezen is, en waarin Marcel in zijn 'natuurlijk' leefomgeving is geportretteerd.
Eet u smakelijk, als u nog gaat kijken. 't Is niet alleen alles wat er lekker aan is, maar veel van wat er abject aan is. Dat maakt deze voorstelling voor een handjevol publiek bijzonder fascineren.
Studio Life: FOOD COMA (co-productie mugmetdegoudentand en KADEWE i.s.m. Re-Magazine). Spel: Marcel Musters. Techniek: Ton Kas. Gezien: Apeldoorn Gigant, 12/2. Herhaling: Deventer Bouwkunde, 28/2.
terug
FOOD COMA