6 februari 2004, ©NRC Handelsblad
Vette Marcel is weerzinwekkend en heel geestig
Door: Anneriek de Jong
Ik eet, dus ik ben. Voor de 100 kilo zware Marcel geldt dat zeker. Als je hem mag geloven is eten een existentiele ervaring, rijk genoeg om er zowel zijn pens als zijn psyche mee te vullen en niets meer of minder dan de reden van zijn bestaan.
Tijdens de voorstelling FOOD COMA van theatergroep Mug met de Gouden Tand hoor je eerst alleen zijn stem. Afgedraaid door een deejay in iets dat op een studio lijkt. Later verschijnt Marcel (Marcel Musters) zelf, bebaard en blootsvoets, 44 en afkomstig uit het dorp Wavrin bij Lille, zoals hij meteen maar meedeelt. Voor de rest gaat zijn monoloog door waar de band ophield: het onderwerp is en blijft eten, en de monomanie van de verteller valt samen met de monotonie van zijn stem.
Die eentonigheid van thema en presentatie, traag als het kauwen van slecht verteerbaar vlees, stelt het geduld van de toeschouwer danig op de proef. Maar het wordt beloond. Want zoveel kennis en inzicht, zoveel durf en experimenteerdrift, zoveel onderscheidingsvermogen en definitiedrang kom je zelden tegen. We worden voorgelicht over het jojo-effect van cola light, over de kick van hamburgers met shit, over het verschil tussen bunkeren en zwelgen, over projectielbraken en de kunst van het kotsen ("Kotsen moet je vieren. Laat maar komen.") en over nog veel meer. We gaan ook begrijpen dat je met eten net als met seks of kunst of wetenschap grenzen kunt verleggen, kunt doordringen tot ongekende geestelijke en fysieke dimensies, gevaarlijk als de missie van een astronaut en even belangwekkend.
Marcel eet nooit zomaar. Hij wil er altijd iets mee onderzoeken. De werking van een in zijn geheel doorgeslikt rauw ei, van een volle eetlepel zout, van twintig jaar oude salami, zo taai als een Egyptische mummie: het brengt steevast een stroom van gevoelens en gedachten op gang waar Marcel van groeit en groeit. En toch doet hij het ook om te krimpen, om terug te keren tot de baby die hij was aan de borst van zijn moeder: "Ik probeer mijn weg terug te eten."
Geent op zijn eigen persoon schreef Marcel Musters een geestige, weerzinwekkende en substantiele tekst. Hij werd daarbij geholpen door Ton Kas van Kadewe (voorheen: Kas en De Wolf). Die coole dj met zijn kale kop en geheimzinnige machinaties, dat is dus de heer Kas, en de lome muziek die hij vanachter zijn mengtafel draait past bij de sfeer van de steeds weer Marcel tonende zwart-witte videobeelden: Marcel met vingers die zijn gehemelte strelen; Marcel in onderbroek, liggend; Marcel zachtjes trommelend op zijn opgeblazen buik. Dergelijke foto's staan ook in het nummer van het tijdschrift Re-Magazine dat de bezoeker na afloop meekrijgt. Ze zijn gemaakt door Inez van Lamsweerde en Vinoodh Matadin en delen van Marcels theatertekst krijg je erbij in het Engels, want Re-Magazine wordt overal ter wereld verkocht in hippe winkels. Een manische onderneming en zeker gewaagd aan de obsessie van Marcel.
Voorstelling: FOOD COMA, door Mugmetdegoudentand en Kadewe. Spel en concept: Ton Kas en Marcel Musters. Gezien: 29/1 Toneelschuur, Haarlem. tournee t/m 10/4. Inl: 020-6163218; www.mugmetdegoudentand.nl
terug
FOOD COMA