zaterdag 27 maart 2004
Voor de rubriek De Klapstoel werd Marcel Musters gevraagd plaats nemen tegenover journalist Frans Bosman.
Ik weeg nu 101 kilo, dat was 121
Marcel Musters (1959) is acteur en mede-oprichter van de theatergroep Mugmetdegoudentand. Hij speelt in eigen producties in het theater en op tv. Het bekendst waren Hertenkamp en TV7. Hij was ook te zien in de televisieserie Oud Geld van Maria Goos. De komende twee weken staat hij in Frascati 2 met FOOD COMA, een co-productie met Ton Kas van Kadewe en Re-Magazine.
Door: Frans Bosman voor ‘De Klapstoel’
Tilburg
"Heb ik tot mijn zeventiende gewoond. Mijn vader richtte er samen met een partner de eerste nachtclub op: The Blue Note. Op zondagmiddag kwamen er wel eens artiesten bij ons. Ik herinner me nog een striptease-danseres: een prachtige negerin met grote tieten in een bontjas. Ze heette Vera Love. Ik vond haar echt heel aantrekkelijk. Ik val trouwens nog steeds op negers en negerinnen. Er kwamen ook leden van zigeunerorkestjes langs. Dan mochten mijn drie broers en ik in de achterkamer toekijken als zij aan het eten waren. Na mijn twaalfde werd ik tegendraads en kwam ik voortdurend in conflict met mijn vader. Ik heb altijd mijn best gedaan niet op hem te lijken."
"Mijn tante Tiny was caissière bij de schouwburg. Zij nam ons twee keer per jaar mee. Toen ik DeJantjes zag van Beppie Nooys Amsterdams Volkstoneel, was ik verkocht. Ik ben in Utrecht nog op de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar gaan kijken. Maar er liepen daar zulke artistieke types rond dat ik dacht: niet doen. Ik was zeventien en nogal verlegen."
Psychiatrie
"Na de havo wilde ik weg uit Tilburg. Met de opleiding psychiatrisch verpleegkunde in Den Bosch kon je wat leren en tegelijk geld verdienen. Je moest een week per maand naar school, de rest was praktijk. Daar ben ik volwassen geworden. Ik had nachtdienst toen een vrouw de ruit van een deur insloeg en aan een slagaderlijke bloeding overleed. Later vond ik iemand die zich in zijn kamer had opgehangen. Ontzettend heftig."
Toneelschool
"Een vriendin deed de selectiecursus voor de toneelschool in Amsterdam en vertelde dat je tot je 23ste kon worden aangenomen. Van kindsbeen af wilde ik daar naartoe. Ik dacht: nu of nooit en ik werd aangenomen. Ik was nog steeds verlegen en onzeker. Ik heb er af en toe nóg last van. Gisteren kwam in de sportschool een vrouw naar me toe die mij op ons affiche had gezien. Ik kreeg een rode kop en dacht: oh, mijn god, nu weet ze dat ik acteur ben."
"Ik was zo onzeker dat mijn docent Jan Ritsema, waar we later de Mug mee hebben opgericht, me nog eens naar buiten heeft gestuurd. Ik had van iedereen maar steeds de bevestiging nodig dat ik kon acteren. Van Jan mocht ik pas terugkomen als ik van mezelf kon zeggen dat ik het kon. Nu begrijp ik heel goed datje die bevestiging in jezelf moet vinden. Zoals met alles in het leven. Het stuk dat we nu spelen, is vrij controversieel. Er zijn mensen die het vreselijk vinden of geweldig. Ik hoor elke avond de meest tegenstrijdige reacties, maar uiteindelijk moet je je eigen intuïtie volgen."
Juliana
"Een leuke, tegendraadse vrouw. Ik wist nooit wat ze in een volgende zin ging zeggen. Ze had ook zo'n vreemde, spannende motoriek. Ik denk overigens niet dat ze echt goed toneel kon spelen. Daarvoor kon ze denk ik, te weinig afstand van zichzelf nemen."
Mugmetdegoudentand
"We waren in het begin met een groep van twaalf en moesten een naam verzinnen. Bij het brainstormen werd iedereen langzaam dronken. Er werden moppen getapt en raadsels verteld. Toen vertelde ik een raadsel van mijn moeder. Zij verzon er voor ons elke avond één voor het naar bed gaan. 'Het blinkt en vliegt door de lucht,' was er zo een. Oplossing: een mug met een gouden tandje. Dat werd onze voorlopige naam en zo bleef het."
"We wilden zelf theater maken en niet wachten totdat ons een rol zou worden aamgeboden. We dachten allemaal aan hetzelfde: jong en dynamisch theater maken. Maar in de repetitieruimte blijken die begrippen voor de één iets heel anders te betekenen dan voor de ander. Uiteindelijk zijn we met een man of zes overgebleven."
"Mensen als Erik de Vogel en Mark Rietman zaten in het begin ook bij Mug. Erik is nu alweer tien jaar Ludo Sanders in Goede Tijden Slechte Tijden."
Amsterdam-Noord
"Mug is nu een echte vriendenclub geworden. We willen zelfs ons eigen werk- en woonbuurtje maken. We denken aan een werkgebouw op het Shell-terrein, waar je theater en tv kunt maken. Regisseur Pieter Kramer, Arjan Ederveen en documentairemaker Michiel van Erp doen mee, net als theatergroep Kadewe. Sommigen van ons willen er ook tot ons einde gaan wonen. Dan kun je een beetje voor elkaar zorgen. De vooruitzichten voor de vergrijzing zijn somber. We moeten dus in de kracht van ons leven zelf alvast maar wat regelen."
Hertenkamp
"Onze eerste tv-serie zat tussen alle genres in. Dat het zo'n cult zou worden, hadden we niet verwacht. Er is zelfs een Groot Hertenkampboek gemaakt. Het absurdst waren de uitverkochte weekeinden waarin alle dertig afleveringen achter elkaar werden gedraaid. Sommigen liefhebbers kenden hele stukken tekst uit hun hoofd."
"Ik speelde Max, de een beetje depressieve, constant etende vrijgezel. Ik zou hem het liefst een trap onder zijn kont hebben gegeven, zoals ik dat wel wil doen bij de meeste types die ik speel. In Oud Geld was ik Erik van Dijk, een alcoholistische rocker. Ik was verbaasd toen Maria Goos me vorige week zei dat ze zou willen dat er echt zo'n man bestond. Vrouwen vallen blijkbaar op zulke grote kinderen."
"Het zijn wel de rollen die ik graag speel, omdat het daarin ook over mijn eigen zwakheden gaat. Ik heb best een mooie carrière gemaakt en kan daar een goed verhaal over vertellen. Maar er is ook een schaduwverhaal. Dat gaat over alle frustraties waardoor ik zo veel ben gaan eten. Eigenlijk vind ik het leven te zwaar. Er gaan zoveel mensen dood om me heen. Een maand voor mijn moeder is mijn ex gestorven, een maand daarna is mijn andere ex gestorven. En dan zijn me nog een paar vriendinnen ontvallen. Uiteindelijk zijn we allemaal losers. "
Soap
"Ik heb op eigen verzoek drie weken in GTST gespeeld. Het is heel zwaar, want alles moet er meteen op. Als je je tekst maar naturel en zonder fouten kunt opzeggen, daar draait het om. Katja Schuurman is daar heel goed in. Maar ik vind het interessanter om langer aan een scène te werken en te kijken wat er allemaal in zit. Mijn tantes kijken helemaal niet naar de acteerprestaties in soaps. Als je je daar als acteur bij neer kunt leggen en een BN'er wilt zijn, moet je in GTST gaan. Overigens, als ik nu moest beginnen, zou ik ook eerst een halfjaar in een soap gaan spelen. Dat is de snelste weg naar interessante filmrollen."
Inez van Lamsweerde
"Ze belde net. Het is een goede vriendin en ze heeft vanaf het begin van Mug altijd ons publiciteitsmateriaal gefotografeerd. Doet ze nog steeds bijna voor niets want ze is natuurlijk niet meer te betalen. Inez behoort tot de topvijf in de wereld. Zij en Vinooth Matadin hebben net een kindje en logeren nu in Amsterdam. Ik zie ze geregeld in New York."
FOOD COMA
"Het is ontstaan nadat Re-Magazine mij had gevraagd als gastredacteur. Ik kan niet schrijven, maar wilde wel als model. Omdat ik dik ben, leek het de redactie wel leuk het over eten te hebben. Ik ben door Inez en Vinoodh in New York gefotografeerd en door Viviane Sassen, Anuschka Blommers en Niels Schumm in Frankrijk. Grote fotografen. Vervolgens zijn er allerlei Johannes Van Dam- achtige mensen geïnterviewd over eten. De redactie van Re heeft daaruit drie monologen samengesteld en met een deel van die tekst hebben Ton Kas en ik een voorstelling gemaakt. Die gaat over Marcel, een Franse computerdeskundige, die geobsedeerd is door eten. Hij heeft een fotografisch geheugen voor eten en zoekt de grenzen in zichzelf. Hij kijkt wat eten met zijn lichaam doet en hoe zijn vet zich verplaatst. Als hij moet kotsen, onderzoekt hij zijn braaksel. Het is vrij extreem. In Apeldoorn liepen mensen weg. Op internet noemde iemand het een heerlijke, smerige, erotische, misselijkmakende totaalervaring."
Buik
"Ik weeg nu 101 kilo, dat was 121. Ik ben in acht jaar tijd 41 kilo aangekomen na te zijn gestopt met roken. Het is ook lastig. Als ik op tournee ben, moet ik elke avond uit eten. Na de voorstelling stopte ik dan ook nog eens bij elke bezinepomp, om van die ranzige gehaktballen te eten. Nu laat ik voor het eerst op toneel mijn buik zien en knijp m mijn vetrollen. Dat is bevrijdend. In het magazine poseer ik in onderbroek. Vond ik moeilijk, ja. Als ik in een tv-serie moest neuken, weigerde ik. Ik schaamde me echt voor mijn dikte. Nu ben ik op de goede weg en kan me gelukkig weer beter bewegen. Het is heel vervelend als je bovenbenen zo tegen elkaar aan schuren dat er talkpoeder tussen moet."
Hema
"Ik was ooit de stem in de winkel. 'Dames, de Hema-worst is deze week niet 2,95 maar 1,95', dat werk. Verder deed ik een halfjaar radiospotjes voor ze. Eén keer heb ik als Max uit Hertenkamp in een Hema-pyjama op hun folder gestaan. Grapje van een vriend die die dingen maakt. Het viel bij vier miljoen mensen in de bus. Toen werd het ineens een probleem. Vooral de VPRO was heel boos. Wij vonden het geweldig fictie en werkelijkheid zo te mengen."
Reizen
"Doe ik veel. Als ik reis, moet ik een doel hebben, dus ben ik spelenderwijs mensen gaan volgen. Heel netjes hoor. Ik noem het associatief stalken. Dan zie ik een dikke Mexicaan voor in de bus, die ik dan volg totdat hij thuis is. Zo bestudeerde ik voor het programma Zwaargewicht de motoriek van dikke mensen."
Martijn Krabbé.
"Zijn moeder zwemt in het Zuider-bad. Daar kom ik ook."
FOOD COMA, tot 10 april elke avond in Frascati 2 om 21.00 uur.
publicatie uit Het Parool van 27 maart 2004
terug
FOOD COMA