| |
|
| (English summary) |
|
| mugmetdegoudentand actueel | projecten | werkwijze | mugweb | te koop | reacties | links | contact |
studio life:FOOD COMAmonologue intérieurEen coproductie van KADEWE en mugmetdegoudentand i.s.m. Re-Magazine. Première: 29 januariin de Toneelschuur, Haarlem.Tournee t/m 10 april 2004. De inhoud van studio life: FOOD COMA wordt twee keer opgediend: een keer als theater, de tweede keer als tijdschrift. Centraal in voorstelling en tijdschrift staat Marcel, een 44-jarige computerdeskundige uit Wavrin, een klein dorpje onder de rook van Lille. Marcel wil en kan het maar over één ding hebben: voedsel. In 'studio life: FOOD COMA' heeft Marcel een "monologue intérieur", een manische opeenstapeling van feiten over voedsel die begint waar dieetgoeroe's, chefkoks, boulimie-patiënten, slowfoodactivisten, fruitariërs en andere lekkerbekken ophouden. 'studio life: FOOD COMA': een dubbelpresentatie over de koelkast als televisie van de eetcultuur. Met Ton Kas en Marcel Musters. Na afloop van de voorstelling wordt Re-Magazine #11 uitgedeeld. studio life is een samenwerkingsverband van mugmetdegoudentand en KADEWE. FOOD COMA is de eerste produktie die uit deze samenwerking voortkomt. Marcel Musters en Ton Kas richtten in 1985, vanuit de Amsterdamse Toneelschool, respectievelijk mugmetdegoudentand en Kas & de Wolf (tegenwoordig KADEWE) op. Al eerder werkten zij samen in de VPRO/mugmetdegoudentand televisieseries Hertenkamp en TV7: Musters als Max Bakker resp. Koenraad Wessels en Kas als Raymond resp. Bert Lion. Met studio life: FOOD COMA staan zij voor het eerst samen op het toneel. |
|
tekst gebaseerd op Re-Magazine # 11 toneelbeeld en scènefotografie X + L (Xander Vervoort en Leon van Boxtel) lichtontwerp Kees van de Lagemaat techniek Carl Kohl en Maarten Mol geluidsbewerking Hans van der Zijpp grafische vormgeving Floor Koomen fotografie flyer/affiche Inez van Lamsweerde/Vinoodh Matadin productieleiding Linda Selling publiciteit/styling Marjolijn Rosendaal zakelijke leiding Ton Schippers/Gerard Kogelman met dank aan Esther Weimann, Nicolet Schouten, Jop van Bennekom, Arnoud Holleman, Anuschka Blommers/Niels Schumm, Katja Rahlwes en Viviane Sassen. meer over studio life: FOOD COMA: * Marcel RE-11 Food Coma op www.arnoudholleman.nl * Re-Magazine 11 * FOOD COMA wint VSCD Mimeprijs * FOOD COMA in de pers, met recensies en artikelen * minirecensies op moose.nl * reacties in ons eigen gastenboek * te koop: Re-Magazine 11 * gratis papieren servetten ontworpen door Floor Koomen |
| FOOD COMA | |
![]()
|
|
Jop van Bennekom heeft op 25 april 2003 de Charlotte Köhler Prijs 2003 ontvangen. Uit het juryrapport: Jop van Bennekom (Scherpenzeel 1970) uit Amsterdam werd opgeleid tot grafisch ontwerper aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem en de Jan van Eyck Akademie in Maastricht. Sinds zijn afstuderen maakte hij naam met het vormgeven van tijdschriften. Afgezien van bestaande periodieken als BLVD en Forum zette hij zelf ook nieuwe bladen op als Butt en RE-. In deze publicaties experimenteert hij met het tijdschrift als medium. Hij beperkt zich daarbij niet tot het grafisch ontwerp, maar bepaalt ook in belangrijke mate de opzet en inhoud van tekst en beeld, hoewel bij de vervaardiging daarvan andere kunstenaars, fotografen en auteurs worden betrokken. De jury heeft grote waardering voor de kritische wijze waarop Van Bennekom zijn vakgebied benadert en de voortrekkersrol die hij daarin vervult. Uit het Kunst katern van de Volkskrant van 5 februari 2004 "Hysterischer dan de werkelijkheid", door Anne van Driel Uit beschouwingen over Nederlandse vormgeving is zijn naam niet weg te slaan; Jop van Bennekom is een hype. Ontwerper Jop van Bennekom maakt eigenzinnige tijdschriften: een 'real life magazine' gevuld met fictieve personages, of een homoblaadje met de wegwerpesthethiek van de stencilmachine. 'Dat blad connect zich niet met mode, niet met kunst, design of fotografie. Dus ja, wat 'is het nou?' Lees verder... |
| FOOD COMA | |
![]() Marcel Musters in 'FOOD COMA', foto: X+L studio life: 'FOOD COMA' wintVSCD MimeprijsUit het juryrapport: "De jury van de VSCD Mimeprijs heeft dit jaar vier genomineerden. Allevier hebben ze dit seizoen - opnieuw - bijzonder theater gemaakt. Theater dat niet begint bij het papier van een te spelen toneeltekst, maar bij de realiteit van de mensen die op het toneel staan: hun angsten en dromen, hun (culturele) identiteit, hun gedachten en lichamen. Theater dat dicht bij de spelers staat, en daardoor heel dicht bij het publiek kan komen.""Marcel Musters van Mugmetdegoudentand heeft dit seizoen samen met Ton Kas een heftige, controversiële voorstelling gemaakt met de omvang van zijn eigen lichaam als beginpunt. Met de redactie van het tijdschrift RE deed Musters een onderzoek naar de uitwassen van onze hedendaagse eetcultuur. Dat resulteerde in Studio Life/FOOD COMA, een voorstelling waarin Musters een man speelt die met zijn bizarre eetexperimenten op ontdekkingsreis gaat door zijn lichaam. Musters en Kas vonden met deze productie een nieuwe vorm in het tussengebied van theater en performance. Het personage dat Musters oproept komt voort uit zijn eigen persoonlijkheid en is tegelijkertijd totaal iemand anders. Het thema dat hij op bijna misselijkmakende manier aansnijdt, is actueel en belangrijk, en gaat regelrecht in tegen de oprukkende ontkenning van de vleselijkheid van ons lichaam. Gedurfd, persoonlijk, vernieuwend en hevig fysiek - Studio Life/FOOD COMA bevat alles wat de VSCD Mimejury van theater verlangt. Het publiek komt aangetast het theater weer uit. Daarom gaat de VSCD-Mimeprijs dit jaar naar de makers van Studio Life/FOOD COMA." Ook Jeroen Willems viel in de pijzen. Hij won de Louis d'Or voor zijn rol van de 'hij' in La musica twee van Marguerite Duras door ZT Hollandia in de regie van Paul Koek en Johan Simons, tezamen met zijn dubbelrol van vrouw en Brelzanger in Brel, de zoete oorlog door Toneelgroep Oostpool in de regie van Rob Ligthert. |
| FOOD COMA | |
![]() |
studio life:
FOOD COMAin de pers |
![]() |
Uit het Parool van 26 februari 2004 "Marcel Musters op de Klapstoel", door Frans Bosman Voor de rubriek De Klapstoel werd Marcel Musters gevraagd plaats nemen tegenover journalist Frans Bosman. Gepubliceerd in Het Parool 27 maart 2004. Lees hier het artikel. |
![]() |
Uit het Deventer Dagblad van 26 februari 2004 "Onsmakelijke voorstelling over eten", door Sandra Bos Bijzondere aandacht mag de theatermonoloog FOOD COMA hebben, morgenavond te zien in Theater Bouwkunde in Deventer. Het is geen mooie voorstelling. Integendeel, ze is bloedsaai. Wat de acteur vertelt is walgelijk, onsmakelijk en niet prettig. En toch fascineert Marcel Musters, de acteur. Lees verder... |
![]() |
Uit de Leeuwarder Courant ed. Noord van 14 februari 2004 "Een stuk koe in de darmen en genieten maar", door Sietse de Vries Een lichaam behoort er bij voorkeur jong en atletisch uit te zien, eten moet lekker en gezond zijn. Voor wie dat onwrikbare uitgangspunten zijn - en dat zijn ze voor ieder weldenkend mens - is 'studio life: FOOD COMA' niets minder dan een eye-opener. De 43-jarige Marcel is in deze toneelsolo van Marcel Musters is op geheel eigen wijze gefascineerd door voedsel en door wat het met het menselijk lichaam doet. Lees verder... |
![]() |
Uit het Veluws Dagblad van 13 februari 2004 "Marcel Musters eet zich terug in zijn herinnering", door Sandra Bos Of je vindt het niks, en dan loop je na een drie kwartier de zaal uit. Dan is het verzadigpunt bereikt voor een aanzienlijk deel van het publiek bij de voorstelling FOOD COMA. De plaspauze van de protagonist is een min of meer 'beschaafd' moment om dan de zaal te verlaten. Tot ergernis van de acteur, die zijn technicus vraagt om een muziekje zodat iedereen die dat wil nu de zaal kan verlaten. Of je vindt het fascinerend. En dan blijf je tot het eind toe zitten. In FOOD COMA wordt het publiek getrakteerd op de eet-manie van de 44-jarige Marcel uit Wavrin, een klein dorpje onder de rook van Lille. Lees verder... |
![]() |
Uit NRC Handelsblad van 6 februari 2004 "Vette Marcel is weerzinwekkend en heel geestig", door Anneriek de Jong Ik eet, dus ik ben. Voor de 100 kilo zware Marcel geldt dat zeker. Als je hem mag geloven is eten een existentiele ervaring, rijk genoeg om er zowel zijn pens als zijn psyche mee te vullen en niets meer of minder dan de reden van zijn bestaan. Lees verder... |
![]() |
Uit het Kunst katern van de Volkskrant van 5 februari 2004 "Hysterischer dan de werkelijkheid", door Anne van Driel Uit beschouwingen over Nederlandse vormgeving is zijn naam niet weg te slaan; Jop van Bennekom is een hype. Ontwerper Jop van Bennekom maakt eigenzinnige tijdschriften: een 'real life magazine' gevuld met fictieve personages, of een homoblaadje met de wegwerpesthethiek van de stencilmachine. 'Dat blad connect zich niet met mode, niet met kunst, design of fotografie. Dus ja, wat 'is het nou?' Lees verder... |
| "Het ideaal van de kneedbare mens", uit de Vrij Nederland week 5, 31 januari 2004 "Creatief met vlees en bloed", door Marijn van der Jagt De goddelijke scheppers van de cosmetische industrie kneden het menselijke vlees steeds voortvarender. "Er wordt verandering gepropageerd, maar in feite worden we vastgepind op gestolde beelden van schoonheid en eeuwige jeugd." Lees verder... |
|
![]() |
Uit het Brabants Dagblad van 31 januari 2004 "Bizarre bekentenissen over voedsel in FOOD COMA", door Isabelle Savelkoul Het gaat hem niet om lekker eten, 'lekker alleen is niet genoeg', hij wil zoveel mogelijk zintuiglijke ervaringen opdoen via voedsel. In FOOD COMA, een samenwerking tussen mugmetdegoudentand (Marcel Musters) en KADEWE (Ton Kas), vertelt de zwaarlijvige 'Marcel' over zijn verhouding tot voedsel. Op een schaars verlicht toneel fluistert Marcel Musters zijn publiek in trance met de bizarre bekentenissen van zijn personage. Lees verder... |
![]() |
Uit de Volkskrant van 31 januari 2004 "Drama over obsessieve vreetzak pakt erg mager uit", door Marian Buijs Eten doet hij het liefst alleen. Dan kan hij zich optimaal concentreren. Gesprekken leiden maar af. En restaurants? Nou ja, als het moet. Maar dan eet hij het meest goddelijke gerecht in zes happen op. En ziet hij een biefstuk dan denkt hij meteen aan een koe die wordt gereduceerd tot bouwstenen voor zijn lijf. 'De koe en ik worden een.' Lees verder... |
| Vrij Nederland, 6 januari 2004: "Oog om oog", door H.M. van Den Brink "Ingewandenrestaurant" Het ligt voor de hand dat het leven sneller gaat wanneer je ouder wordt, maar persoonlijk krijg ik er ook steeds meer honger van. Als kind lustte ik bijna niets. Nu eet ik alles, nu wil ik niets meer missen. Zo kwam het dat ik vorige maand in Madrid een bezoek bracht aan het ingewandenrestaurant. Lees verder... |
|
|
|
|
|
|
|